Otwórz menu główne

Bój spotkaniowy – działania bojowe wynikłe na skutek zetknięcia się oddziałów i związków taktycznych stron przeciwnych, z których każda dąży do uzyskania rozstrzygnięcia przez natarcie. Jest etapem pośrednim podczas prowadzenia walki[1]. Jest też formą natarcia[2]. Zadania przeciwstawnych stron sięgają poza rubież starcia[3].

Charakterystyka boju spotkaniowegoEdytuj

Bój spotkaniowy jest szczególną formą natarcia, w którym inicjatywę zaczepną przejawiają obie walczące strony. Może on mieć miejsce we wszystkich rodzajach działań bojowych; wynika z reguły wówczas, gdy zadania przeciwników sięgają poza rubież ich bezpośredniego starcia[4]. Bój spotkaniowy cechuje dążenie obu stron do wyprzedzenia się w uderzeniu i narzuceniu swej woli przeciwnikowi, gwałtowność rozwoju działań, szybkie zmiany sytuacji, szeroki manewr, częsta zmiana ugrupowania bojowego oraz wejście oddziałów i związków taktycznych do akcji wprost z marszu.

Bój spotkaniowy jest z zasady działaniem krótkotrwałym, rozpoczyna się z chwilą nawiązania walki przez awangardy, oddziały wydzielone lub pododdziały czołowe obu stron, a kończy się w momencie, kiedy jedna ze stron utraci inicjatywę i przejdzie do obrony lub zacznie się wycofywać. Bój spotkaniowy związków lub zgrupowań operacyjnych określany jest terminem bitwy spotkaniowej.

Do boju spotkaniowego dochodzi[2]:

  • gdy siły wykonujące marsz po wyznaczonej drodze wejdą w kontakt z przeciwnikiem, o którym wojska własne posiadają mało informacji;
  • gdy obydwie strony posiadają informacje o przeciwniku i decydują się na starcie celem opanowania terenu o znaczeniu taktycznym;
  • gdy jedna z walczących stron próbuje zająć pozycję obronną, a druga próbuje temu zapobiec.

Według teoretyków wojskowości w okresie II Rzeczypospolitej zasadniczymi cechami boju spotkaniowego były: niejasność i zmienność położenia, wyjątkowa szybkość działań i łatwość zaskoczenia. Oceniano, że w boju spotkaniowym zwycięża kto wcześniej zdobędzie inicjatywę i przez to narzuci swą wolę nieprzyjacielowi. Szybkość rozwoju wypadków powoduje, że rozpoznanie daje wiadomości spóźnione; lotnictwo stwierdza jedynie fragmenty położenia[5].

Uważano, że: warunki boju spotkaniowego wymagają szybkiej decyzji. Dowódca musi zadecydować użycie sił głównych bez względu na szczupłość wiadomości 0 nieprzyjacielu. Postanowienie trzeba oprzeć w tym wypadku na ogólnej ocenie położenia, głównie na ocenie zadania i terenu. Decyzja musi być prosta, śmiała i możliwa do szybkiego wykonania; ułatwi to zaskoczenie i pobicie nawet silniejszego nieprzyjaciela[6].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj