Otwórz menu główne

Bór suchy (Bs) – typ siedliskowy lasu występujący na obszarze wszystkich krain nizinnych w Polsce na siedliskach skrajnie ubogich i suchych[1]. Gleby tego siedliska są bielicowe, inicjalne na siedliskach najuboższych, i właściwe, w tym na siedliskach nieco żyźniejszych – bielicowo-rdzawe[1]. Są to zwykle piaski luźne, równoziarniste, głębokie i suche, zwykle eoliczne wydmowe (w pasie nadmorskim piaski wydm nadmorskich, poza tym wydm śródlądowych)[2][1], a także zgromadzone na terasach akumulacyjnych rzecznych lub wodno-lodowcowych[3]. Poziom wód gruntowych nie ma wpływu na siedlisko – znajduje się poza zasięgiem korzeni drzew (nierzadko na głębokości poniżej 4 m)[2]. Powierzchnię gleby pokrywa próchnica w postaci rozdrobnionej butwiny lub inicjalnej[1].

Bór suchy
Ilustracja
Nadmorski bór chrobotkowy na siedlisku boru suchego (Słowiński Park Narodowy)
Symbol Bs
Tereny nizinne
Gleby bielicowe, bielicowo-rdzawe
Gatunki główne sosna zwyczajna IV-V bonitacji
Gatunki domieszkowe brzoza brodawkowata
Gatunki podszytowe jałowiec pospolity, jarząb pospolity, brzoza brodawkowata, sosna zwyczajna
Typ siedliskowy lasu
Bór chrobotkowy na siedlisku boru suchego (północne Niemcy)

Udział boru suchego w ogólnej powierzchni lasów w Polsce wynosi ok. 0,3% (dane z roku 2008)[4].

Skład gatunkowyEdytuj

Gatunkiem dominującym jest sosna zwyczajna IV – V bonitacji, w domieszce występuje brzoza brodawkowata[2][1]. Warstwa podszytowa jest bardzo uboga i składają się na nią takie gatunki jak: jałowiec pospolity, jarząb pospolity, brzoza brodawkowata sosna zwyczajna[2].

Gatunki runa typowe dla boru suchego[2]:

Według niektórych źródeł także[1][3]:

Status syntaksonomicznyEdytuj

Z punktu widzenia syntaksonomii bory suche odpowiadają głównie zbiorowisku Cladonio-Pinetum (śródlądowy bór suchy), a także suchym postaciom zbiorowisk Empetro nigri-Pinetum (nadmorski bór bażynowy) – podzespół chrobotkowy (E.n.-P. cladonietosum) i gruszyczkowy (E.n.-P. pireletosum) oraz Peucedano-Pinetum (subkontynentalny sosnowy bór świeży) – wariant suchy z sasanką otwartą (P-P pulsatilletosum)[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Ewa Sikorska: Siedliska leśne. Cz. I. Siedliska obszarów niżowych. Kraków: Akademia Rolnicza im. H. Kołłątaja w Krakowie, 1999, s. 88-89. ISBN 83-86524-43-X.
  2. a b c d e Tadeusz Henryk Puchniarski: Rośliny siedlisk leśnych w Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2004, s. 30-31. ISBN 83-09-01822-3.
  3. a b Marian Kiełbaska (red.): Mała encyklopedia leśna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1991, s. 43-44. ISBN 83-01-08938-5.
  4. Informacja o stanie lasów oraz o realizacji "Krajowego programu zwiększania lesistości" w 2008 roku. Ministerstwo Środowiska, 2009. s. 11. [dostęp 2014-04-19].
  5. Władysław Matuszkiewicz, Piotr Sikorski, Wojciech Szwed, Marek Wierzba (red.): Lasy i zarośla. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. 242-251, seria: Zbiorowiska roślinne Polski. ISBN 978-83-01-17064-6.