Mięguszowieckie Szczyty: Czarny, Pośredni i Wielki. Bańdzioch widoczny pod dwoma pierwszymi
Bańdzioch poniżej Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego

Bańdzioch lub Mięguszowiecki Kociołkocioł lodowcowy położony na wysokości ok. 1700-2040 m n.p.m., u podnóża Mięguszowieckich Szczytów.

Kocioł znajduje się ponad Morskim Okiem, na południowy zachód od niego. Jest dobrze widoczny znad jeziora, nad które opada stromym progiem. Należy do najwyższego z trzech pięter kotłów w otoczeniu Morskiego Oka i Czarnego Stawu pod Rysami. Wcina się pomiędzy grzędy Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego (2438 m) i Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego (2410 m), ponad jego środkową częścią góruje Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (2393 m). Od Czarnostawiańskiego Kotła Bańdzioch oddzielony jest Kazalnicą Mięguszowiecką. Południowo-wschodni filar Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego oddziela Bańdzioch od Małego Kotła Mięguszowieckiego, zwanego też Małym Bańdziochem. Najwyższe piętro kotła, podchodzące pod Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem (2307 m), to Wyżni Bańdzioch[1]. W linii spadku przełęczy znajduje się płat "wiecznego" śniegu o cechach lodowczyka – tzw. Lodowczyk Mięguszowiecki lub Mięguszowiecki Śnieżnik[2], zauważony już w 1910 r. przez Mariusza Zaruskiego. Obecnie płat powoli topnieje. Roślinność w obrębie Bańdziocha jest uboga, ale w niektórych miejscach znajdują się stanowiska ziołorośli takich jak miłosna górska i omieg górski. Rosną też tutaj warzucha tatrzańska i ukwap karpacki – rzadkie rośliny wysokogórskie, w Polsce występujące tylko w Tatrach i to na nielicznych stanowiskach[3]. Często można tu dostrzec kozice[4].

Szlaki turystyczneEdytuj

  – przez Bańdzioch prowadzi jeden z trudniejszych w polskich Tatrach, oznakowany na zielono, szlak na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Czas przejścia znad Czarnego Stawu na przełęcz: ok. 2:30 h, ↓ 2 h[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  4. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XV. Latchorzew: Trawers, 2007. ISBN 978-83-60078-04-4.

BibliografiaEdytuj

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.