Otwórz menu główne

Bachórzec

wieś w województwie podkarpackim

Bachórzecwieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko[4].

Bachórzec
Bachórzec
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przemyski
Gmina Dubiecko
Liczba ludności (2011) 933[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-752[3]
Tablice rejestracyjne RPR
SIMC 0600237
Położenie na mapie gminy Dubiecko
Mapa lokalizacyjna gminy Dubiecko
Bachórzec
Bachórzec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bachórzec
Bachórzec
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Bachórzec
Bachórzec
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przemyskiego
Bachórzec
Bachórzec
Ziemia49°49′33″N 22°20′07″E/49,825833 22,335278
Zabytkowy kościół św. Katarzyny w Bachórzcu
Nowy kościół św. Katarzyny w Bachórzcu
Dwór w Bachórcu na mapie z 1851r.
Integralne części wsi Bachórzec[5][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0600243 Działki część wsi
0600250 Gamratka część wsi
0600266 Kaliga część wsi
0600272 Łazy część wsi
0600289 Makuchowa Góra część wsi
0600295 Miasteczko część wsi
0600303 Pasieka część wsi
0600310 Podłazie część wsi
0600326 Połanki część wsi
0600332 Stawiska część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie przemyskim.

Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 884.

HistoriaEdytuj

Historyczne nazwy: Bachorzec, Bochurzec (1391), Bachorzec (1589), Bachorca (1603), Bachorzec (1745), ukr. Вахіrec (1860). Nazwa osady pochodzi od niemieckiej lub polskiej nazwy osobowej Bach lub topograficznej niem. Bach (pol. potok, bagno), w związku z lokacją osady na prawie niemieckim (1407).

Od powstania do końca XVI wieku wieś należała do Kmitów. (m.in. do Piotra Kmity, wojewody krakowskiego[6], oraz innego Piotra Kmity, dziedzica Wiśnicza, także do Mikołaja Kmity, a następnie do Stadnickich, którzy mieli siedzibę w Dubiecku, oraz Wapowskich. Kolejnymi właścicielami (od 1648 do 1944) byli Krasiccy, po których pozostał pałacyk wybudowany w 1808. W 1808 urodził się tu Edmund Krasicki (1808–1894, właściciel posiadłości tabularnej w Bachorzcu w połowie XIX wieku[7]), syn Ksawerego Franciszka Krasickiego i Julii Teresy Wandalin-Mniszech. W 1839 na świat we wsi przyszedł jego syn Ignacy Krasicki (1839-1924), który był właścicielem Bachórzca[8].

Przed 1640 funkcjonował tu zbór kalwiński, a do 1760 wieś należała do parafii łacińskiej w Dubiecku. W latach 1760–1763 wybudowano modrzewiowy kościół w stylu podkarpackiego baroku, a w latach 60. XX w. wzniesiono nowy murowany kościół.

Od 1340 do 1772 wieś przynależała do Ziemi Sanockiej, województwo ruskie, następnie do 1914 – powiat przemyski (tzw. sanockie Podole) w prowincji austriackiej Galicja.

O Bachórcu pisał Wincenty Pol w "Senatorskiej zgodzie".

ZabytkiEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Olbromski Mariusz, J.Urszula Olbromska, Dorota Zahel, Rodem z Dubiecka... rodem z Bachórca... Ignacy Krasicki – książę poetów. Marcin Krasicki – wspomnienie domu rodzinnego. Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, 2006

Linki zewnętrzneEdytuj

  1. Zasanie 1.) os. dom. do Sielnicy w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIV: Worowo – Żyżyn. Warszawa 1895.