Badruddin Hiloli

Badruddin Hiloli lub Badriddin Hilali (pers. بدرالدین هلالی, ur. ok. 1470 w Astarabadzie (obecnie Gorgan w Iranie), zm. 1529 w Heracie) – tadżycki i perski poeta.

Badruddin Hiloli
Data i miejsce urodzenia

ok. 1470
Astarabad (obecnie Gorgan w Iranie)

Data i miejsce śmierci

1529
Herat

Narodowość

tadżycka

Język

tadżycki (perski)

Dziedzina sztuki

poezja

ŻyciorysEdytuj

Pierwsze lata życia spędził w rodzinnym mieście, a ok. 1491 przeniósł się do Heratu. Pisał poematy, gazele o tematyce miłosnej (np. Szoch wa darwesz (Szach i derwisz), Lajla wa Madżnun (Lajla i Madżnun)). Największym jego dziełem jest zbiór poezji zatytułowany Divān. Po podboju Heratu przez uzbeckiego chana w 1529 został publicznie stracony na głównym placu miasta. Jako prawdopodobny powód egzekucji podaje się jego szyickie wyznanie lub obecność obraźliwych wersetów w jego twórczości. Jego twórczość, uznawana za jeden z najbardziej oryginalnych i wyrafinowanych przykładów perskiej literatury z pierwszej połowy XVI w., do dziś cieszy się wielką popularnością w Azji Środkowej. Jego córka, Dżamali, również była sławną poetką.

BibliografiaEdytuj