Bank Handlowy w Warszawie

polski bank

Bank Handlowy w Warszawie SA (BHW) – bank komercyjny z siedzibą w Warszawie, działający od 2007 r. pod marką Citi Handlowy (poprzednio: CitiBank Handlowy, Bank Handlowy w Warszawie, Handlobank). Jest 9. największym bankiem w Polsce pod względem wartości aktywów[2], a 18. pod względem liczby placówek[3].

Bank Handlowy w Warszawie Spółka Akcyjna
Ilustracja
Ilustracja
Historyczna siedziba Banku Handlowego z 1874 r. w Warszawie przy ulicy Traugutta
Forma prawna

spółka akcyjna

Data założenia

1870

Państwo

 Polska

Siedziba

Warszawa

Adres

ul. Senatorska 16, Warszawa

Nr KRS

0000001538

Prezes

Elżbieta Światopełk-Czetwertyńska

Rodzaj banku

bank komercyjny

Kapitał własny

522 638 400 zł

Giełda

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie

ISIN

PLBH00000012

Symbol akcji

BHW

Strona internetowa
Centrala Citi Handlowy Bank Handlowy w Warszawie S.A. w Pałacu Jabłonowskich w Warszawie[1]

HistoriaEdytuj

Został założony w 1870 r. przez grupę osób wywodzących się z burżuazji finansowej, ziemiaństwa i inteligencji. Inicjatorem był finansista Leopold Kronenberg (1812–1878). Jest jednym z najstarszych banków w Polsce i w Europie. Pierwszym prezesem banku był Józef Zamoyski[4]. Już w 1872 r. bank posiadał filie i oddziały w Petersburgu, Moskwie, Berlinie, Gdańsku (Commerzbank in Warschau), Szczecinie i Łodzi oraz przedstawicielstwa we Włocławku, Płocku, Grójcu, Guzowie, Lublinie i Rawie Mazowieckiej. W następnych latach oddziały otwierano w kolejnych miastach, w tym Łodzi i Sosnowcu (1895), Częstochowie (1897), Lublinie (1898) i Kaliszu (1898). W pierwszych latach XX wieku Bank Handlowy był największym prywatnym bankiem na ziemiach polskich i jednym z niewielu prowadzących obsługę finansową handlu z Rosją i Europą Zachodnią. W okresie tym obroty banku wahały się na poziomie 2 mld rubli, co było sumą większą od ówczesnego budżetu Imperium Rosyjskiego. Bank wniósł znaczący wkład w budowę sieci kolejowej i ważnych zakładów przemysłowych na terenie Królestwa Polskiego.

Bank nie przerwał swojej działalności w okresie obu wojen światowych jedynie ograniczając działalność. W czasie II wojny światowej oddziały banku na terenach włączonych do Rzeszy zostały zlikwidowane, zaś te na terenie Generalnego Gubernatorstwa działały pod ścisłą kontrolą władz okupacyjnych[5].

Reaktywowany w 1945 r.[5], bank początkowo obsługiwał prywatne przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe oraz niektóre spółdzielnie. Jako jeden z trzech banków uniknął po wojnie formalnej nacjonalizacji. Poddany został jednak kontroli rządowego komisarza, a państwo przejęło znaczącą liczbę akcji. W okresie istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej był jednym z dwóch banków (obok Pekao S.A.), działających w formie spółki akcyjnej.

Po 1945 r. Bank Handlowy został głównym polskim korespondentem banków zagranicznych, a w 1964 r. uzyskał oficjalnie monopol na obsługę transakcji polskiego handlu zagranicznego. Spowodowało to w konsekwencji zbudowanie największej spośród ówczesnych polskich instytucji finansowych sieci banków korespondentów, otwarcie oddziału w Londynie, przedstawicielstw zagranicznych w Nowym Jorku, Moskwie, Belgradzie, Rzymie i Berlinie oraz filii w Wiedniu, Luksemburgu i Frankfurcie.

Po 1989 r. bank stracił uprzywilejowaną pozycję w handlu zagranicznym i zaczął przekształcać się stopniowo w bank handlowy[5].

W okresie przemian ustrojowych bank odegrał istotną rolę w skandalu Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego. Znaczna część operacji walutowych FOZZ prowadzona była właśnie za pośrednictwem Banku Handlowego. Podczas kontroli przeprowadzonej w banku przez NIK w latach 1991–1992 stwierdzono liczne nieprawidłowości ujawnione w protokole pokontrolnym Działalność dewizowa Banku Handlowego, którego autorem była inspektor Halina Ładomirska. W raporcie wykazano, że w okresie kontroli bank prowadził działalność dewizową na szkodę polskiej gospodarki i oszacowano straty w ciągu tych dwóch lat na 5–10 mld dolarów[6].

W 1997 r. rozpoczęto proces prywatyzacji banku. Wówczas rząd nie wybrał dla banku strategicznego akcjonariusza. Bank Handlowy planował połączenie z BRE Bankiem, jednak do tej fuzji nie doszło, została ona zablokowana przez PZU[7], więc rozpoczęto prywatyzację według koncepcji akcjonariatu rozproszonego. Trwała ona do 2000 roku, kiedy nastąpił zakup banku przez globalną grupę kapitałową Citigroup. Odbył się on w dwóch wezwaniach znaczącej większości akcji Banku oraz zgoda Komisji Nadzoru Bankowego (dziś Komisja Nadzoru Finansowego) na przekroczenie przez podmioty wchodzące w skład Citigroup 75% kapitału akcyjnego Banku[8].

W 2001 r. miała miejsce fuzja Banku Handlowego w Warszawie S.A. oraz Citibank (Poland) SA. Oznaczała też ona likwidację detalicznej marki Handlobank[9], a dwa lata później wprowadzono markę handlową Citibank Handlowy. W 2007 roku nastąpiła kolejna zmiana marki handlowej, na Citi Handlowy.

AkcjonariatEdytuj

Od czerwca 1997 Bank Handlowy jest spółką notowaną na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, od kwietnia 2011 do marca 2014 wchodził w skład WIG20[10]. Aktualnie największym akcjonariuszem jest Citibank Overseas Investment Corporation (COIC) (od 14 sierpnia 2007 75% akcji oraz 75% głosów na WZA[11]), pozostałe 25% akcji znajduje się w rękach akcjonariuszy posiadających mniej niż 5% akcji[12].

Władze bankuEdytuj

Prezesi ZarząduEdytuj

Przewodniczący Rady NadzorczejEdytuj

SiedzibyEdytuj

Pierwszą siedzibą banku był Pałac Mostowskich w Warszawie, gdzie wynajmowano mu pomieszczenia, w 1871 r. bank przeniósł się na ulicę Długą hip. 542, a następnie na ul. Mazowiecką. W 1874 r. oddano do użytku własny budynek banku projektu Leandro Marconiego na rogu współczesnych ulic Traugutta i Czackiego (wówczas Berga i Włodzimierzowskiej), w którym do dziś znajduje się jeden z jego oddziałów.

W latach 1945–1949 rolę tymczasowej siedziby pełnił gmach łódzkiego oddziału przy ul. Piotrkowskiej 74. W 1950 r. centrala powróciła do odbudowanego gmachu przy ul. Traugutta 7/9 w Warszawie. W 1979 r. przeniesiono ją do wieżowca przy ul. Chałubińskiego 8, gdzie mieściła się do 2005 r.

Obecnie główna siedziba banku znajduje się w Pałacu Jabłonowskich przy ul. Senatorskiej 16, ale jednostki organizacyjne centrali banku zlokalizowane są także w kilku lokalizacjach w Warszawie i Olsztynie[15].

PrzypisyEdytuj

  1. Ważne adresy | Bank Handlowy w Warszawie S.A, www.citibank.pl [dostęp 2019-12-31].
  2. Największe Banki w Polsce.
  3. Rzeczpospolita, 2011-06-16, s. 6.
  4. Andrzej Żor (2011) Koronenberg. Dzieje fortuny, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, s. 257.
  5. a b c Bank Handlowy w Warszawie SA, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-07-24].
  6. 2 kadencja, 100 posiedzenie, 1 dzień. 5 lutego 1997.
  7. Krótka historia prywatyzacji banków, biznes.interia.pl [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  8. Historia | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].
  9. Wkrótce zniknie Handlobank, Parkiet [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  10. Alior Bank i LPP wejdą do WIG20 w miejsce GTC i Banku Handlowego, forsal.pl, 11 lutego 2014 [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  11. Bank Handlowy w Warszawie S.A. – Notowania – Bankier.pl.
  12. Akcjonariat | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].
  13. Zarząd Banku. citibank.pl. [dostęp 2021-10-12].
  14. Rada Nadzorcza | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-03-12].
  15. 15 lat RCR Olsztyn | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].

BibliografiaEdytuj