Banowina zecka

jednostka podziału terytorialnego Królestwa Jugosławii

Banowina zecka (serb./chorw. Зетска бановина/Zetska banovina) – jednostka podziału terytorialnego Królestwa Jugosławii w latach 1929–1941. Obejmowała tereny całej dzisiejszej Czarnogóry, południową część Dalmacji, południowo-wschodnią część Bośni i Hercegowiny oraz pas południowej Serbii (Sandżak). Nazwa utworzona od rzeki Zety względnie od Księstwa Zety – średniowiecznego słowiańskiego państwa o zbliżonym zasięgu terytorialnym. Według danych spisu powszechnego z 1931 ludność liczyła 55,8% prawosławnych, 34,1% muzułmanów, 10,0% katolików. Po utworzeniu autonomicznej Banowiny Chorwacji w 1939 z banowiny zeckiej z włączono do niej dystrykt Dubrownik (1039 km²). Po upadku Jugosławii w 1941 podzielona między Niepodległe Państwo Chorwackie (część północno-zachodnia) i Włochy (w tym wasalną Czarnogórę i Albanię).

Banowina zecka
Зетска бановина
Zetska banovina
Państwo  Jugosławia
Siedziba Cetynia
Powierzchnia 30.284 km²
Populacja (1931)
• liczba ludności

924.986
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba dystryktów 32
Położenie na mapie Jugosławii
Położenie na mapie

Banami banowiny zeckiej byli:

  1. Krsta Smiljanić – 1929-31
  2. Uroš Krulj – 1931-32
  3. Aleksa Stanišić – 1932-34
  4. Mujo Sočica – 1934-36
  5. Petar Ivanišević – 1936-39
  6. Božidar Krstić – 1939-41
  7. Blažo Đukanović – 1941

BibliografiaEdytuj