Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy

Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowypark krajobrazowy istniejący do 2021 roku, który był położony na terenie województw zachodniopomorskiego i lubuskiego. Zajmował powierzchnię 239,8291 km², natomiast jego otulina liczyła 317,6819 km². Siedziba administracyjna parku mieściła się w Gorzowie Wielkopolskim. Z początkiem 2021 roku nastąpił podział parku na Gorzowski Park Krajobrazowy w województwie lubuskim oraz Barlinecki Park Krajobrazowy w województwie zachodniopomorskim[1][2].

Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Logotyp Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy
Ilustracja
Rezerwat Rzeka Przyłężek
park krajobrazowy
Państwo

 Polska

Położenie

zachodniopomorskie: Barlinek, Pełczyce,
Nowogródek Pomorski,
lubuskie: Kłodawa, Strzelce Krajeńskie

Mezoregion

Równina Gorzowska, Równina Pyrzycka, Pojezierze Choszczeńskie

Data utworzenia

23 października 1991

Akt prawny

Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r.

Data likwidacji

2021

Powierzchnia

239,83 km²

Powierzchnia otuliny

317,68 km²

Obszary chronione

5 rezerwatów przyrody

Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy”
Ziemia52°54′N 15°19′E/52,900000 15,316667
Strona internetowa

Podstawa prawna edytuj

  • Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Gorzowskiego z dnia 23 października 1991 r. w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku (Dz. Urz. woj. gorzowskiego Nr 14 z 1991 r.)
  • Rozporządzenie Nr 6 Wojewody Gorzowskiego z dnia 18 lipca 1996 roku w sprawie zmiany Rozporządzenia Nr 27 Wojewody Gorzowskiego w sprawie utworzenia Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz zatwierdzenia planu ochrony tego parku
  • Rozporządzenie Nr 15 Wojewody Lubuskiego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
  • Rozporządzenie Nr 107/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
 
Mapa parku

Opis obiektu poddanego pod ochronę edytuj

Puszcza Gorzowska, zwana też Puszcza Barlinecką, to duży kompleks leśny rozciągający się przede wszystkim na równinie sandrowej, usypanej 12 tys. lat temu przez wody odpływające z topniejącego lodowca[3]. Powierzchnia sandru nie jest płaska, poprzecinana jest ciągami rynnowymi i zagłębieniami[4]. Bogactwo przyrody Puszczy Barlineckiej zadecydowało o utworzeniu Parku. Teren Parku, mimo że zajmuje tylko ok. 40% powierzchni Puszczy, jest dla niej reprezentatywny[4]. Dominują tu lasy, zajmujące około 81% powierzchni[3]. Drugim, ważnym elementem krajobrazu są liczne jeziora. Na terenie Parku stwierdzono występowanie ok. 700 gatunków roślin naczyniowych, 140 gatunków porostów, ponad 100 lęgowych gatunków ptaków[4].

Powierzchnia edytuj

Położenie i powierzchnia według jednostek administracyjnych[5]
Jednostka administracyjna Powierzchnia parku Część pow. parku Powierzchnia otuliny Część pow. otuliny
woj. zachodniopomorskie 11 840,14 ha 49,40% 20 055,00 ha 63,13%
gmina Barlinek 10 698,90 ha 44,61% 10 181,00 ha 32,05%
gmina Nowogródek Pomorski 567,39 ha 2,37% 6 362,00 ha 20,03%
gmina Pełczyce 573,85 ha 2,39% 3 512,00 ha 11,06%
woj. lubuskie 12 142,77 ha 50,60% 11 713,19 ha 36,87%
gmina Kłodawa 8 625,00 ha 35,96% 8 170,10 ha 25,72%
gmina Strzelce Krajeńskie 3 517,77 ha 14,67% 3 543,09 ha 11,15%
Razem (Σ) 23 982,91 ha 100% 31 768,19 ha 100%

Wody powierzchniowe edytuj

Na terenie parku na Pojezierzu Pomorskim i Myśliborskim znajdowało się 75 jezior o powierzchni powyżej 1 ha[6]. Największe z nich to jeziora:

Niektóre z jezior tworzą z rzekami ciągi rynnowe.

Flora edytuj

Spośród rosnących tu roślin objętych ochroną ścisłą ważniejsze gatunki to: rosiczka okrągłolistna, orlik pospolity, paprotka zwyczajna, pierwiosnek lekarski, przylaszczka pospolita, śnieżyczka przebiśnieg. Ochroną częściową objęte są m.in. bobrek trójlistkowy, grążel żółty, grzybienie białe. Występuje też wiele unikatowych zbiorowisk roślinności bagienno-torfowiskowej.

Fauna edytuj

Reintrodukcja popielicy edytuj

W październiku 2011 roku Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra” rozpoczęło realizację projektu reintrodukcji popielicy do lasów parku. Projekt trwał 3 lata[7].

Rezerwaty i pomniki przyrody edytuj

Na obszarze parku zostało utworzonych 5 rezerwatów przyrody:

Pomniki przyrody[6]:

  • 41 drzew
  • 5 pomników przyrody nieożywionej
    • 1 głaz narzutowy
    • 3 skały
    • źródło „Boży Dar”

Zabytki edytuj

Na terenie Parku ważną rolę odgrywały zabytki kultury materialnej. Są to pojedyncze obiekty, założenia parkowo-pałacowe lub całe układy wsi[6].

W Lubocieszy (Lipach) działa „Leśna Stacja Dydaktyczna” pełniąca rolę ośrodka edukacji przyrodniczej[6].

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj

  1. P.J, Gorzowski Park Krajobrazowy - Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego, www.zpkwl.gorzow.pl [dostęp 2023-06-29] (pol.).
  2. Barlinecki Park Krajobrazowy, www.zpkwz.pl [dostęp 2023-06-29].
  3. a b Jan Bieńkowski, Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy, Chronione obiekty przyrody w powiecie gorzowskim [dostęp 2009-04-02] (pol.).
  4. a b c Rejestr parków krajobrazowych województwa lubuskiego, stan na 11 maja 2018 r. [dostęp 2019-02-07].
  5. Rozporządzenie Nr 107/2006 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego, [w:] Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 89, poz. 1635 [online], 4 sierpnia 2006 [dostęp 2018-09-30].
  6. a b c d Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy, [w:] Strona gminy Barlinek [online] [dostęp 2021-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2008-02-20].
  7. Rusza reintrodukcja popielicy w parku krajobrazowym, [w:] PolskaLokalna.pl [online], 14 października 2011 [dostęp 2011-10-15] [zarchiwizowane z adresu 2011-11-30].

Linki zewnętrzne edytuj