Otwórz menu główne

Barwienie metodą Ziehla-Neelsena

Barwienie metodą Ziehla-Neelsena – w bakteriologii rodzaj techniki diagnostycznej służącej do barwienia prątków (diagnostyka gruźlicy).

Różnicujące
Ilustracja
Bakterie gruźlicy zabarwione metodą Ziehla-Neelsena
Metoda
Zastosowanie uwidocznienie drobnoustrojów charakteryzujących się cechą kwasooporności
Użyte odczynniki fuksyna karbolowa, roztwór alkoholu etylowego zakwaszonego kwasem solnym, błękit metylenowy
Zabarwienie wybranych struktur

Spis treści

WykonanieEdytuj

  1. na utrwalony rozmaz bakterii na odtłuszczonym szkiełku podstawowym nanosimy barwnik podstawowy (stężona fuksyna karbolowa[1]) na 15 min. W trakcie barwienia podgrzewamy preparat palnikiem (do tzw. „trzech par”)
  2. zlewamy barwnik
  3. odbarwiamy preparat w 3% roztworze HCl w etanolu (kwaśny alkohol)
  4. spłukujemy wodą destylowaną
  5. nanosimy barwnik kontrastowy, np. błękit metylenowy na 10 min
  6. spłukujemy wodą destylowaną
  7. suszymy preparat na pasku bibuły i przeprowadzamy obserwacje w mikroskopie świetlnym pod powiększeniem 1000x z zastosowaniem imersji

WynikEdytuj

W wyniku barwienia bakterie kwasooporne (prątki) przybierają kolor czerwony pochodzący od fuksyny (nie odbarwiają się one bowiem w kwaśnym alkoholu). Natomiast, śluzy, komórki nabłonka oraz inne bakterie obecne w preparacie bezpośrednim, niekwasooporne, są wrażliwe na działanie kwaśnego alkoholu, odbarwiają się w nim z fuksyny i wybarwiają się na kolor niebieski od błękitu metylenowego.

Metodą tą można też identyfikować promieniowce.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Hans Günter Schlegel: Mikrobiologia ogólna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 129. ISBN 83-01-13999-4.