Bath

miasto w Anglii, w hrabstwie Somerset
Royal Crescent

Bathmiasto w Anglii, w hrabstwie Somerset, położone 159 km na zachód od Londynu i 21 km na wschód od Bristolu. Miasto posiada status city, nadany przez królową Elżbietę w roku 1590. W roku 1889 uzyskało status gminy miejskiej, od roku 1996 jest centrum administracyjnym jednostki autonomicznej Bath and North East Somerset.

Bath
Ilustracja
Most Pulteney
Państwo

 Wielka Brytania

Kraj

 Anglia

Region

South West England

Hrabstwo ceremonialne

Somerset

Unitary authority

Bath and North East Somerset

Powierzchnia

29 km²

Wysokość

5–50 m n.p.m.

Populacja (2011)
• liczba ludności


88 859

Nr kierunkowy

01225

Kod pocztowy

BA1, BA2

Położenie na mapie Somersetu
Mapa konturowa Somersetu, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Bath”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Bath”
Położenie na mapie Anglii
Mapa konturowa Anglii, na dole znajduje się punkt z opisem „Bath”
Ziemia51°22′44″N 2°21′57″W/51,378889 -2,365833
Strona internetowa
Portal Wielka Brytania
Miasto Bath[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Państwo

 Wielka Brytania

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

I, II, IV

Numer ref.

428

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

1987
na 11. sesji

Miasto położone jest w dolinie rzeki Avon, w miejscu, gdzie występowały naturalne wody geotermalne. Kolonizatorzy rzymscy wybudowali tu łaźnie i świątynię i nazwali to miejsce Aqua Sulis. W roku 973 w Bath koronowano na króla Anglii Edgara. Za czasów georgiańskich miasto stało się popularnym ośrodkiem wypoczynkowym. Z tego okresu pochodzi wiele budowli w stylu epoki.

Bath uzyskało status miejsca dziedzictwa światowego w roku 1987. Obecnie jest centrum kulturalnym, uniwersyteckim i turystycznym, które rocznie odwiedza ok. 3 800 000 osób.

HistoriaEdytuj

Miasto zostało założone na Półwyspie Libraryjskim, w pobliżu jedynych naturalnych źródeł geotermalnych w Wielkiej Brytanii. Pierwszy raz w dokumentach wzmiankowane jest jako rzymskie uzdrowisko, jednak istnieją poszlaki pozwalające stwierdzić, że Bath powstało wcześniej. Wierzono, iż woda mineralna z Bath jest lekarstwem na rozmaite przypadłości.

Od 1702 roku działał tam brytyjski arbiter elegancji Richard Beau Nash, który uczynił Bath najmodniejszym miastem w Wielkiej Brytanii. W latach 1801–1806 mieszkała w Bath Jane Austen; w tym mieście dzieje się akcja jej dwóch powieści: Opactwo Northanger i Perswazje.

Dzisiejsze Bath zajmuje powierzchnię 29 km² i liczy około 89 000 mieszkańców[1].

GospodarkaEdytuj

W mieście rozwinął się przemysł poligraficzny oraz odzieżowy[2].

TurystykaEdytuj

W Bath istnieją rzymskie łaźnie, opactwo Bath Abbey, Most Pulteney oraz ogród angielski Prior Park Landscape Garden zaprojektowany przez poetę Alexandra Pope'a. Znajdują się tutaj także przedstawiciele architektury georgiańskiej: Royal Crescent wybudowany w latach 1767 - 1774, okrągły ciąg budynków o długości 200 metrów zwany The Circus oraz Assembly Rooms, których projektantami byli John Wood starszy oraz John Wood młodszy[3].

Ludzie związani z miastemEdytuj

Mieszkanką miasta była Jane Austen. Akcja dwóch jej książek (Opactwo Northanger i Perswazje) rozgrywa się w owym mieście, a pojawia się ono w każdej książce Austen. Mieszkańcem Bath jest również Nicolas Cage. W mieście został założony, przez mieszkających tu w tym okresie Rolanda Orzabala i Curta Smitha, nowofalowy zespół muzyczny Tears for Fears. Innym znanym mieszkańcem Bath jest videobloger Charlie McDonnell.

O mieścieEdytuj

Bath jest miastem, w którym rozgrywa się akcja książek Petera Loveseya (powieści kryminalne).

Pod koniec 2017 opublikowano studium wykonalności dotyczące budowy linii tramwajowej, które wykazało zasadność dla realizacji tego typu projektu[4].

Miasta partnerskieEdytuj

Miasto bierze udział w projekcie Civitas Renaissance, zrzeszającego miasta promujące alternatywne formy transportu miejskiego[5].

PoloniaEdytuj

  • Integracyjna Szkoła Sobotnia im. Fryderyka Chopina
  • Polska Szkoła Sobotnia im. Jana Pawła II[6].

PrzypisyEdytuj