Otwórz menu główne

Batkiwszczyna (ukr. Всеукраїнське об'єднання „Батьківщина”, dosł. Wszechukraińska Koalicja „Ojczyzna”) – ukraińska centroprawicowa, poprzednio centrolewicowa i umiarkowanie nacjonalistyczna partia polityczna. W 2008 uzyskała status obserwatora w Europejskiej Partii Ludowej[1].

Batkiwszczyna
Ilustracja
Lider Julia Tymoszenko
Data założenia 9 lipca 1999
Adres siedziby Kijów
Ideologia polityczna konserwatywny liberalizm, patriotyzm
Barwy karmazyn
Strona internetowa
Poparcie Batkiwszczyny w wyborach w 2012

HistoriaEdytuj

Ugrupowanie w 1999 założyła wicepremier Julia Tymoszenko i większość deputowanych Rady Najwyższej III kadencji związanych z partią Hromada po upadku kariery politycznej jej przywódcy Pawła Łazarenki. W początkowych latach partia była sytuowana w centrum sceny politycznej[2]. Po dymisji rządu Wiktora Juszczenki partia znalazła się w opozycji.

W kolejnych wyborach parlamentarnych w 2002, 2006 i 2007 ugrupowanie startowało w ramach powołanego w 2001 Bloku Julii Tymoszenko. W BJuT zajęło główną pozycję, skupiając w ramach koalicji większość deputowanych. Po pomarańczowej rewolucji szeregi Batkiwszczyny zasiliła grupa oligarchów, którzy przeszli na stronę nowej władzy (m.in. Kostiantyn Żewaho, Tarieł Wasadze i Bohdan Hubski). Między 2005 a 2010 partia współtworzyła dwa gabinety swojej liderki.

W marcu 2010 po zwycięstwie Wiktora Janukowycza i powołaniu gabinetu Mykoły Azarowa Batkiwszczyna znalazła się w opozycji. Kilkudziesięciu deputowanych BJuT zaczęło stopniowo wspierać nową władzę. W sierpniu 2011 przywódczyni partii została tymczasowo aresztowana[3]. Zmieniona ordynacja wyborcza przywróciła wybór połowy posłów w okręgach jednomandatowych i wykluczyła możliwość startu w wyborach w ramach koalicji. Batkiwszczyna stała się w tym okresie główną siłą opozycyjną, współpracując z innymi ugrupowaniami. Pod jej szyldem start w wyborach w 2012 zadeklarowało kilka partii politycznych – na ogłoszonej liście kandydatów znaleźli się działacze m.in. Frontu Zmian, NRU, Reform i Porządku, partii Za Ukrainę! oraz Ludowej Samoobrony[4]. W głosowaniu ugrupowanie otrzymało ponad 25% głosów, zajmując 2. miejsce i uzyskując około 100 mandatów[5].

W 2013 doszło do zjednoczenia kilku środowisk w ramach Batkiwszczyny, wśród jej nowych wiceprzewodniczących znalazł się Arsenij Jaceniuk[6]. Partia brała aktywny udział w wydarzeniach Euromajdanu, które w lutym 2014 doprowadziły do uwolnienia jej liderki, powołania nowego rządu, a także czasowego przejęcia obowiązków prezydenta przez jednego z przywódców ugrupowania i nowo wybranego przewodniczącego Rady Najwyższej Ołeksandra Turczynowa[7]. Już w sierpniu tego samego roku na tle przygotowań do przedterminowych wyborów parlamentarnych doszło do konfliktu w ramach Batkiwszczyny, który zakończył się odejściem znacznej grupy polityków skupionej wokół Arsenija Jaceniuka i Ołeksandra Turczynowa[8] i powołaniem przez nich Frontu Ludowego[9].

Batkiwszczyna wystawiła własną listę wyborczą, otworzyła ją więziona przez Rosjan wojskowa Nadija Sawczenko, na dalszych miejscach znaleźli się Julia Tymoszenko i aktywista Euromajdanu Ihor Łucenko. Partia otrzymała blisko 5,7% głosów (17 mandatów), dodatkowo wprowadziła dwóch swoich kandydatów w okręgach jednomandatowych[10]. Dołączyła następnie do koalicji rządowej współtworzącej powołany po wyborach gabinet Arsenija Jaceniuka, którą opuściła w 2016[11]. W 2019 ugrupowanie utrzymało parlamentarną reprezentację na kolejną kadencję[12].

Wyniki wyborczeEdytuj

Wybory do Rady Najwyższej Ukrainy
Rok Głosy (tys.) % Mandaty
2002 W ramach Bloku Julii Tymoszenko
2006
2007
2012 5208 25,5 101
2014 894 5,7 19
2019 1196 8,2 26
Wybory prezydenckie
Rok Kandydat Głosy w I turze (tys.) % w I turze Głosy w II turze (tys.) % w II turze Wygrana
2010 Julia Tymoszenko 6160 25,0 11 593 45,5 Nie
2014 Julia Tymoszenko 2310 12,8 Nie
2019 Julia Tymoszenko 2532 13,4 Nie

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Batkiwszczyna na stronie Europejskiej Partii Ludowej (ang.). [dostęp 2012-08-04].
  2. Understanding Ukrainian Politics: Power, Politics, and Institutional Design (ang.). books.google.com. [dostęp 2012-09-11].
  3. Julia Tymoszenko aresztowana. Milicja otoczyła ją na sali sądowej. gazeta.pl, 5 sierpnia 2011. [dostęp 2012-08-04].
  4. Тимошенко, Яценюк, Гриценко, Турчинов і Луценко очолили об'єднану опозицію (ukr.). un.ua, 30 lipca 2012. [dostęp 2012-08-04].
  5. Serwis CVK – Wybory 2012 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].
  6. Cъезд оппозиции единогласно поддержал слияние партий Тимошенко и Яценюка (ros.). pravda.com.ua, 15 lipca 2013. [dostęp 2014-11-08].
  7. Profile: Olexander Turchynov (ang.). bbc.com, 23 lutego 2014. [dostęp 2014-11-08].
  8. Arsenij Jaceniuk, Ołeksandr Turczynow, Andrij Parubij i Arsen Awakow odchodzą z partii Tymoszenko. wp.pl, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2014-11-08].
  9. Ukrainian PM, Parliament Speaker to Head Newly Formed Popular Front Party (ang.). ria.ru, 10 września 2014. [dostęp 2014-11-08].
  10. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].
  11. Тимошенко заявила про перехід в опозицію (ukr.). pravda.com.ua, 5 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-05].
  12. Serwis CVK – Wybory 2019 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].

BibliografiaEdytuj