Otwórz menu główne

Bazyli, nazwisko świeckie: Wasilij Dmitrijewicz Bogojawleński, (ur. 1 lutego 1867 w guberni tambowskiej – zm. 27 sierpnia 1918) – rosyjski biskup prawosławny, nowomęczennik.

Święty
Bazyli
święty biskup nowomęczennik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1867
gubernia tambowska
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1918
okolice Permu
Czczony przez Rosyjski Kościół Prawosławny
Kanonizacja 2000
Moskwa
przez Rosyjski Kościół Prawosławny
Wspomnienie 29 stycznia, 14 sierpnia kalendarz juliański)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 lipca 1909
Miejscowość Petersburg
Miejsce Ławra Aleksandra Newskiego
Konsekrator Antoni (Wadkowski)
Współkonsekratorzy Włodzimierz (Bogojawleński), Flawian (Gorodiecki)

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego. Jego bliskim krewnym był inny biskup prawosławnym – metropolita kijowski i halicki Włodzimierz (Bogojawleński).

W 1888 ukończył seminarium duchowne w Tambowie. 20 września 1889 został wyświęcony na diakona. Podjął również pracę nauczyciela w jednoklasowej szkole parafialnej. W 1890 w cerkwi we wsi Owsianki przyjął święcenia kapłańskie i służył w niej przez kolejne sześć lat. W 1896 zmarła jego żona, co skłoniło ks. Bogojawleńskiego do wyjazdu do Kazania i podjęcia tam nauki w Kazańskiej Akademii Duchownej; ukończył ją w 1900. Decyzją biskupa eparchii kazańskiej równocześnie prowadził na jej terenie pracę duszpasterską. W 1907 uzyskał tytuł naukowy magistra teologii. Rok później złożył wieczyste śluby mnisze w Ławrze św. Aleksandra Newskiego w Petersburgu, po czym otrzymał godność archimandryty i został skierowany do pracy w seminarium duchownym w Czernihowie jako jego rektor.

26 lipca 1909 w soborze Trójcy Świętej Ławry św. Aleksandra Newskiego miała miejsce jego chirotonia na biskupa sumskiego, wikariusza eparchii charkowskiej. Ceremonii przewodniczył metropolita petersburski i ładoski Antoni (Wadkowski) razem z innymi duchownymi członkami Świętego Synodu. W marcu 1911 został przeniesiony do eparchii czernihowskiej jako jej wikariusz z tytułem biskupa nowogrodzko-siewierskiego. Jednak już dwa miesiące później otrzymał godność biskupa czernihowskiego i nieżyńskiego. W 1916 został arcybiskupem.

W 1919 został zamordowany przez bolszewików w pociągu jadącym do Permu, gdzie z polecenia Świętego Synodu Kościoła jako przewodniczący stosownej komisji miał zbadać okoliczności zabójstwa metropolity Andronika (Nikolskiego)[1].

W 2000 został kanonizowany jako nowomęczennik przez Sobór Biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj