Otwórz menu główne

Bazyli Lekapen był jednym z najważniejszych urzędników świeckich na dworze cesarskim w Konstantynopolu, w X wieku. Data jego narodzin pozostaje nieznana, zmarł około 985 roku. Był nieślubnym synem cesarza Romana Lekapena. W młodości został poddany kastracji. Około 945 roku, mniej więcej w czasie gdy jego ojciec został złożony z tronu i zmuszony do emigracji, Bazyli uzyskał wysoką godność parakoimomenosa z rąk cesarza Konstantyna VII[1]. Utrzymywał się na szczycie bizantyjskiej administracji za rządów Romana II, Nicefora II i Jana I Tzimiskesa.

Jako wysoko postawiony urzędnik zgromadził olbrzymią fortunę na którą składały się nie tylko pieniądze ale także posiadłości ziemskie. Prawdopodobnie jego bogactwo i znaczenie doprowadziło do konfliktu z Janem Tzimiskesem na krótko przed śmiercią cesarza. Istnieją nawet podejrzenia że to Bazyli otruł Tzimiskesa, chcąc w ten sposób zabezpieczyć się przed utratą swoich bogactw i posiadłości[2].

Bazyli utrzymywał swój urząd aż do rządów cesarza Bazylego II ale w 985 roku młody władca, chcący prowadzić samodzielną politykę po latach regencji, oskarżył go o sprzyjanie buntownikowi, Bardasowi Fokasowi. Bazyli został pozbawiony urzędów i zaszczytów a jego majątek został skonfiskowany. Sam Lekapen został skazany na wygnanie, na którym szybko zmarł.

PrzypisyEdytuj

  1. Norwich John Julius, Byzantine: The Apogee, Nowy Jork, Alfred P. Knopf, 1992
  2. Treadgold Warren, A History of the Byzantine State and Society, Stanford, Wydawnictwo Uniwersytetu Stanford, 1997

BibliografiaEdytuj

  • Treadgold Warren, A History of the Byzantine State and Society, Stanford, Wydawnictwo Uniwersytetu Stanford, 1997
  • Norwich John Julius, Byzantine: The Apogee, Nowy Jork, Alfred P. Knopf, 1992