Otwórz menu główne

Kościół św. Sykstusa w Rzymie (wł. Chiesa di San Sisto Vecchio) – kościół tytularny w Rzymie.

Bazylika św. Sykstusa
Basilica di San Sisto Vecchio
Kościół tytularny
ilustracja
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Piazzale Numa Pompilio 8
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Santa Maria in Domnica alla Navicella[1]
Bazylika mniejsza od niepamiętnych czasów
Wezwanie św. Sykstusa
Wspomnienie liturgiczne 7 sierpnia
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Bazylika św. Sykstusa
Bazylika św. Sykstusa
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Bazylika św. Sykstusa
Bazylika św. Sykstusa
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
Bazylika św. Sykstusa
Bazylika św. Sykstusa
Ziemia41°52′49″N 12°29′46″E/41,880278 12,496111

Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii Santa Maria in Domnica alla Navicella oraz kościołem tytularnym, mającym również rangę bazyliki mniejszej[1]. Jest też kościołem stacyjnym z czwartej środy Wielkiego Postu.

LokalizacjaEdytuj

Kościół znajduje się w XIX. Rione RzymuCelio przy Piazzale Numa Pompilio.

PatronEdytuj

Patronem świątyni jest św. Sykstus – papież, który poniósł śmierć męczeńską za wiarę chrześcijańską w III wieku.

HistoriaEdytuj

Jest to jeden z pierwszych tytularnych, parafialnych kościołów w Rzymie, znany jako Titulus Crescentianae. Tradycja głosi, że został założony przez papieża Anastazego I (399-401). Titulus Crescentianae został wymieniony po raz pierwszy w aktach synodu w 499 roku.[2] W VI wieku zostały przeniesione tu relikwie papieża Sykstusa II z katakumb św. Kaliksta. Renowacja kościoła miała miejsce za pontyfikatu Hadriana I w VIII wieku.[2]

Klasztor w tym miejscu jest wzmiankowany w VIII wieku. Przebudowy dokonał Innocenty III (1198-1216), wybudowano wtedy dzwonnicę.[3] W 1218 lub 1219 został przekazany Dominikowi Guzmanowi, który założył tu klasztor dominikanów. Jest nadal w użyciu przez siostry dominikanki.

W 1724-1730 papież Benedykt XIII odrestaurowywał kompleks kościelny. Tylko dzwonnica i absyda pozostały ze średniowiecznego kościoła. Prace były prowadzone przez Filippo Raguzziniego. Z kolei w latach 1930-1950 przeprowadzono renowację pod nadzorem kardynała Achille Liénarta, odnowiono wówczas sufit oraz podjęto prace archeologiczne.[2] Dalsze badania archeologiczne przeprowadzono w latach 1967-1968.[2]

Architektura i sztukaEdytuj

Romańska dzwonnica pochodzi z XIII wieku. Ma trzy jednakowe kondygnacje, na których z każdej strony są arkady z trzema łukami.[2]

Fasada bazyliki jest autorstwa Giacomo della Porta i pochodzi z końca XVI wieku.[2]

Bazylika jest jednonawowa z apsydą.[2] Na ścianach bocznych znajdują się po dwa ołtarze, obrazy w których pochodzą z XVIII wieku.[2]

W konsze apsydy znajdują się XVI-wieczne[3] freski przedstawiające sceny z legendy o papieżu św. Sykstusie i św. Wawrzyńcu (który był diakonem papieża)[2], w centralnym owalu umieszczono przedstawienie Trójcy Świętej[3]

Na ścianie apsydy znajdują się fragmenty fresków z XIII wieku, jednak ich stan zachowania nie jest dobry.[2] Po lewej stronie widoczni są niektórzy święci i aniołowie, z panelami identyfikowalnymi jako Pięćdziesiątnica oraz sceny z życia św. Katarzyny ze Sieny.[2]

Kardynałowie prezbiterzyEdytuj

Kościół św. Sykstusa jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus San Sisto)[4]. Obecnym kardynałem tytularnym kościoła św. Sykstusa jest były arcybiskup metropolita lwowski, Marian Jaworski.


PrzypisyEdytuj

  1. a b Chiesa rettoria san Sisto Vecchio a Via Appia w serwisie Diocesi di Roma (wł.). [dostęp 2018-12-16].
  2. a b c d e f g h i j k San Sisto Vecchio na Churches of Rome (ang.). [dostęp 2018-12-16].
  3. a b c Legendarne wzgórza Rzymu – Celius na Zagubieni w Rzymie. [dostęp 2018-12-16].
  4. Bazylika św. Sykstusa w Rzymie w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2018-12-16]

BibliografiaEdytuj

  • William Hinnebusch, I Domenicani: breve storia dell'Ordine, Edizioni paoline, Milano 1992. ​ISBN 88-215-2483-3​.
  • Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (a cura di), Dizionario degli Istituti di Perfezione (DIP), 10 voll., Edizioni paoline, Milano 1974-2003.

Zobacz teżEdytuj