Bazylika Maksencjusza

Bazylika Maksencjusza – ostatnia z wielkich bazylik wzniesionych w Rzymie, znajdująca się na Forum Romanum, po północnej stronie Via Sacra. Budowę bazyliki rozpoczął cesarz Maksencjusz, ukończono ją już jednak za panowania Konstantyna Wielkiego po 313 roku[1].

Bazylika Maksencjusza
Ilustracja
Pozostałości bazyliki
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Adres Forum Romanum
Typ budynku bazylika
Rozpoczęcie budowy 308
Ukończenie budowy po 313
Położenie na mapie Rzymu
Mapa konturowa Rzymu, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bazylika Maksencjusza”
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bazylika Maksencjusza”
Położenie na mapie Lacjum
Mapa konturowa Lacjum, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bazylika Maksencjusza”
Ziemia41°53′30,39″N 12°29′18,41″E/41,891775 12,488447
Rekonstrukcja planu bazyliki

Ustawiona na betonowej platformie o wymiarach 100×65 m budowla składała się z trzech naw, z których centralna miała 80 m długości, 25 m szerokości i 35 m wysokości[1][2]. Trójdzielne sklepienie nakryte było kopułami, z których każda wspierała się na czterech wielkich monolitycznych kolumnach wykonanych z marmuru prokonezyjskiego. Zachowana do czasów współczesnych jedna z kolumn, wysoka na 14,5 m, od 1614 roku stoi na placu przed rzymską Bazyliką Matki Bożej Większej[1][2]. W zachodniej apsydzie stał kolosalny posąg cesarza Konstantyna, wykonany z brązu i marmuru. Jego pozostałości, odnalezione w 1486 roku, znajdują się obecnie w Palazzo dei Conservatori na Kapitolu[1][2]. Posadzki wyłożone były kolorowymi marmurami, natomiast ściany i kopuły pokryto malowanymi stiukami[1]. Bazylika posiadała dwa rzędy okien[2]. Główne wejście, poprzedzone niewielkim przedsionkiem, znajdowało się od strony wschodniej. Na ścianie południowej znajdowało się ponadto boczne wejście, z gankiem wspartym na czterech kolumnach z porfiru[1].

Do czasów współczesnych zachowała się jedynie północna część bazyliki. Reszta przypuszczalnie zawaliła się w trakcie trzęsienia ziemi w 847 roku[1][2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g L. Richardson jr: A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1992, s. 51-52. ISBN 0-8018-4300-6.
  2. a b c d e Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 126-127. ISBN 1-884964-80-X.