Bełty

herb szlachecki
Ten artykuł dotyczy herbu szlacheckiego. Zobacz też: znaczenia słowa bełt.
POL COA Bełty.svg

Bełty (Bełcz, Bolc) – polski herb szlachecki.

Opis herbuEdytuj

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu czerwonym bełt na dwóch bełtach na opak w krzyż skośny. Klejnot: pięć piór strusich. Herb ma pochodzenie niemieckie, przeniesiony do Polski z Moraw[1], po unii na Litwie, rozprzestrzenił się w kilku formach.

Najwcześniejsze wzmiankiEdytuj

Zapis z 1412 roku[2].

HerbowniEdytuj

Bejnacki[3], Belt, Bełt, Bełtowski, Bełtowicz (Bałtowicz, Bołtowicz, Bułtowicz), Benedyktowicz, Beneszko, Beniszenko, Berends, Bergayło, Bergielewicz, Bergielski, Chcianowski, Chmurowski, Chochoński, Chochorowski, Choroszewski, Chorowski, Cirisser, Grambiewski, Granatowicz, Graniewski, Januszowski, Kierdej, Kolenda, Kolendowski, Kolędowski, Kuderewski, Kuderowski, Łata, Pelicki, Połonicki, Potarczycki, Potarzyński, Potorzycki, Poźniak, Pożarycki, Pożaryski, Pożniak, Późniak,Pyliński,Radziwanowski, Radziwonowski, Radziwoński, Rembowski, Skoropadski, Skoropadzki, Sniechowski, Stadnicki, Stradecki, Strzelnicki, Symonolewicz, Śmichowski, Śmiechowski, Śniechowski, Uciański, Wolszleger, Zwierkowski.

PrzypisyEdytuj

  1. "Bełty symbol odwagi Herb przybył z Moraw w IX wieku za Ziemowita." Bogusław Jerzy Zajączkowski. Armoriał, czyli, Poczet herbów, zbroji, klejnotów zacnych polskich rodów. 2005. str.39; "pochodzenia niemieckiego". Zbigniew Leszczyc. Herby szlachty polskiej. 1993, str. 23
  2. Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004. ISBN 83-7391-166-9.
  3. Siarhiej Rybčonak: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 2. Miensk: НАРБ, 2007, s. 492. ISBN 978-985-6372-52-3. (biał.)

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj