Beata Artemska

polska tancerka, śpiewaczka, aktorka, reżyser i scenarzystka

Beata Artemska (ur. 30 maja 1918 w Nisku, zm. 18 stycznia 1985 w Warszawie) – z domu Kelles-Krauze, polska tancerka, śpiewaczka, aktorka teatralna i kabaretowa, także reżyserka, scenarzystka.

Beata Artemska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1918
Nisko
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1985
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Uśmiechu
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Studiowała w Wyższej Szkole Dziennikarstwa w Warszawie. W 1938 była współzałożycielką kabaretu dziennikarzy „Chór Piór”. W czasie wojny pracowała jako siostra w lubelskim szpitalu i występowała w warszawskich jawnych teatrach. Bezpośrednio po wojnie występowała w krakowskich teatrach. W 1945 występowała w krakowskim Teatrze Powszechnym im. Żołnierza Polskiego. W 1947 zdała eksternistyczny egzamin aktorski. W latach 1947–1949 była w zespole Teatru Komedii Muzycznej w Krakowie. W 1950 zdała eksternistyczny egzamin muzyczny.

Od 1952 r. związana była ze scenami warszawskimi, początkowo Teatrem Nowym, od 1954 z Operetką Warszawską (do 1964 i 1967–1977). W Operetce Dolnośląskiej w latach 1963 - 1964 była dyrektorem, a do 1966 r. kierownikiem artystycznym.[1] W 1977 przeszła na emeryturę. Występowała jeszcze gościnnie, a także reżyserowała wiele spektakli. Była autorką wielu adaptacji scenicznych i scenariuszy programów telewizyjnych.

Zmarła w Warszawie, gdzie została pochowana Starych Powązkach w rodzinnym grobowcu Kelles-Krauze (kwatera 236, rząd 2, miejsce 24).[2]

Spektakle teatralneEdytuj

Operetka WarszawskaEdytuj

Role
Reżyseria
  • 1956 – Cnotliwa Zuzanna
  • 1960 – Dobranoc Bettino
  • 1962 – Panna wodna
  • 1962 – Czarujący Giulio

Operetka, LublinEdytuj

Role
  • 1963 – Fajerwerk jako Iduna (reż. B. Artemska)
Reżyseria
  • 1961 – Nie ma czasu na miłość
  • 1962 – Panna wodna
  • 1964 – Czarujący Giulio
  • 1973 – Carewicz
  • 1973 – Genialny kamerdyner
  • 1975 – Sztygar
  • 1976 – Ruletka serc

Operetka Dolnośląska, WrocławEdytuj

Role
  • 1965 – Diabelska robota jako Pepita (reż. B. Artemska, Bogusław Danielewski)
Reżyseria
  • 1964 – Dziękuję ci, Ewo
  • 1964 – Oddajemy do lamusa
  • 1964 – Zajmujemy Śląsk
  • 1965 – Diabelska robota (z B. Danielewskim)
  • 1965 – Panna wodna
  • 1965 – Czarujący Giulio
  • 1975 – W imieniu brawa

Operetka PoznańskaEdytuj

Reżyseria

Teatr Muzyczny, PoznańEdytuj

Role
  • 1975 – Ruletka serc jako Juliette Lechair (reż. B. Artemska)
Reżyseria
  • 1975 – Ruletka serc
  • 1978 – Wiedeńska krew
  • 1980 – Gondolierzy
  • 1981 – Panna wodna

Teatr Muzyczny, LublinEdytuj

Role
  • 1978 – Diva jako Olga Romanowska – gościnnie (reż. Ryszard Zarewicz)
Reżyseria
  • 1977 – Róża wiatrów
  • 1979 – Charpillon
  • 1980 – Księżniczka czardasza
  • 1983 – Targ na dziewczęta

Inne teatryEdytuj

"Jar" – Teatr Rozmaitości, Warszawa

  • 1943 – Król włóczęgów jako Cyganka (reż. Stanisław Daniłowicz)

Teatr Bohema, Warszawa

  • 1944 – Dziewczyna i kokosy jako Rozalinda (reż. Kazimierz Pawłowski)

Teatr Gong – Teatr dla Wszystkich, Łódź

  • 1946 – Dobry żart a la carte... (reż. Tadeusz Chrzanowski)
  • 1946 – Dymsza, Humor i S-ka (reż. Tadeusz Chrzanowski)
  • 1946 – Gdy kwitnie lipa... (reż. Tadeusz Chrzanowski; program składany)

Teatr Muzyczny, Lublin

  • 1949 – Piękna Helena jako Helena (reż. Kazimierz Dembowski)
  • 1950 – Niespokojne szczęście jako Natasza (reż. K. Dembowski)

Teatr Satyryków Warszawa

  • 1951 – Biuro docinków (reż. Kazimierz Pawłowski)

Teatr Nowy (Teatr Komedii Muzycznej), Warszawa

Teatr Powszechny, Łódź

  • 1963 – Jaśnie pan Nikt – reżyseria

Operetka, Szczecin

  • 1965 – Panna wodna – reżyseria

Miejski Teatr Muzyczny-Opera i Operetka, Kraków

Teatr w Presowie

Teatr Muzyczny, Łódź

Reżyseria
  • 1977 – Carewicz
  • 1977 – Sztygar

Teatr Muzyczny, Szczecin

  • 1981 – Carewicz – reżyseria

Opera, Bydgoszcz

  • 1983 – Orfeusz w piekle – reżyseria, ruch sceniczny

FilmografiaEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj


PrzypisyEdytuj

  1. Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 46.
  2. Grobowiec rodziny Kelles-Krauze.
  3. Uznanie dla twórców kultury /w/ Trybuna Robotnicza, nr 170, 19 lipca 1984, str. 1-2