Otwórz menu główne

Beata Kempa

polski prawnik i polityk

Beata Agnieszka Kempa i z domu Płonka[1] (ur. 11 lutego 1966 w Sycowie) – polska polityk.

Beata Kempa
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1966
Syców
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
do 18 grudnia 2017
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Poprzednik Jacek Cichocki
Następca Michał Dworczyk
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
do 4 czerwca 2019
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości
Okres od 22 maja 2006
do 15 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość

Posłanka na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2006–2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, w latach 2015–2019 minister-członek Rady Ministrów w rządach Beaty Szydło oraz Mateusza Morawieckiego, w latach 2015–2017 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, wiceprezes partii Solidarna Polska, posłanka do Parlamentu Europejskiego IX kadencji.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Córka Walentego Płonki, członka PZPR[2], w okresie PRL dyrektora Sycowskich Zakładów Przemysłu Terenowego, oddziału Ligi Obrony Kraju oraz kierownika Wojewódzkiej Spółdzielni Transportu Wiejskiego[3], i Wielisławy[4]. W 1990 ukończyła studia dzienne z zakresu administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 2005 studia podyplomowe z pedagogiki prawa, readaptacji, mediacji i negocjacji na Uniwersytecie Opolskim[5][6]. W latach 1998–2005 była radną rady miasta i gminy Syców[5]. Przez kilkanaście lat pracowała jako kurator zawodowy dla dorosłych. W 2002 bezskutecznie ubiegała się o stanowisko burmistrza Sycowa, w 2004 o mandat posła do Parlamentu Europejskiego, otrzymując 5685 głosów.

W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości została wybrana na posła V kadencji w okręgu wrocławskim. Od 22 maja 2006 do 15 listopada 2007 była sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, otrzymując 10 228 głosów[7]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegała się o mandat europosła, uzyskując 53 027 głosów.

6 listopada 2009 została wybrana na członka sejmowej komisji śledczej ds. zbadania nielegalnych nacisków na kształt ustawy o grach i zakładach wzajemnych[8]. 4 grudnia 2009 komisja wyłączyła ją w głosowaniu ze swojego składu, a 8 stycznia 2010 Sejm w wyniku głosowania zdecydował o ponownym włączeniu jej w prace komisji. W 2011 decyzją komitetu politycznego PiS została powołana na stanowisko pełnomocnika okręgowego tej partii w Kielcach.

W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, startując jako lider listy w okręgu kieleckim, dostała 70 127 głosów[9]. W Sejmie VII kadencji przystąpiła do klubu parlamentarnego Solidarna Polska, deklarując zamiar pozostania w PiS. Była również kandydatką tego klubu na funkcję wicemarszałka Sejmu, przegrała jednak w ponownym głosowaniu z Wandą Nowicką z klubu Ruchu Palikota[10]. 18 listopada 2011 została wykluczona z Prawa i Sprawiedliwości (uchwała weszła w życie wraz z końcem posiedzenia Sejmu – 1 grudnia 2011). Objęła funkcję wiceprzewodniczącej klubu Solidarna Polska, a na kongresie założycielskim partii o tej nazwie 24 marca 2012 została jej wiceprezesem (na kongresach ugrupowania 14 grudnia 2013 i 9 grudnia 2017 ponownie była wybierana na wiceprezesa). W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierała listę tej partii w okręgu dolnośląsko-opolskim, otrzymując 20 004 głosy (ugrupowanie nie zdobyło jednak mandatów)[11]. W lipcu 2014 została wiceprzewodniczącą nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, od marca 2015 działającego pod nazwą Zjednoczona Prawica.

W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję z listy PiS, powracając do okręgu wrocławskiego i otrzymując w nim 29 877 głosów[12]. 16 listopada tego samego roku powołana na stanowisko ministra bez teki w rządzie Beaty Szydło[13]. Objęła także funkcję szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[14].

W grudniu 2015 zyskała rozgłos medialny po skierowaniu pisma do prezesa Trybunału Konstytucyjnego Andrzeja Rzeplińskiego, w którym poinformowała go o wstrzymaniu publikacji w Dzienniku Ustaw wyroku z 3 grudnia 2015 w sprawie K 34/15 dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy z 25 czerwca 2015 o Trybunale Konstytucyjnym[15][16]. Był to pierwszy taki przypadek od rozpoczęcia działalności orzeczniczej przez Trybunał Konstytucyjny w 1986[17]. Śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku wszczął prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie[18]. Zostało ono umorzone w styczniu 2016 wobec braku znamion przestępstwa (w uzasadnianiu wskazano, że działania szefa KPRM nie miały wpływu na publikację wyroku, gdyż to znajdowało się w zakresie kompetencji premiera)[19].

11 grudnia 2017 objęła stanowisko ministra bez teki w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego[20], ponownie została też szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[21]. 18 grudnia 2017 odwołana z tej funkcji[22]. Pozostała ministrem-członkiem Rady Ministrów odpowiedzialnym za sprawy dotyczące pomocy humanitarnej[23][24].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu śląsko-opolskim, otrzymała 209 305 głosów i uzyskała mandat europosłanki IX kadencji[25]. W związku z wyborem do Europarlamentu 4 czerwca 2019 zakończyła pełnienie funkcji ministra[26].

Życie prywatneEdytuj

Jest zamężna, ma córkę Ninę i syna Cezarego[27].

PrzypisyEdytuj

  1. Oświadczenie majątkowe na stronie Sejmu. [dostęp 2015-06-04].
  2. Anna Dąbrowska, Agnieszka Zagner. Polityka polskich rodzin. „Polityka”, 18 sierpnia 2008. [dostęp 2017-05-06]. 
  3. Dawid Samulski: Odszedł do krainy wiecznych łowów. naszemiasto.pl, 11 marca 2011. [dostęp 2017-05-09].
  4. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2015-06-04].
  5. a b Beata Kempa. W: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów [on-line]. premier.gov.pl. [dostęp 2017-05-30].
  6. Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2018-08-13].
  7. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-06-04].
  8. Informacje na stronie Sejmu. [dostęp 2015-06-04].
  9. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
  10. Nowicka wicemarszałkiem po dogrywce, Kempa odpadła. tvn24.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2015-06-04].
  11. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-06-04].
  12. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-12-11].
  13. M.P. z 2015 r. poz. 1091
  14. Dz.U. z 2015 r. poz. 1912
  15. K 34/15 – pismo KPRM z 10 grudnia 2015 r. dot. publikacji wyroku K 34/15. W: Trybunał Konstytucyjny [on-line]. trybunal.gov.pl, 11 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-25].
  16. Małgorzata Kryszkiewicz. Spór o publikację, czyli o pietruszkę. „Dziennik Gazeta Prawna”, s. A4, 14 grudnia 2015. 
  17. Ewa Siedlecka. PiS wygasi Trybunał. „Gazeta Wyborcza”, s. 3, 15 grudnia 2015. 
  18. Informacja o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, 17 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-29].
  19. Informacja o umorzeniu śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków w związku z zaniechaniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, 7 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-09].
  20. Powołanie rządu Morawieckiego. tvn24.pl, 11 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-11].
  21. Dz.U. z 2017 r. poz. 2319
  22. Premier Mateusz Morawiecki przedstawił nowych ministrów w KPRM. premier.gov.pl, 18 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-18].
  23. Nowe stanowisko Beaty Kempy: minister ds. uchodźców i pomocy humanitarnej. polsatnews.pl, 19 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-19].
  24. Dz.U. z 2018 r. poz. 46
  25. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-06-04].
  26. Prezydent Andrzej Duda powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 4 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-04].
  27. Beata Kempa: „W domu nie mam nic do gadania”. wp.pl, 15 grudnia 2015. [dostęp 2016-10-02].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj