Beneficjum

Beneficjum (łac. beneficium, „dobrodziejstwo, uposażenie”) – pierwotnie określenie dotyczyło dóbr ziemskich przydzielonych osobie za wykonywanie powierzonych obowiązków. W następstwie zaczęto tak nazywać nadanie gruntu wasalowi przez seniora, czasowe albo dożywotnie, jako honorowe wynagrodzenie albo w zamian za służbę wasalną, później dziedziczne[1]. Z czasem termin zaczął metonimicznie oznaczać sprawowany urząd i dochody z nim związane.

W terminologii kościelnej i prawie kanonicznym dotyczyło dochodów związanych z konkretnym probostwem czy kapelanią[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Encyklopedia Historia, Wyd. GREG, Kraków 2007, ​ISBN 978-83-7327-782-3​, s.32.
  2. Mirosław Korolko, Leksykon kultury religijnej w Polsce. Warszawa 1999, s.59.