Otwórz menu główne

Beniamin, imię świeckie Wasilij Antonowicz Muratowski (ur. 18 kwietnia 1855 w guberni kazańskiej, zm. 3 lub 6 maja 1930 pod Moskwą – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, następnie jeden z przywódców ruchu Żywej Cerkwi.

Beniamin
Wasilij Muratowski
metropolita moskiewski i kołomieński
Ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1855
gubernia kazańska
Data i miejsce śmierci 3/6 maja 1930
okolice Moskwy
metropolita moskiewski i kołomieński (w Żywej Cerkwi)
Okres sprawowania 1927-1930
Wyznanie prawosławie
Kościół Żywa Cerkiew
Śluby zakonne 1896
Diakonat 1877
Prezbiterat 1 grudnia 1877
Chirotonia biskupia 26 października 1897
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 października 1897
Konsekrator Palladiusz (Rajew-Pisariew)
Współkonsekratorzy Tichon (Bieławin)

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego. W 1877 ukończył seminarium duchowne w Kazaniu i został w tym samym mieście zatrudniony w szkole parafialnej. 1 grudnia tego samego roku, po zawarciu małżeństwa, został wyświęcony na kapłana i podjął pracę duszpasterską w cerkwi Zesłania Ducha Świętego w Kazaniu. Po kilku latach zmarła jego żona, z którą miał jednego syna. W 1892, dzięki pomocy arcybiskupa kazańskiego Palladiusza, mógł podjąć studia teologiczne w Kazańskiej Akademii Duchownej, które ukończył w 1896 jako kandydat nauk teologicznych. W tym samym roku złożył wieczyste śluby mnisze z imieniem Beniamin, został podniesiony do godności archimandryty i skierowany do monasteru św. Jana Teologa w Czeriemiencu (eparchia petersburska i gdowska) jako jego przełożony.

W 1897 miała miejsce jego chirotonia na biskupa pomocniczego eparchii petersburskiej z tytułem biskupa jamburskiego. W 1898 jego tytuł uległ zmianie na biskup gdowski. Następnie 10 lipca 1902 został przeniesiony na katedrę kałuską i borowską. W 1910 objął zarząd eparchii symbirskiej i syzrańskiej. W 1915 otrzymał godność arcybiskupią. Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1920 objął katedrę riazańską.

W 1922 ogłosił swoje przejście do Żywej Cerkwi i przyjął tytuł metropolity riazańskiego w jej strukturach. Dwukrotnie składał przed patriarchą Tichonem akt pokutny z deklaracją powrotu do kanonicznego Kościoła, po czym ponownie wstępował do ruchu odnowicielskiego. We wrześniu 1923 został w jego hierarchii metropolitą jarosławskim. W tym samym roku wziął udział w II soborze Żywej Cerkwi, który ogłosił pozbawienie patriarchy Tichona wszelkich godności duchownych oraz stanu mniszego, jak również proklamował Żywą Cerkiew jedyną kanoniczną organizacją prawosławną w ZSRR.

W 1924 został w ramach Żywej Cerkwi metropolitą leningradzkim, a następnie w 1925 metropolitą obwodu północno-zachodniego. Od 1927 był metropolitą moskiewskim i kołomieńskim, zaś od 1928 - także przewodniczącym Świętego Synodu Żywej Cerkwi. Zmarł w 1930 na daczy pod Moskwą.

BibliografiaEdytuj

Poprzednik
Makary (Troicki)
Biskup kałuski
1902 - 1910
Następca
Aleksander (Gołowin)
Poprzednik
Jakub (Piatnicki)
Biskup symbirski
1910 - 1920
Następca
Wissarion (Zorin)
Poprzednik
Jan (Smirnow)
Biskup riazański
1920 - 1922
Następca
Ambroży (Smirnow)
Poprzednik
Jewdokim (Mieszczerski)
Przewodniczący Świętego Synodu Żywej Cerkwi
1928 - 1930
Następca
Witalis (Wwiedenski)