Otwórz menu główne

Benjamin „Benno” Fürmann[1] (ur. 17 stycznia 1972 w Berlinie) – niemiecki aktor filmowy i telewizyjny.

Benno Fürmann
Ilustracja
Benno Fürmann (2008)
Imię i nazwisko Benjamin Fürmann[1]
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1972
Berlin, Niemcy
Zawód aktor
Lata aktywności od 1992
Strona internetowa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się w Berlinie[2]. Dorastał w Kreuzberg, jednej z dzielnic Berlina. W 1987 roku, kiedy miał piętnaście lat, jego rodzice zaginęli[3]. W wieku siedemnastu lat przeżył poważny nieszczęśliwy wypadek podczas serfowania na jadącym pociągu i w rezultacie musiał spędzić sześć tygodni w szpitalu[4]. W dziesiątej klasie szkoły podstawowej porzucił naukę i dorabiał jako kelner[4], ochroniarz w klubach na dyskotece, portier i robotnik przy budowie rusztowań, a kolejne lata swego życia spędził jako wędrowiec[3].

KarieraEdytuj

W 1991 roku przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie studiował aktorstwo w Lee Strasberg Theatre and Film Institute. Następnie powrócił do rodzinnych Niemiec i zadebiutował na dużym ekranie w filmie Poszukiwanie Raju (Die Ungewisse Lage des Paradieses, 1992). Zagrał potem we francuskim miniserialu Canal+ Belle Époque (1995) z Kristin Scott Thomas. Sławę zyskał kreacją Günthera 'Günniego' Dobrinskiego, frontmana w zespole w serialu RTL Und tschüss! (1995). Na ekranie grał w niemieckich produkcjach telewizyjnych i kinowych w rolach „młodych dzikich”, postaci z marginesu, żyjących poza ustalonymi normami społecznymi - złodzieja samochodów w filmie sensacyjnym Tila Schweigera Niedźwiedź polarny (Der Eisbär, 1998), stręczyciela w dramacie St. Pauli Nacht (1999) czy gangstera trudniącego się wymuszaniem haraczy w komedii kryminalnej Dobra okazja ('Ne günstige Gelegenheit, 1999). Postać legendarnego boksera Gustava 'Bubiego Scholza w biograficznym filmie telewizyjnym Historia Bubiego Scholza (Die Bubi Scholz Story, 1998) została uhonorowana nagrodą niemieckiej telewizji w Kolonii.

W 2000 roku pojawił się w dwóch filmach niemieckich u boku Franki Potente - horrorze Anatomia (Anatomie) jako student anatomii oraz melodramacie Księżniczka i wojownik (Der Krieger und die Kaiserin) w roli Bodo, melancholika stale uciekającego przed wszystkim, a najbardziej przed sobą samym. Rola Nilsa w thrillerze Przyjaciele/Zaufaj mi (Freunde, 2000) przyniosła mu nagrodę Bavarian Film w Monachium. Podkładał także głos w niemieckich wersjach Shrek i Shrek 2[4].

Wystąpił także w dramacie Dorisa Dörrie Nadzy (Nackt, 2002) jako Boris, thrillerze Zjadacz grzechów (The Sin Eater, 2003) z Heathem Ledgerem i Peterem Wellerem oraz dramacie telewizyjnym HBO Mój dom w Umbrii (My House in Umbria, 2003) z Maggie Smith, Chrisem Cooperem, Giancarlem Gianninim i Timothy Spallem. Za rolę sprytnego sprzedawcy samochodów Philippa Gerbera w dramacie Wolfsburg (2003) otrzymał nagrodę im. Adolfa Grimme w Marl. Popularność w wielu krajach przyniosła mu kreacja wojowniczego księcia Zygfryda w telewizyjnym dramacie sensacyjno-przygodowym fantasy Pierścień Nibelungów (Ring of the Nibelungs, 2004). Wystąpił później w dramacie wojennym Boże Narodzenie (Joyeux Noël, 2005) z Diane Kruger i Danielem Brühlem i filmie sensacyjno-familijno-sportowym Braci Wachowskich Speed Racer (2008) z Emile Hirsch i Johnem Goodmanem.

W 2011 roku na ekrany kin wszedł film W ciemności, w reżyserii Agnieszki Holland, w którym Fürmann gra jedną z głównych ról.

Zamieszkał w Berlinie wraz ze swoją córką Zoe[4].

NagrodyEdytuj

Rok Nagroda Kategoria Film
1999 German Television Award Najlepszy aktor w roli głównej jako Gustav 'Bubi' Scholz w Die Bubi Scholz Story (TV, 1998)
2000 Bayerischer Filmpreis Najlepszy aktor[5] -

Wybrana filmografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Personalidade: Benno Fürmann (Alemanha) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-11-05].
  2. Benno Fürmann (17 de Janeiro de 1972) (port.). Filmow. [dostęp 2017-11-05].
  3. a b Benno Fürmann (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-11-05].
  4. a b c d Benno Fürmann - Životopis / Info (cz.). FDb.cz. [dostęp 2017-11-05].
  5. Preisträger des Bayerischen Filmpreises-Pierrot (niem.). bayern.de. [dostęp 2017-11-05].

Linki zewnętrzneEdytuj