Berengar I z Friulu

Berengar I z Friulu[1], Berengariusz I z Friuli[2] (ur. 850860, zm. 7 kwietnia 924) – margrabia Friulu, król Włoch od 888, cesarz od 915. Pochodził z dynastii Unrochingów.

Berengar I z Friulu
Ilustracja
margrabia Friulu
Okres

od 874
do 890 ?

Poprzednik

Unroch III

Następca

Walfred

król Włoch
Okres

od 888
do 7 kwietnia 924

Poprzednik

Karol Otyły

Cesarz rzymski
Okres

od 916
do 7 kwietnia 924

Dane biograficzne
Dynastia

Unrochingowie

Data urodzenia

850-860

Data śmierci

7 kwietnia 924

Ojciec

Eberhard z Friulu

Matka

Gizela

Żona

1. Bertila ze Spoleto
2. Anna

Był synem Eberharda z Friulu i Gizeli, córki cesarza Ludwika Pobożnego.

W 888 został królem Włoch, jednakże już w następnym roku po przegranej bitwie nad Trebbią stracił koronę na rzecz Gwidona ze Spoleto. Po śmierci jego i jego następcy Lamberta w 898[3] odzyskał władzę. Po klęsce z Węgrami w 899 roku jego pozycja znacznie osłabła. W lutym 901 roku Benedykt IV koronował na cesarza Ludwika Ślepego, konkurenta Berengara I. W sierpniu 902 roku Berengar I zdołał wygnać nowego cesarza.

We wrześniu 915 w bazylice św. Piotra Berengar został koronowany na cesarza przez papieża Jana X, jednakże mimo to autorytet jego władzy spadał. Ostateczny cios przyniosła klęska[3] w bitwie pod Fiorenzuola d’Arda z wojskami Rudolfa Burgundzkiego króla zachodniofrankijskiego w 923 roku. W konsekwencji Berengar został zamordowany w 924 roku w Weronie[3].

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była poślubiona około 880 roku Bertila ze Spoleto, drugą nieznanego pochodzenia Anna.

PrzypisyEdytuj

  1. J. E. Morby, Dynastie świata, s. 163.
  2. R. P. McBrien, Leksykon papieży, s. 109.
  3. a b c Praca zbiorowa: Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Mediaset Group SA, 2007, s. 575. ISBN 978-84-9819-814-0.

BibliografiaEdytuj