Otwórz menu główne

Bernard (zm. pod koniec 1390 lub na początku 1391) – duchowny rzymskokatolicki, franciszkanin. Od 1385 arcybiskup metropolita halicki, na stałe rezydował we Lwowie. W 1390 pozbawiony urzędu za przekraczanie uprawnień.

Bernard
Data śmierci pod koniec 1390 lub na początku 1391
arcybiskup halicki
Okres sprawowania 1385-1390
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Nominacja biskupia 1385
Sakra biskupia brak danych

Skąd pochodził, nie wiadomo. Literatura późniejsza poczytuje go za szlachcica polskiego, herbu Koźlerogi lub Jelita, co źródłowo stwierdzić się nie da. Nieznaną jest również ani jego przeszłość, ani data uzyskania urzędu arcybiskupiego. Jego poprzednik Maciej występuje w dokumentach jeszcze w październiku 1380, więc Bernard najwcześniej w 1381 mógł objąć arcybiskupstwo halickie. Lecz w aktach ówczesnych imię jego pojawia się dopiero w listopadzie 1385, a najstarszy jego datowany dokument pochodzi z 24 czerwca 1386. Godność swą uzyskał za wpływem dworu węgierskiego, może na zalecenie księcia Władysława Opolczyka. Przebywał głównie we Lwowie, a swą letnią rezydencję miał w Kąkolnikach. Po objęciu rządów Czerwonej Rusi przez królową Jadwigę w 1387 opuścił swoją diecezję na czas dłuższy. Jako arcybiskup nadał odpusty kościołowi dominikanów lwowskich i poręczył ich przywileje, a także wziął w obronę ich prawa, jak również prawa franciszkanów, do sprawowania sakramentów. Poza tym jednak brak jakichkolwiek innych śladów jego wydatniejszej pasterskiej działalności, natomiast dochowały się tylko wiadomości o różnych sporach i procesach, które namiętnie prowadził czy to z miastem Lwowem o dom w rynku, czy z biskupem przemyskim o granice diecezji, czy wreszcie z dominikanami lwowskimi o pogrzebanie wyklętego przez siebie ziemianina. Najbardziej gorszącym był jego zatarg z miastem Lwowem, powstały jeszcze prawdopodobnie w 1384. Arcybiskup nękał miasto klątwą i interdyktem, nawiązaną ugodę zerwał, a rozpoczęty proces w tej sprawie, który się oparł o Stolicę Apostolską, przewlekał, nie jawiąc się wcale na terminach sądowych, wyznaczonych przez delegatów papieskich, naprzód legata kardynała Dymitra, arcybiskupa ostrzyhomskiego, a następnie biskupa przemyskiego Eryka. Wskutek tego został przez nich wyklęty, zawieszony w urzędzie i pobieraniu dochodów, a króla wezwano o pomoc władzy świeckiej przeciw opornemu arcybiskupowi. Ostatnie orzeczenie tej treści wydał biskup Eryk 22 grudnia 1390. Bernard stał wtedy u schyłku swego życia, zmarł bowiem albo jeszcze w ostatnich dniach 1390, albo w początku 1391, gdyż jego następca Jakub został już 27 czerwca 1391 zamianowany.

BibliografiaEdytuj


Tekst na podstawie Polskiego Słownika Biograficznego z tomów wydanych przed ponad 70 laty, którego autorem jest Władysław Abraham, a jego teksty nie są już objęte prawem autorskim w zakresie majątkowym; może wymagać uaktualnienia.