Betty Curtis

włoska wokalistka

Betty Curtis (ur. jako Roberta Corti 21 marca 1936 w Mediolanie, zm. 15 czerwca 2006 w Lecco) – włoska wokalistka, zwyciężczyni Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1961 roku z piosenką „Al di là”, reprezentantka Włoch podczas 6. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1961 roku z tą samą piosenką (5. miejsce). W tym samym roku wygrała również Festiwal Piosenki Neapolitańskiej z piosenką „Tu si’ 'a malincunia”, wykonaną w parze z Aurelio Fierro.

Betty Curtis
Ilustracja
Betty Curtis (1964)
Imię i nazwisko

Roberta Corti

Data i miejsce urodzenia

21 marca 1936
Mediolan

Data i miejsce śmierci

15 czerwca 2006
Lecco

Gatunki

pop

Zawód

wokalistka

Aktywność

1957–2004

Wydawnictwo

Liberty, CGD, Vene Vox, Electrecord

Należała do pierwszych urlatori włoskiej piosenki. Ze względu na swój głos przeszła do historii jako jedna z czołowych piosenkarek włoskich lat 50. i 60[1].

Biografia i kariera artystycznaEdytuj

Lata 50.Edytuj

Roberta Corti urodziła się w Mediolanie 21 marca 1936 roku, Gdy miała dwa lata, zmarł jej ojciec. Była wychowywana przez matkę i siostrę Silvanę. Po ukończeniu szkoły rozpoczęła poszukiwanie pracy. Mając 18 lat uczestniczyła w konkursie dla hostess. W połowie lat 50. poznała dyrygenta Piera Emilia Bassiego, który odkrył w niej kandydatkę na solistkę dla swojej orkiestry. Podpisała wówczas swój pierwszy kontrakt. Wylansował ją Teddy Reno w 1957 roku; ulegając panującej wówczas modzie na wszystko, co amerykańskie zaproponował by artystka przyjęła pseudonim Betty Curtis. Nagrała swoją pierwszą piosenkę, „Un bacio sulla bocca”[2].

W 1958 roku wystąpiła w programie telewizyjnym Confidenze musicali, w którym wylansowała piosenkę „With all my heart” („Con tutto il cuore”), wydaną na singlu przez wytwórnię Liberty. Singel odniósł znaczący sukces i zapewnił artystce dużą popularność[3]; na liście najlepiej sprzedawanych singli roku 1958 zajął 10. miejsce[4]. W tym samym roku Betty Curtis nagrała jeszcze szereg singli, wśród nich „La pioggia cadrà” (cover „Le jour où la pluie viendrà” Gilberta Bécaud), który ugruntował jej sławę[3].

W 1959 roku zadebiutowała na Festiwalu w San Remo z piosenką „Nessuno”, wykonaną w parze z Wilmą De Angelis. Piosenka zyskała później popularność w wykonaniu Miny. W tym samym roku wystąpiła w filmie I ragazzi del juke-box w reżyserii Lucia Fulciego (jako piosenkarka Betty Dorys), obok takich wykonawców jak Tony Dallara i Fred Buscaglione[2]. W tym samym roku ukazała się jej EP-ka „Una marcia in Fa”, na której wspólnie z Johnnym Dorellim przypomniała niektóre szlagiery zaprezentowane w tym roku na Festiwalu w San Remo, oraz album Lontano da te lontano dal mare[3].

W 1960 roku wystąpiła ponownie na Festiwalu w San Remo z piosenką „Amore senza sole”, wykonaną w parze z Johnnym Dorellim oraz z piosenką „Non sei felice”, wykonaną w parze z Miną, nie odnosząc jednak większego sukcesu[2].

Lata 60.Edytuj

W 1961 roku wygrała Festiwal w San Remo z piosenką „Al di là” (Mogol-Donida), wykonaną w parze z Lucianem Tajolim[2]. Piosenka w lutym doszła do 2. miejsca na włoskiej licie przebojów[5]. Z tą samą piosenką Betty Curtis reprezentowała Włochy podczas finału 6. Konkursu Piosenki Eurowizji zajmując 5. miejsce (12 pkt.)[6]. W tym samym roku wygrała również Festiwal Piosenki Neapolitańskiej z piosenką „Tu si’ 'a malincunia”[2]. Wzięła udział w konkursie Canzonissima, w którym zaprezentowała piosenkę „Tra le canne di bambù” zajmując 3. miejsce. Pod koniec roku nagrała singel „Tango del mare” (Nisa-Redi), który osiągnął szczyty list przebojów. Na stronie B singla znalazła się piosenka „Ti voglio tanto bene”, skomponowana przez Totò[3].

W 1963 roku nagrała utwór „Chariot (I will follow him)”, światowy przebój Petuli Clark i Peggy March[3], który na przełomie 1962/63 roku doszedł do 3. miejsca na włoskiej liście przebojów[7]. Następnie nagrała piosenkę „Ti voglio bene topolino”, z którą wystąpiła na festiwalu piosenek Walta Disneya[3].

Kilkakrotnie powracała na Festiwal w San Remo: w 1962 roku z piosenkami „Il cielo cammina” i „Buongiorno amore” (w parze z Johnnym Dorellim), w 1965 z „E invece no” (w parze z Petulą Clark) i w 1967 z „Più forte di me” (w parze z Tonym Del Monaco)[8].

W 1968 powróciła do konkursu Canzonissima, na którym przedstawiła cover Lou Reeda pod włoskim tytułem „Vedrai vedrai”[3].

W 1969 roku ponownie uczestniczyła w konkursie Canzonissima, tym razem z piosenką „Gelosia”, będącą coverem klasycznego tanga „Jalousie”[3].

Lata 70.Edytuj

Aktywność artystyczna Betty Curtis w latach 70. osłabła, jednak artystka pokazywała się publicznie[2]. W 1970 nagrała album A modo mio (ostatni zrealizowany dla wytwórni CGD, z którą zakończyła współpracę) oraz piosenkę „Ciao anni verdi”, która znalazła się na kompilacji pod tym samym tytułem, zawierającej piosenki z Festiwalu w San Remo 1970. W roku 1975 nagrała album 14 indimenticabili successi dla nowo powstałej wytwórni UP, zaś w kolejnym roku – Betty Curtis folk, zrealizowany dla wytwórni Alpharecord[3]. W drugiej połowie dekady rozpoczęła działalność jako prezenterka telewizyjna, prowadząc takie programy jak: Il musicuore czy 60 anni di musica e canzoni nel mondo[2].

Lata 80. i 90.Edytuj

Również w latach 80. i 90. Betty Curtis kontynuowała występy w telewizji śpiewając evergreeny z lat 60. Brała udział w takich programach jak: Al Paradise, Via Teulada ' 66 czy Domenica in z 1996 roku, prowadzony przez Marę Venier[8].

Ukazywały się też jej płyty: w 1987 roku CD Il vero folk italiano di Betty Curtis (Alpharecord), w 1993 La mia compilation (Joker), prezentujący jej najpiękniejsze szlagiery, wybrane przez nią osobiście oraz kilka nowych nagrań, w 1994 – album wspólny z Tonym Dallarą, zawierający również wspólnie z nim zaśpiewaną piosenkę „La gente come noi” i w 1995 – Le più belle canzoni (CGD)[3].

XXI wiekEdytuj

W 2006 roku włoski oddział wytwórni Warner Strategic Marketing wydał 12 jej największych przebojów na kompilacji Le Più Belle Canzoni Di Betty Curtis[9].

PrzebojeEdytuj

Do jej największych przebojów należą: „Una marcia in fa”, „Aiutami a piangere”, „Ci vogliono i mariti”, „Neve al chiaro di luna”, „Stasera piove”, „Winnie Winnie”, „Al chiar di luna porta fortuna”[2].

Życie prywatneEdytuj

W 1957 roku wyszła za mąż za Claudia Celliego, członka zespołu Quartetto Radar. Byli małżeństwem aż do jej śmierci[10].

PrzypisyEdytuj

  1. TGCOM24: S'è spenta la voce di Betty Curtis (wł.). www.tgcom24.mediaset.it. [dostęp 2015-08-21].
  2. a b c d e f g h Massimo Emanuelli: BETTY CURTIS, LA REGINA DELL’URLO (wł.). www.storiaradiotv.it. [dostęp 2015-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].
  3. a b c d e f g h i j Mirko Fini: Betty Curtis (wł.). www.lavocedelledonne.it. [dostęp 2015-08-23].
  4. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1958 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-08-23].
  5. Hit Parade Italia: AL DI LA’ (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-08-21].
  6. Eurovision: Eurovision Song Contest 1961 (ang.). www.eurovision.tv. [dostęp 2015-08-21].
  7. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1963 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2015-08-23].
  8. a b Mario Luzzatto Fegiz: Addio a Betty Curtis l’ urlatrice di Sanremo (wł.). archiviostorico.corriere.it. [dostęp 2015-08-21].
  9. Discogs: Betty Curtis – Le Più Belle Canzoni Di Betty Curtis (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-08-30].
  10. Teatro.it: Addio Betty, „urlatrice” dal cuore buono (wł.). www.teatro.it. [dostęp 2015-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].

Linki zewnętrzneEdytuj