Otwórz menu główne

Białczańska Przełęcz Wyżnia

Białczańska Przełęcz Wyżnia (słow. Vyšné Bialčanské sedlo, niem. Obere Froschscharte, Froschmönchscharte, węg. Felső-Békás-csorba, Békás-Barát-csorba, 2085 m n.p.m.[1]) – dwusiodłowa przełęcz tatrzańska w Żabiej Grani (Žabí hrebeň), rozdzielona przez dziesięciometrową Białowodzką Turniczkę (Bielovodská vežička, 2095 m n.p.m.). Siodła leżą nieomal na tej samej wysokości (północne, główne siodło jest nieco niższe). Pomiędzy siodłami można łatwo przemieścić się po wschodniej stronie turniczki[2].

Białczańska Przełęcz Wyżnia
Ilustracja
Białowodzka Turniczka
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość 2085 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Żabi Szczyt Wyżni, Żabi Mnich
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Białczańska Przełęcz Wyżnia
Białczańska Przełęcz Wyżnia
Ziemia49°11′20,48″N 20°05′10,66″E/49,189022 20,086294

Białczańska Przełęcz Wyżnia znajduje się pomiędzy wierzchołkami Żabiego Szczytu Wyżniego (Veľký Žabí štít, 2259 m) a Żabim Mnichem (Žabí Mních, 2146 m) i jest używana przez taterników jako punkt wyjścia na te szczyty.

Historia zdobyciaEdytuj

Wejście na przełęcz znane było od dawna juhasom i koźlarzom. Jej nazwa pochodzi zapewne od położonej na północny wschód od niej Doliny Żabich Stawów Białczańskich.

Pierwsze odnotowane wejścia turystyczne:

PrzypisyEdytuj

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.

BibliografiaEdytuj

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.