Otwórz menu główne

Biblioteka Śląska w Katowicach – biblioteka publiczna i wojewódzka o statusie naukowym, samorządowa jednostka kultury. Gromadzi, opracowuje i udostępnia różnorodne zbiory, ze szczególnym uwzględnieniem piśmiennictwa dotyczącego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego oraz nauk społecznych i humanistycznych. Książnica śląska jest jedną z piętnastu bibliotek w Polsce, które mają prawo do egzemplarza obowiązkowego wszystkich publikacji ukazujących się w kraju. Dzięki temu jej księgozbiór jest na bieżąco uzupełniany o nowości wydawnicze i może służyć jako podstawa źródłowa do badań prowadzonych w ośrodkach akademickich.

Biblioteka Śląska w Katowicach
Ilustracja
gmach Biblioteki Śląskiej w Katowicach
Państwo  Polska
Miejscowość Katowice
Adres plac Rady Europy 1
40-021 Katowice
Dyrektor dr hab. prof. UŚ Zbigniew Kadłubek
Data założenia 1922
Wielkość zbiorów ponad 2 600 000 woluminów i jednostek
Położenie na mapie Katowic
Mapa lokalizacyjna Katowic
Biblioteka Śląska w Katowicach
Biblioteka Śląska w Katowicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biblioteka Śląska w Katowicach
Biblioteka Śląska w Katowicach
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Biblioteka Śląska w Katowicach
Biblioteka Śląska w Katowicach
Ziemia50°15′07,65″N 19°01′53,42″E/50,252125 19,031506
Strona internetowa

Spis treści

Informacje ogólneEdytuj

Biblioteka Śląska realizuje przedsięwzięcia dokumentacyjne i badawcze, których wynikiem są specjalistyczne publikacje: katalogi zbiorów bibliotecznych, bibliografie, opracowania z dziedziny szeroko pojętej wiedzy o książce oraz prace śląskoznawcze. Jest również organizatorem konferencji naukowych i szkoleń. Od 2000 (zachowując status naukowy) pełni też funkcję placówki wojewódzkiej – sprawującej opiekę merytoryczną nad publicznymi bibliotekami samorządowymi w województwie śląskim.

Biblioteka Śląska jest prężnym ośrodkiem kultury, miejscem wystaw, koncertów, spotkań autorskich oraz wielu wydarzeń o zasięgu lokalnym, wojewódzkim i ogólnopolskim.

SiedzibyEdytuj

 
Budynek główny Biblioteki Śląskiej
 
Biblioteka Śląska, budynek przy ul. Francuskiej 12
 
Biblioteka Śląska, budynek przy ul. Ligonia 7

Biblioteka mieści się w 3 budynkach. Główny gmach Biblioteki Śląskiej w Katowicach znajduje się przy placu Rady Europy 1. Znajduje się w nim większość zbiorów oraz działów i czytelń. Przy ul. Francuskiej 12 znajduje się stary budynek Biblioteki, w którym działa m.in. Dom Oświatowy Biblioteki Śląskiej oraz Dział Starego Zasobu. Trzeci budynek Biblioteki znajduje się przy ul. Ligonia 7. Funkcjonują w nim: Dział Biblioterapeutyczny, Społeczna Pracownia Digitalizacji oraz Instytut Badań Regionalnych Biblioteki Śląskiej.

HistoriaEdytuj

Biblioteka Śląska jest najstarszą książnicą na Górnym Śląsku. Powołano ją do życia na przełomie 1922 i 1923 jako Bibliotekę Sejmu Śląskiego i od tej pory stała się jedną z najprężniejszych instytucji krzewiących kulturę w regionie. Lata trzydzieste zaowocowały przekształceniem jej w bibliotekę publiczną o profilu naukowym. Funkcję tę pełni po dziś dzień. Początkowo zbiory Biblioteki ograniczały się jedynie do niewielkiego księgozbioru prawniczego, jednak z czasem zasoby książnicy rozrosły się i zupełnie zmieniły swój charakter. Dziś możemy znaleźć tu książki z każdej dziedziny wiedzy, najnowsze periodyki, ale również ogromnie ciekawy zbiór starodruków. W 1934 r. Biblioteka Śląska przeprowadziła się do wieloletniej siedziby przy ulicy Francuskiej w Katowicach. Gmach od początku nie spełniał potrzeb tak ogromnej książnicy. Brakowało miejsca na godne przechowywanie cennych zbiorów, nie istniały możliwości konserwacji szczególnie narażonych na zniszczenie wiekowych książek. Magazyny znajdujące się przy ul. Francuskiej obliczone były na 100 tys. woluminów, podczas gdy potrzeby były pięć razy (!) większe. Dyskomfort odczuwali również czytelnicy. Książki rozproszone były w czterech różnych miejscach, a jeden z magazynów znajdował się w Bytomiu. W czerwcu 1989 r. rozstrzygnięto konkurs na projekt nowego gmachu Biblioteki, dwa lata później położono kamień węgielny pod fundamenty budynku. Budynek został zaprojektowany przez grupę ARAR (w składzie Marek Gierlotka, Jurand Jarecki, Stanisław Kwaśniewicz).

OsiągnięciaEdytuj

Wielkim sukcesem było otwarcie 24 października 1998 r. nowego gmachu, będącego wówczas jednym z najnowocześniejszych w Europie. Inwestycja została wyróżniona przez Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa nagrodą III stopnia w konkursie Budowa Roku 1998. W budynku przy placu Rady Europy 1 zastosowano nowatorskie rozwiązania, takie jak automatyzacja procesu dostarczania zamówionych woluminów i zastąpienie katalogów kartkowych – cyfrowymi. Wyrazem uznania dla tych osiągnięć były przyznane w 1998 r. prestiżowe nagrody: Lider Informatyki oraz Złoty Laur Umiejętności i Kompetencji.

Biblioteka Śląska prowadzi specjalistyczną agendę, zajmującą się m.in. gromadzeniem książek mówionych i brajlowskich oraz organizacją zajęć integracyjnych i biblioterapeutycznych. Za tę działalność w 2009 książnica otrzymała wyróżnienie w konkursie Katowice bez Barier, a także nagrodę Oskar PFRON-u, przyznawaną przez zarząd Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych. Wielokrotnie doceniano rolę Biblioteki Śląskiej jako instytucji kultury inicjującej działania o znaczeniu ponadregionalnym. Jednym z nich było przedsięwzięcie artystyczno-edukacyjne Czesław Miłosz for People! (uznane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego za najlepszy projekt zgłoszony do programu Czesław Miłosz 2011 – Promesa).

Wśród wielu nagród i wyróżnień, którymi uhonorowano śląską książnicę, znalazły się m.in.: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1984); Medal Bibliotheca Magna – Perennisque (1998), przyznany przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich; Srebrny Medal Jana Masaryka (2007), nadany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Czeskiej za długoletnią współpracę z czeskimi instytucjami kulturalnymi; Śląska Nagroda im. Juliusza Ligonia (2007); Honorowa Nagroda im. Wojciecha Korfantego (2008); Srebrny Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2010).

ZbioryEdytuj

Biblioteka posiada w swoich zbiorach:

Zbiory specjalneEdytuj

 
Hol główny, wypożyczalnia książek
 
Magazyn automatyczny
 
Magazyn kompaktowy

Zbiory specjalne to ważna i cenna część zasobów śląskiej książnicy, o jej wartości decyduje nie tylko obecność unikatowych lub niezwykle rzadkich obiektów zabytkowych, ale również regionalny charakter. Wybrane obiekty zostały zdigitalizowane w ramach projektu Śląskiej Internetowej Biblioteki Zbiorów Zabytkowych.

Do najstarszych i najciekawszych zabytków rękopiśmiennych należy manuskrypt z XV w., zawierający traktaty wykładowców Akademii Krakowskiej, m.in. Jana z Głogowa (Miscellanea astrologia et alchymica[1]). W kolekcji rękopisów znajduje się wiele cennych źródeł do dziejów Śląska i Zagłębia, np.: pergaminowy testament Georga von Schönaich[2], właściciela dóbr Siedlisko-Bytom Odrzański (1610), księgi cechowe[3] miasta Woźniki, księga miasta Będzina[4], a także monografie miejscowości, dokumenty z okresu powstań śląskich i plebiscytu oraz archiwa organizacji (np. Towarzystwa Górnośląskiego we Wrocławiu[5]).

Unikatową kolekcją jest Biblioteka Teatru Lwowskiego[6], zbiór ponad 5000 egzemplarzy teatralnych, które trafiły do Katowic w 1945 r. wraz z polskim zespołem teatru lwowskiego.

W dużym zasobie starych druków (ok. 28 tys.) najcenniejsze są inkunabuły, a wśród nich Opus restitutionum[7] wydany w Krakowie w 1475 r. (jeden z czterech pierwszych druków wytłoczonych na ziemiach polskich), polonika XVI wieku, a także unikatowe edycje (np. holenderskie wydanie dzieła Denisa Diderota Kubuś fatalista i jego pan (Haga 1793)[8].

Biblioteka posiada również bogatą kolekcję kartografii (ponad 22 tys. planów, map i atlasów), m.in. szesnastowieczne wydania mapy Śląska Martina Helwiga oraz Atlas Silesiae Johanna Wolfganga Wielanda i Matthäusa Schubarta (Nürnberg 1752).

W zbiorach ikonograficznych znajdują się m.in.:

  • grafiki takich artystów jak: Daniel Chodowiecki, Alexander Duncker, Friedrich August Tittel, Carl Mattis, Ernest Wilhelm Knippel,
  • fotografie, m.in. dawne zdjęcia Katowic (Album von Kattowitz[9], ok. 1872) oraz album wkroczenia wojsk polskich na Śląsk w 1922 r.[10], a także prace nadsyłane na konkurs Śląskiej Fotografii Prasowej,
  • pocztówki dawne i współczesne, głównie z widokami Śląska i Zagłębia,
  • ekslibrisy (w tym pokłosie Międzynarodowego Przeglądu Ekslibrisu Drzeworytniczego i Linorytniczego im. Pawła Stellera), a także kolekcja Jana Sakwerdy[11] .

Bogaty jest także zbiór druków ulotnych, w którym najwięcej jest materiałów propagandowych z czasów powstań i plebiscytu na Śląsku oraz z lat I wojny światowej[12], a w kolekcji muzykaliów znajdują się rękopisy, druki muzyczne (m.in. spuścizna Śląskiego Związku Chórów i Orkiestr) oraz dokumenty dźwiękowe.

W 1999 r. śląska książnica zakupiła od spadkobierców Benicjusza Nycza, miłośnika kina, jedną z największych w Polsce kolekcji wydawnictw filmowych. Obejmuje ona ponad 10 tys. publikacji (głównie obcojęzycznych) zarówno o charakterze popularyzatorskim, jak i naukowym. Dopełnieniem księgozbioru są katalogi festiwalowe, foldery oraz kilka tysięcy afiszów filmowych, wśród których można znaleźć m.in. cenione dzieła twórców polskiej szkoły plakatu. W zasobach Biblioteki Śląskiej znajdują się również materiały podarowane przez Janusza Kidawę, reżysera filmów dokumentalnych i fabularnych, związane z jego działalnością twórczą.

Zbiory śląskieEdytuj

Od pierwszych lat działalności Biblioteki Śląskiej najważniejszym zadaniem jest gromadzenie, opracowywanie i udostępnianie materiałów dotyczących historycznego i współczesnego Śląska. Dzięki konsekwentnej realizacji tego zamierzenia powstała bogata i różnorodna kolekcja regionaliów. Zebrano publikacje związane ze Śląskiem wydawane od 1800 do czasów obecnych, zarówno polskie, jak i obce (starsze druki wchodzą w skład zbiorów specjalnych). Początek zbiorom śląskim dała kolekcja zakupiona w 1928 r. od Konstantego Prusa, później zasób regionalny powiększał się nie tylko dzięki zakupom i wymianom, ale również za sprawą licznych darów, przekazywanych przez instytucje oraz osoby prywatne. Na wzbogacenie księgozbioru wpłynęło także przyznanie Bibliotece Sejmu Śląskiego w 1934 r. prawa do otrzymywania egzemplarza obowiązkowego publikacji wydanych w województwie śląskim. W Czytelni Zbiorów Śląskich udostępniany jest także księgozbiór dotyczący Arnolda Zweiga, wybitnego pisarza niemieckojęzycznego, mieszkającego w dzieciństwie w Katowicach. Materiały regionalne są stale uzupełniane zarówno o bieżącą literaturę, jak i o wydawnictwa dawne. Zbiory te należą do największych kolekcji o profilu śląskim i służą jako podstawa źródłowa do badań naukowych nad historią i szeroko pojętą kulturą regionu, prowadzonych w wielu ośrodkach w Polsce i za granicą.

Przechowywanie zbiorówEdytuj

Dążenie do usprawnienia pracy biblioteki – przez skrócenie czasu dostarczenia zamówionej pozycji – zadecydowało o zastosowaniu niekonwencjonalnego rozwiązania, jakim jest przechowywanie woluminów w zautomatyzowanym magazynie wysokiego składowania. Zajmuje on dwie ostatnie kondygnacje głównego budynku Biblioteki Śląskiej. Pomieszczenie podzielone zostało na 5 sekcji, a pomiędzy półkami przemieszcza się 5 robotów, nazywanych Mustangami, które podają pojemniki. Przekazaniu woluminów bezpośrednio do wypożyczalni lub czytelni służy sterowany elektronicznie system transportu wewnętrznego Telelift-UniCar, złożony z wózków, sieci torów i stacji odbiorczych.

Śląska Biblioteka CyfrowaEdytuj

Z inicjatywy Biblioteki Śląskiej w 2006 została utworzona Śląska Biblioteka Cyfrowa. Powstanie zasobu zainaugurowało zawarcie umowy o współpracy z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach. Porozumienie o współtworzeniu ŚBC ma charakter otwarty – nadal mogą do niego przystępować instytucje i organizacje zainteresowane prezentowaniem w Internecie kulturowego dziedzictwa regionu historycznego Śląska i dzisiejszego województwa śląskiego. ŚBC należy do Federacji Bibliotek Cyfrowych (ogólnopolskiej sieci bibliotek i repozytoriów internetowych), a opisy jej publikacji są indeksowane przez globalne wyszukiwarki internetowe. Od grudnia 2009 do publikacji ŚBC można dotrzeć za pośrednictwem portalu Europeana, przedstawiającego cyfrowe zbiory europejskich bibliotek, archiwów i muzeów.

W październiku 2007 rozpoczęła działalność Społeczna Pracownia Digitalizacji, której wyposażenie zostało ufundowane ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Mecenat 2007. Do głównych celów Pracowni należą: publikacja w formie cyfrowej zbiorów Biblioteki Śląskiej i instytucji współtworzących ŚBC, prowadzenie szkoleń, a także podnoszenie kompetencji w dziedzinie digitalizacji i mediów elektronicznych. Trzon zespołu skanującego stanowią wolontariusze, głównie seniorzy – słuchacze Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Pracownia prowadzona przez Bibliotekę Śląską wzbudza zainteresowanie jako innowacyjny model organizacji prac digitalizacyjnych.

Nowy projekt, którego Biblioteka Śląska jest liderem, to „Śląskie Digitarium. Digitalizacja i udostępnianie zasobów instytucji kultury województwa śląskiego”.

Działalność naukowaEdytuj

Biblioteka Śląska organizuje (samodzielnie bądź we współpracy z ośrodkami badawczymi) konferencje o zasięgu lokalnym, ogólnopolskim, a także międzynarodowym. Przedmiotem spotkań naukowych w śląskiej książnicy są często problemy współczesnego bibliotekarstwa, jak również zagadnienia dotyczące wiedzy o książce i edytorstwa. Od 2004 organizowane są Katowickie Prezentacje Biblioteczne, podczas których – obok różnorodnych imprez popularyzujących czytelnictwo wśród dzieci – odbywa się sesja z udziałem znawców literatury dla młodego odbiorcy. Ogólnopolskie konferencje naukowe z cyklu „Sztuka i edukacja, edukacja przez sztukę” towarzyszą Festiwalowi Ekspresji Dziecięcej i Młodzieżowej – przygotowywanemu wspólnie z Instytutem Pedagogiki Uniwersytetu Śląskiego. Odrębną grupę tworzą sympozja poświęcone działalności instytucji kultury. Biblioteka Śląska brała m.in. udział w organizacji Kongresu Kultury Województwa Śląskiego 2010. Warto wspomnieć o – współrealizowanych przez Bibliotekę Śląską – przedsięwzięciach służących propagowaniu wzorów poprawnego języka (m.in. Ogólnopolskie Dyktando – 2009; Dyktando Mistrzów – 2010; Ambasador Polszczyzny – 2008, 2011). Do najważniejszych z nich należał Kongres Języka Polskiego, obradujący od 4 do 6 maja 2011 w Katowicach, który był pierwszym spotkaniem z międzynarodowego cyklu „Języki narodowe w zjednoczonej Europie”. Biblioteka Śląska jest także partnerem merytorycznym Śląskich Targów Książki.

Spotkania edukacyjneEdytuj

Śląska książnica jest organizatorem wielu imprez edukacyjnych adresowanych do szerokiego grona odbiorców. Rozwijaniu aktywności artystycznej dzieci służy zwłaszcza Ogólnopolski Festiwal Ekspresji, będący przedsięwzięciem realizowanym od 2003 przez Bibliotekę Śląską oraz Instytut Pedagogiki Uniwersytetu Śląskiego we współpracy z uczelniami wyższymi i instytucjami kultury. Coroczny przegląd twórczości dziecięcej obejmuje: występy muzyczne i taneczne, spektakle teatralne, a także wystawy prac plastycznych oraz prezentacje literackie. Pokazom artystycznym towarzyszą warsztaty – zarówno dla młodych twórców, jak i osób pracujących z nimi na co dzień. Ważnym celem Festiwalu – obok zwrócenia uwagi na znaczenie działań artystycznych w rozwoju dzieci (również tych o specjalnych potrzebach edukacyjnych) – jest integracja środowiska badaczy zajmujących się problematyką dziecięcej ekspresji twórczej, nauczycieli i terapeutów. W Bibliotece Śląskiej odbywa się też koncert finałowy Wojewódzkiego Festiwalu Muzycznego „Młody Amadeusz” (organizowanego od 2007 przez Stowarzyszenie Ognisk Edukacyjno-Artystycznych Amadeusz). Impreza sprzyja promocji młodych muzyków (uczniów szkół podstawowych, gimnazjalnych i średnich). Miejscem całorocznych spotkań edukacyjnych jest również Dział Biblioterapeutyczny Biblioteki Śląskiej przy ul. Ligonia 7. W agendzie prowadzone są zajęcia arteterapeutyczne dla osób niepełnosprawnych, warsztaty dla dzieci (m.in. literackie i przyrodnicze), organizowane są imprezy popularyzujące kulturę muzyczną, a także prelekcje.

Wydawnictwa Biblioteki ŚląskiejEdytuj

Charakter publikacji śląskiej książnicy wyznaczany jest w dużej mierze przez jej zadania statutowe – jako biblioteki naukowej i regionalnej. Dlatego do najważniejszych wydawnictw należą bibliografie rejestrujące materiały dotyczące Śląska oraz katalogi i inwentarze prezentujące jej bogate i różnorodne zbiory. Istotne miejsce w planie wydawniczym śląskiej książnicy zajmują publikacje naukowe. W serii Folia Scientica Bibliothecae Silesianae ukazują się opracowania, których przedmiotem są zagadnienia mało znane szerokiemu gronu odbiorców. W śląskiej książnicy mieści się redakcja „Guliwera” – czasopisma o książce dla dziecka, a także „Zarania Śląskiego” (seria druga) – periodyku naukowego, ukazującego się od 1908. Od 2010 Biblioteka jest współwydawcą miesięcznika społeczno-kulturalnego „Śląsk”.

Ośrodek kulturyEdytuj

 
Hol główny
 
Hol główny

Biblioteka Śląska jest pomysłodawcą plebiscytu Śląski Wawrzyn Literacki (od 1999). Laureatami Nagrody zostali: Tadeusz Różewicz, Czesław Miłosz, Ewa Lipska, Walery Pisarek, Maciej Maleńczuk, Janusz Głowacki, Jan Paweł II, Ryszard Kapuściński, Henryk Waniek, Jacek Dehnel, Olga Tokarczuk, Aleksander Nawarecki, Zbigniew Białas, Szczepan Twardoch, Marek Krajewski, Magdalena Grzebałkowska, Filip Springer, Ryszard Koziołek i Ignacy Karpowicz oraz w głosowaniu internetowym (2009) Beata Nowacka i Zygmunt Ziątek, a w 18-lecie Śląskiego Wawrzynu Literackiego (2017) – Wawrzyn Wawrzynów Olga Tokarczuk. Biblioteka Śląska przyznaje również nagrodę Amicus Librorum, której laureatką została m.in. senator Krystyna Bochenek.

Biblioteka Śląska jest także inicjatorem Międzynarodowego Przeglądu Ekslibrisu Drzeworytniczego i Linorytniczego im. Pawła Stellera (od 1992) oraz konkursu Śląska Fotografia Prasowa (od 2003). Organizatorem dwóch pierwszych edycji (1992, 1996) Przeglądu Ekslibrisu była Wojewódzka Biblioteka Publiczna, a następnych (od 2001) – Biblioteka Śląska. Przedsięwzięcie ma na celu popularyzację tradycyjnych technik graficznych i podtrzymywania zwyczaju oznaczania księgozbiorów znakami własnościowymi. W konkursie Śląska Fotografia Prasowa biorą udział fotoreporterzy z województw śląskiego, dolnośląskiego i opolskiego, a także z regionu morawsko-śląskiego Republiki Czeskiej). Celem konkursu jest nie tylko wybór fotografii doskonałych pod względem artystycznym i warsztatowym, ale także integracja środowiska twórczego oraz ukazanie zmieniającego się obrazu Śląska. Wśród zwycięzców kolejnych edycji konkursu Śląska Fotografia Prasowa znajdują się fotoreporterzy, współpracujący na co dzień z prasą regionalną i ogólnopolską, m.in.: Józef Wolny, Marta Błażejowska, Tomasz Jodłowski, Arkadiusz Gola, Radosław Kaźmierczak, Jacenty Dędek, Roman Koszowski, Ireneusz Dorożański, Marcin Urbanowicz, Grzegorz Celejewski, Maciej Jarzębiński, Artur Pławski oraz Krzysztof Gołuch.

Wnętrza trzech budynków Biblioteki Śląskiej stale służą jako miejsca ekspozycji o zróżnicowanym charakterze i dużej rozpiętości tematycznej. Znaczącą część propozycji wystawowej stanowią pokazy przygotowywane na podstawie zbiorów książnicy. Często organizowane są wystawy okolicznościowe związane z istotnymi wydarzeniami kulturalnymi i rocznicami. Ekspozycje stwarzają możliwość zobaczenia wybranych kolekcji bibliotecznych. Przedstawiane są przede wszystkim zbiory, które mają nie tylko wartość poznawczą, ale są również atrakcyjne pod względem wizualnym, takie jak chociażby plakaty filmowe, grafika czy dawne widokówki. Odbywają się też pokazy cymeliów Biblioteki Śląskiej. Częstymi tematami wystaw są: historia książki, typografia i sztuka edytorska. Szczególną wagę przywiązuje się do popularyzowania osiągnięć w dziedzinie projektowania książek dla dzieci. Współpraca z innymi ośrodkami kultury, stowarzyszeniami oraz placówkami badawczymi pozwala na przygotowanie wystaw interdyscyplinarnych, o zróżnicowanej tematyce, a przy tym odznaczających się wysokim poziomem merytorycznym

Zasłużeni pracownicyEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Biblioteka Śląska 1922-1972, pod red. Jana Kantyki, Katowice 1973.
  • Teresa Roszkowska, 80 lat Biblioteki Śląskiej. Katalog wystawy jubileuszowej, Katowice 2003.
  • Barbara Maresz, Teresa Roszkowska, Lucyna Solarz, 90 lat Biblioteki Śląskiej dziewiąta dekada 2002-2012. Katalog wystawy jubileuszowej, Katowice 2012.
  • Agnieszka Magiera, Agnieszka Matusiak, Anita Tomanek, Zawsze Silesianka, prolegomena bibliograficzne za lata 1923-1939, Katowice 2012.
  • Biblioteka Śląska w Katowicach, Katowice 2012.

Linki zewnętrzneEdytuj