Otwórz menu główne

Biblioteka Sejmowa (BS) – biblioteka naukowa należąca do Kancelarii Sejmu.

Biblioteka Sejmowa
Ilustracja
Państwo  Polska
Adres ul. Wiejska 4/6
00-902 Warszawa
Właściciel Kancelaria Sejmu
Dyrektor Wojciech Kulisiewicz
Data założenia 1919
Siglum WA S
Wielkość zbiorów ok. 532 069 (31.12.2014)
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Biblioteka Sejmowa
Biblioteka Sejmowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biblioteka Sejmowa
Biblioteka Sejmowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Biblioteka Sejmowa
Biblioteka Sejmowa
Ziemia52°13′29,2″N 21°01′41,4″E/52,224778 21,028167
Strona internetowa

Spis treści

HistoriaEdytuj

Powstanie Biblioteki Sejmowej łączy się z odzyskaniem w 1918 niepodległości przez Państwo Polskie i wyborami do parlamentu w 1919. Została ona utworzona pod koniec tego roku, a po licznych zmianach organizacyjnych pełniła funkcję zarówno biblioteki, jak i archiwum Sejmu i Senatu.

Księgozbiór, wzbogacany materiałami Sejmu i Senatu oraz drukami urzędowymi, a także nabytkami z zakresu prawa, nauk społecznych, ekonomicznych i historycznych, liczył w 1939 78 tys. woluminów. Podczas pożaru budynku Sejmu we wrześniu 1939 część zbiorów spłonęła, a ocalałe 62 tys. woluminów Niemcy wywieźli do Berlina, gdzie zaginęły w okolicznościach dotąd nie wyjaśnionych. Jedynie nieznaczna część zbiorów, złożona pod koniec II wojny światowej w czeskim zamku Housce, wróciła do Polski.

W czasie II wojny światowej Biblioteka utraciła 61% swoich zbiorów (48 tys. z 78 tys. jednostek)[1].

Po wojnie, jako biblioteka jednoizbowego wówczas parlamentu, otrzymała nazwę „Biblioteki Sejmowej” i rozpoczęła kształtowanie swoich zasobów praktycznie od początku. W latach 1981–1991 jej dyrektorem był prof. Andrzej Gwiżdż. W 1991 Biblioteka przejęła księgozbiór byłego Archiwum Lewicy Polskiej, liczący 145 tys. woluminów, a w 1993 przyłączono do niej Archiwum Sejmu.

ZbioryEdytuj

Biblioteka Sejmowa gromadzi obecnie:

  • materiały biblioteczne,
  • dokumentację archiwalną (Archiwum Sejmu),
  • eksponaty muzealne (Wydział Muzealiów).

Zbiory materiałów bibliotecznych składają się z dwóch odrębnych fizycznie kolekcji, różniących się pochodzeniem, charakterem i lokalizacją. Pierwsza z nich – tzw. zbiory główne BS – zawiera materiały związane z podstawową funkcją BS jako biblioteki parlamentarnej, gromadzone od początku jej istnienia. Trzon drugiej stanowi księgozbiór Archiwum Lewicy Polskiej (poprzednio: Centralne Archiwum KC PZPR), włączony do BS w 1991 r., obecnie przechowywany i udostępniany w Wydziale Zbiorów Historii Społecznej BS.

Zbiory główne[2]Edytuj

Zbiory główne BS to księgozbiór budowany od czasu powstania Biblioteki w 1919 r., a na skutek zniszczeń i znacznych strat wojennych – gromadzony w dużej mierze od nowa po 1945 r. Charakter tej części zbiorów wyznacza misja BS, jaką jest dokumentowanie i wspieranie procesu legislacyjnego, w tym zaspokajanie potrzeb zaplecza badawczego, doradczego i informacyjnego Sejmu. Z jednej strony BS gromadzi wydawnictwa parlamentarne i urzędowe, z drugiej – piśmiennictwo dotyczące szerokiego wachlarza zagadnień, będące teoretyczno – metodyczną podstawą prac legislacyjnych. Unikatową częścią księgozbioru jest komplet wydawnictw Sejmu i Senatu od 1919 r. (druków, sprawozdań stenograficznych, biuletynów z posiedzeń komisji itp.) oraz ustawodawstwa polskiego (dzienników ustaw, dzienników urzędowych ministerstw i urzędów centralnych oraz województw), a także analogiczne wydawnictwa z ok. 30 krajów, głównie europejskich, pozyskiwane z reguły w drodze wymiany publikacji Sejmu i Senatu. BS dysponuje też urzędowymi wydawnictwami Unii Europejskiej, ONZ, Rady Europy, Unii Zachodnioeuropejskiej i NATO, wśród których znajdują się m.in. teksty konwencji, traktatów i innych umów międzynarodowych, wypracowanych przez te organizacje. Stale wzrasta liczba polskich i zagranicznych wydawnictw parlamentarnych i urzędowych dostępnych w BS równolegle lub wyłącznie w postaci dokumentów elektronicznych; od 2003 r. BS ma status elektronicznej biblioteki depozytowej ONZ, co oznacza przerwanie kompletowania wielu tytułów bieżących i pozwala na stopniową selekcję gromadzonej od ponad 50 lat dokumentacji ONZ w postaci drukowanej.

Przy doborze książek i czasopism do zbiorów BS stosowane są szczegółowe kryteria treściowe. Szczególnie bogato reprezentowane jest piśmiennictwo polskie i obce z następujących dziedzin i zagadnień:

  • prawo, zwłaszcza prawo konstytucyjne (państwowe), parlamentarne, administracyjne, samorządowe, międzynarodowe, a także filozofia i socjologia prawa oraz zasady tworzenia i interpretacji prawa;
  • ustrój państwowy i polityczny,
  • stosunki i organizacje międzynarodowe,
  • nauki polityczne,
  • ekonomia,
  • historia.

BS gromadzi też publicystykę polityczną oraz pamiętniki i biografie wybitnych działaczy politycznych i społecznych, szczególnie posłów i senatorów. Bogaty jest zbiór wydawnictw informacyjnych (encyklopedii, informatorów, bibliografii itp.), zarówno ogólnych, jak i specjalistycznych, zwłaszcza ze wskazanych wyżej dziedzin.

Wielkość zbiorów głównych BS wynosi ogółem ok. 378 109 jednostek, w tym:

  • wydawnictwa parlamentarne i urzędowe – ok. 85 550 woluminów;
  • wydawnictwa organizacji międzynarodowych – ok. 21 480 woluminów;
  • książki – ok. 194 030 woluminów;
  • czasopisma – ok. 74 120 woluminów;
  • dokumenty elektroniczne – ok. 950 jednostek

Zbiory Wydziału Zbiorów Historii Społecznej[3]Edytuj

Wielkość zbiorów Wydziału ZHS wynosi ogółem ok. 153 960 jednostek, w tym:

  • książki – ok. 112 250 woluminów,
  • czasopisma – ok. 37 650 woluminów,
  • dokumenty życia politycznego – ok. 18 340 dokumentów.

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Majewski: Wojna i kultura. Instytucje kultury polskiej w okupacyjnych realiach Generalnego Gubernatorstwa 1939–1945. Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2005, s. 271. ISBN 83-7436-003-8.
  2. Zbiory główne Biblioteki Sejmowej (pol.). [dostęp 2015-08-23].
  3. Wydział Zbiorów Historii Społecznej (pol.). [dostęp 2015-08-23].

BibliografiaEdytuj