Bielawa Górna

wieś w województwie dolnośląskim

Bielawa Górnawieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Pieńsk.

Artykuł 51°11′59.4″N 15°11′37.97″E
- błąd 0 m
WD 51°12'N, 15°12'E
- błąd 2311 m
Odległość 451 m
Bielawa Górna
wieś
Ilustracja
Kościół w Bielawie Górnej
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat zgorzelecki
Gmina Pieńsk
Wysokość 215-250[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 190[2]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-930
Tablice rejestracyjne DZG
SIMC 0191891
Położenie na mapie gminy Pieńsk
Mapa lokalizacyjna gminy Pieńsk
Bielawa Górna
Bielawa Górna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bielawa Górna
Bielawa Górna
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bielawa Górna
Bielawa Górna
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zgorzeleckiego
Bielawa Górna
Bielawa Górna
Ziemia51°11′59,40″N 15°11′37,97″E/51,199833 15,193881

Podział administracyjnyEdytuj

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

PołożenieEdytuj

Bielawa Górna to średniej wielkości wieś leżąca na północno-wschodnim krańcu Równiny Zgorzeleckiej, u stóp Wzgórz Sławnikowskich, na wysokości około 215-250 m n.p.m.[1]

HistoriaEdytuj

Bielawa Górna powstała najprawdopodobniej w pierwszej połowie XIV wieku[1]. Już w 1530 roku istniał tu kościół, ale został prawdopodobnie zniszczony w czasie wojny trzydziestoletniej, bowiem w XVIII wieku wzniesiono nową świątynię[1]. W 1825 roku we wsi były kościół ewangelicki, szkoła, 4 młyny wodne, bielnik i 2 cegielnie[1]. W 1840 roku było tu 89 domów, w tym: kościół, szkoła, 4 młyny wodne, olejarnia, tartak i cegielnia[1]. Wśród mieszkańców było 26 rzemieślników i 10 handlarzy[1]. Było okres największego rozwoju w historii wsi[1]. W następnych latach rozpoczął się okres stagnacji i wyludniania się miejscowości[1]. W czasie II wojny światowej w Bielawie Górnej znajdowała się filia obozu jenieckiego Stalag VIII A ze Zgorzelca[1]. Po 1945 roku wieś znacznie się wyludniła, w 1988 roku było tu tylko 14 gospodarstw rolnych[1].

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

  • dom nr 49, z 1775 r.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 115-118. ISBN 83-85773-60-6.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 256. [dostęp 11.11.2012].

BibliografiaEdytuj