Otwórz menu główne

Fabryka Przyrządów i Uchwytów Bison-Bial – istniejące od 1948 r. polskie przedsiębiorstwo produkcyjne z siedzibą w Białymstoku, największy w Polsce zakład wyspecjalizowany w produkcji oprzyrządowania technologicznego do obróbki skrawaniem. Wyroby firmy są obecnie eksportowane do ponad 60 państw.

Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Państwo  Polska
Adres Polska Polska
15-950 Białystok, ul. Łąkowa 3
Data założenia 15 września 1948
Forma prawna Spółka akcyjna
Prezes Jacek Latomski
Nr KRS 0000020596
Dane finansowe
Kapitał zakładowy 14 303 500 zł
Położenie na mapie Białegostoku
Mapa lokalizacyjna Białegostoku
Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Fabryka Przyrządów i Uchwytów BISON-BIAL SA
Ziemia53°08′23,9″N 23°10′40,0″E/53,139972 23,177778
Strona internetowa

Spis treści

AsortymentEdytuj

Asortyment produkcji Bison-Bial stanowią:

  • uchwyty tokarskie manualne samocentrujące i z niezależnym przesuwem szczęk
  • uchwyty tokarskie z mocowaniem mechanicznym oraz cylindry hydrauliczne i pneumatyczne
  • imadła – precyzyjne, maszynowe i ślusarskie
  • stoły i przyrządy podziałowe
  • wyroby tulejowo-trzpieniowe
  • oprawki VDI
  • wyroby specjalne według indywidualnego zapotrzebowania klienta

Historia zakładuEdytuj

W 1948 r. przedsiębiorstwo funkcjonujące pod nazwą Fabryka Przyrządów i Uchwytów rozpoczęło produkcję imadeł ślusarskich i maszynowych. W 1950 r. firma uruchomiła produkcję uchwytów tokarskich czteroszczękowych z niezależnym nastawieniem szczęk oraz uchwytów samocentrujących. Rozpoczęto budowę hal produkcyjnych - główna hala "A" została oddana do użytku w 1956 r. Zmodernizowano także halę oddziału imadeł, stację sprężarek i uruchomiono modelarnię. W tym samym roku wysłano na eksport pierwszą partię imadeł. W kolejnych latach wprowadzono nową organizację produkcji w liniach potokowych i gniazdach obróbczych przy zastosowaniu półautomatów. W tym czasie rozbudowane zostały biura konstrukcyjne, izba pomiarów i laboratoria. Uruchomiono też produkcję podstawowego wyrobu przedsiębiorstwa - samocentrujących uchwytów tokarskich. W 1958 r. przedsiębiorstwo rozbudowało własną odlewnię i uruchomiło kuźnię. Dwa lata później zakończono budowę biurowca socjalno-administracyjnego, w którym znalazły się m.in. przychodnia lekarska i gabinet stomatologiczny.

W latach 1956-1960 zatrudnienie w fabryce wzrosło o połowę, o połowę wzrosła również produkcja. W tym czasie wyroby firmy znalazły nowe rynki zbytu m.in. w Brazylii, Turcji i Czechosłowacji. W 1963 r. na mocy uchwały Rady Ministrów Fabryka Przyrządów i Uchwytów otrzymała prawa przedsiębiorstwa specjalizującego się w produkcji eksportowej. Niedługo później w firmie powołano do życia Dział Postępu Technicznego, który skupiał najzdolniejszych konstruktorów i technologów pracujących nad opracowywaniem nowoczesnych wyrobów i nad ulepszeniem technologii. W 1962 r. powstał Dział Głównego Konstruktora, wprowadzono też "Normy Techniczne Uzasadnione". W tym okresie biorąc udział we współzawodnictwie między zakładami Zjednoczenia Przemysłu Obrabiarek i Narzędzi FPiU dwukrotnie zdobyła sztandar przechodni - w roku 1963 i 1965. W zmodernizowanej odlewni uruchomiono produkcję odlewów skorupowych, dzięki czemu zdolność produkcyjna fabryki wzrosła z 1700 do 6200 ton rocznie. Przedsiębiorstwo zrezygnowało z rzemieślniczych metod pracy, przechodząc na nowe masy formierskie i rdzeniowe, z metody formowania na sucho do formowania na wilgotno. Stworzono też Dział Głównego Metalurga, który odciążył odlewnię od spraw technicznego przygotowania produkcji i technologii. Zaczęto produkować żeliwo sferoidalne, stosować żylice epoksydowe do produkcji modeli, wprowadzono również wodne chłodzenie pancerza żeliwiaka.

W latach 1966-1970 Fabryka Przyrządów i Uchwytów wprowadziła do produkcji trzpienie frezarskie długie i krótkie, trzpienie tokarskie w układzie calowym i metrycznym, pneumatyczne cylindry do koników i pneumatyczne imadła ślusarskie o dwóch typowielkościach, uchwyty samocentrujące w układzie calowym i metrycznym, cztery nowe odmiany mocowania uchwytów na końcówce wrzeciona oraz uchwyty samocentrujące dokładne. Wykonywano również płyty wzorcowe, liniały, praski, wiertarki ręczne i podstawy do czujników, natomiast w zakresie prac modernizacyjnych unowocześniono wiertarki piersiowe i podstawkę do mikromierzy.

W 1968 r. eksport stanowił 52% całej produkcji przedsiębiorstwa. W tym samym roku rozpoczęła się budowa zakładu w Bielsku Podlaskim, miała miejsce również przebudowa sieci centralnego ogrzewania, budowa składów i garaży. Oddano również do użytku ośrodek wczasowy w Rajgrodzie, z którego skorzystało ponad tysiąc osób. W 1969 r. w fabryce utworzono Zakład Projektowo-Doświadczalny Pneumatyki Obrabiarkowej i Narzędziowej, który opracowywał i wdrażał do produkcji wiele nowości. W tym samym czasie w laboratorium wprowadzono stałą kontrolę wyrobów konkurencyjnych firm. Nawiązano też współpracę z Instytutem ENIMS w Moskwie, co zaowocowało produkcją na rzecz krajów RWPG wyrobów stosowanych do modernizacji i automatyzacji procesów produkcyjnych. Przedsiębiorstwo nawiązało też współpracę z Politechniką Białostocką, Politechniką Warszawską i Instytutem Obróbki Skrawaniem.

W 1972 r. przedsiębiorstwo wdrożyło system Elektronicznej Techniki Obliczeniowej, który stał się podstawą komputeryzacji wszystkich dziedzin jego działalności. W czerwcu tego samego roku na Międzynarodowych Targach Poznańskich Fabryka Przyrządów i Uchwytów zawarła umowę na dostawę uchwytów precyzyjnych typu CT w ilości 400 tysięcy sztuk na rynek radziecki w ciągu pięciu lat. W tym samym roku rozpoczęła się budowa hali fabrycznej 1B, która została oddana do użytku rok później. W wyniku tego przedsięwzięcia powierzchnia hal 1, 1A i 1B powiększyła się do 2 ha pod jednym dachem. Wybudowany został również hotel robotniczy, rozbudowano stołówkę, świetlicę i przychodnię lekarską, postawiono też nowe magazyny dla wyrobów hutniczych i eksportowych. W 1975 r. w Kolnie działalność rozpoczął zakład produkcji kłów stałych i obrotowych oraz trzpieni, tulei i oprawek frezarskich. Rok później w Białymstoku oddano do eksploatacji Oddział Uchwytów Precyzyjnych, gdzie zlokalizowano produkcję uchwytów tokarskich precyzyjnych typu CT. W tym samym czasie fabryka we własnym zakresie wykonała 130 obrabiarek o specjalnej konstrukcji, których zastosowanie w produkcji w znacznym stopniu zwiększyło wydajność pracy przedsiębiorstwa.

W 1988 r. Fabryka Przyrządów i Uchwytów w Białymstoku była największym producentem uchwytów na świecie, zaś 70% produkcji kierowana była na eksport do 54 państw. Największymi odbiorcami wyrobów przedsiębiorstwa były w tym czasie Stany Zjednoczone, Republika Federalna Niemiec, Japonia, Włochy, Wielka Brytania i Francja. W marcu 1991 r. przedsiębiorstwo zostało przekształcone w spółkę akcyjną, a w 1997 r. sprywatyzowane. W 2006 r. w firmie wdrożono i certyfikowano System Zarządzania Środowiskowego według normy PN-EN-ISO 14001 oraz System Zarządzania Bezpieczeństwem i Higieną Pracy według normy PN-N-18001, funkcjonujące obecnie jako Zintegrowany System Zarządzania. 31 grudnia 2010 r. prezes Agencji Rozwoju Przemysłu wydał pozytywną decyzję stwierdzającą zakończenie postępowania prywatyzacyjnego wobec Bison-Bial. Zgodnie z planem restrukturyzacji nakłady inwestycyjne do poniesienia przez spółkę w latach 2003-2010 wyniosły 41 614 000 zł. W okresie 2003-2010 inwestycje wyniosły 16 508 000 zł[1].

PrzypisyEdytuj

  1. NIK pozytywnie o restrukturyzacji Bison-Bial. „Gospodarka i Przemysł. Magazyn Agencji Rozwoju Przemysłu S.A.”, s. 18-19, grudzień 2011. 

Linki zewnętrzneEdytuj