Bitwa na polach Celebrantu

Bitwa na polach Celebrantu – bitwa ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Bitwa na polach Celebrantu
Data 15 kwietnia 2510 roku Trzeciej Ery[1]
Miejsce Pola Celebrantu
Wynik pełne zwycięstwo Gondoru i Éothéodów
Terytorium Gondor
Walczące strony
Flag of Gondor.svg
Gondor,
Éothéodzi
Balchothowie,
orkowie
Dowódcy
Cirion, Eorl nieznany
Siły
zapewne kilka tysięcy żołnierzy Gondoru,
7000 kawalerii Éothéodów[2]
zapewne kilkanaście tysięcy wojowników
Straty
nieznane zniszczona większość sił
Portal Śródziemie

Wspominają o niej bohaterowie Władcy Pierścieni. Informacje na jej temat znajdują się też w Dodatkach do powieści oraz w Niedokończonych opowieściach[3].

Bitwa na polach CelebrantuEdytuj

Batalia stoczona 15 kwietnia 2510 roku Trzeciej Ery[1] na polach Celebrantu, pomiędzy dzikimi ludźmi ze wschodu zwanymi Balchothami i orkami a wojskami Gondoru oraz wspierającymi ich Éothéodami.

Geneza starciaEdytuj

Za rządów namiestnika Ciriona słabnący Gondor stale atakowany był przez Balchothów. Gdy więc Cirion dowiedział się o planowanej przez nich wielkiej inwazji na prowincję Calenardhon, wysłał do Eorla Młodego, władcy Éothéodów, gońców z prośbą o pomoc. Nie miał jednak wielkiej nadziei, że jego wysłannicy zdołają przekazać wiadomość, bowiem musieli przebyć tereny kontrolowane przez wroga. Sam zmobilizował niewielką armię (liczącą zapewne kilka tysięcy ludzi) i ruszył do Calenardhonu, by bronić linii rzeki Anduiny przed spodziewanym atakiem.

PrzebiegEdytuj

Było jednak za późno – w tym czasie Balchothowie (najpewniej w liczbie kilkunastu tysięcy wojowników) przekroczyli już za pomocą wielu łodzi i tratew Wielką Rzekę i łatwo zdobyli strzegące jej forty. Maszerującej armii Ciriona odcięli drogę odwrotu na południe. W toku zaciętej walki Gondorczycy zostali zepchnięci przez nich nad rzekę Limlight. Wtedy to, być może w wyniku ustalonego wcześniej planu, na ich tyły uderzyła banda orków z Gór Mglistych (kilkutysięczna?). Wojska Gondoru musiały cofnąć się nad Anduinę, gdzie zostały okrążone. Otoczona armia nie miała szans na wygraną, lecz właśnie w tym momencie niespodziewanie nadciągnęła odsiecz – Eorl na czele 7000 jeźdźców (i kilkuset konnych łuczników)[2] przeprawił się przez Płycizny i uderzył na tyły Balchothów oraz orków. Losy bitwy odmieniły się błyskawicznie, a wrogowie zaczęli uciekać w popłochu, ścigani przez Éothéodów, którzy wkrótce całkiem ich wybili.

KonsekwencjeEdytuj

Bitwa na polach Celebrantu była jedną z ważniejszych bitew Trzeciej Ery, zwłaszcza dla Gondoru, który został ocalony przed podbojem Balchothów. W podzięce Cirion oddał Éothédom Calenardhon, nazwany później Rohanem, zyskując sobie wiernych sojuszników.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wedle kalendarza stosowanego ówcześnie w Śródziemiu (tzw. Kalendarz Namiestników) był to dzień 15 miesiąca Víressë. Jedynie z grubsza odpowiada on naszemu kwietniowi, bowiem ten kalendarz nie jest tożsamy z naszym.
    Datę roczną podano za: Dodatek A Kroniki królów i władców, Dodatek B Kronika Lat (Kronika Królestw Zachodnich). W: J.R.R. Tolkien: Władca Pierścieni. przeł. Maria Skibniewska. T. 3: Powrót króla. Warszawa: 2002, s. 476. Data dzienna – moment przybycia Eorla do przepraw przez Anduinę podczas trwającej już batalii – jest podana za: J.R.R. Tolkien: Niedokończone opowieści. przeł. Radosław Kot. Warszawa: 2005, s. 251 (cześć III Trzecia Era, tekst Cirion i Eorl. Przyjaźń Gondoru z Rohanem).
  2. a b Liczba podana za: J.R.R. Tolkien: Niedokończone opowieści. przeł. Radosław Kot. Warszawa: 2005, s. 251 (cześć III Trzecia Era, tekst Cirion i Eorl. Przyjaźń Gondoru z Rohanem).
  3. Plan bitwy: K.W. Fonstad: Atlas Śródziemia. Warszawa: 2007, s. 61.
  4. Ta forma występuje w starych wydaniach Władcy Pierścieni (sprzed 1996) w tym przekładzie.

BibliografiaEdytuj

  • John Ronald Reuel Tolkien: Władca Pierścieni. przeł. Maria Skibniewska. Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA, 2002. ISBN 83-7319-172-0.
  • Cirion i Eorl. Przyjaźń Gondoru z Rohanem. W: John Ronald Reuel Tolkien: Niedokończone opowieści. przeł. Radosław Kot. Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2005, s. 242-261. ISBN 83-241-2008-4.
  • Karen Wynn Fonstad: Atlas Śródziemia. przeł. Tadeusz A. Olszański. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2007. ISBN 978-83-241-2845-7.

Linki zewnętrzneEdytuj