Bitwa pod Adrianopolem (313)

Ten artykuł dotyczy bitwy z 313. Zobacz też: inne bitwy pod Adrianopolem.

Bitwa pod Adrianopolem – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 313 n.e. między wojskami Maksymina Dai i Licyniusza, zakończone zwycięstwem tego ostatniego.

Bitwa pod Adrianopolem
Wojna Licyniusza z Maksyminem Dają 313
Czas 30 kwietnia 313
Miejsce Adrianopol (Edirne)
Terytorium Tracja
Wynik zwycięstwo Licyniusza
Strony konfliktu
wojska Licyniusza wojska Maksymina Dai
Dowódcy
Licyniusz Maksymin Daja
Siły
40 000 ponad 50 000
Straty
nieznane połowa armii
Położenie na mapie świata
Mapa konturowa świata, u góry znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
41°09′N 27°48′E/41,150000 27,800000

Na początku 313 Maksymin Daja wyruszył ze swoją armią z Syrii, zajmując po drodze Azję Mniejszą. Jego armia liczyła 70 000 ludzi i składała się z legionów z Mezopotamii oraz posiłków z Arabii i Armenii. Kolejnym celem Maksymina było miasto Bizancjum, którego oblężenie przeciągało się. W tym czasie Licyniusz zebrał armię w sile 30 000–40 000 żołnierzy i opuszczając Panonię podjął marsz przeciwko wojskom Maksymina. Po zdobyciu Bizancjum Maksymin skierował się w kierunku Adrianopola w Tracji, gdzie nastąpiło spotkanie z siłami Licyniusza[1].

Do bitwy doszło na równinie Campus Energus (Pola nad rzeką Eregus). Dnia 30 kwietnia 313 wojska Licyniusza stanęły w szyku, po czym ruszyły na przeciwnika. Po drodze, według relacji Laktancjusza, żołnierze zdejmując hełmy i odkładając tarcze zmówili trzykrotnie modlitwę mającą dać im zwycięstwo[2]. Zanim doszło do starcia obaj władcy wysunęli się na czoło armii, próbując porozumieć się i zawrzeć pokój. Maksymin odmówił jednak oddania władzy, w związku z czym żołnierze Licyniusza podjęli atak, który wywołał popłoch w szeregach przeciwnika. W walce poległa połowa ludzi Maksymina, reszta zaś uciekła z pola bitwy, wśród nich Daja. Po tej klęsce Maksymin wycofał się do Cylicji, gdzie zmarł w sierpniu 313. Zwolenników Dai poddano represjom, a członków jego rodziny wymordowano[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Gazda 2008 ↓, s. 251–252.
  2. Krawczuk 2000 ↓, s. 122–123.
  3. Gazda 2008 ↓, s. 252–254.

BibliografiaEdytuj