Otwórz menu główne

Bitwa pod Kırklareli (w wersji bułgarskiej Bitwa pod Łozengradem - Лозенградска операция) – bitwa w czasie I wojny bałkańskiej, stoczona w dniach 22-24 października 1912 pomiędzy armią osmańską a bułgarską, zakończona zwycięstwem armii bułgarskiej.

Bitwa pod Kırklareli
I wojna bałkańska
ilustracja
Czas 22-24 października 1912
Miejsce Kırklareli
Terytorium Imperium Osmańskie
Wynik zwycięstwo bułgarskie
Strony konfliktu
 Imperium Osmańskie  Bułgaria
Dowódcy
Mahmud Muhtar Pasza
Kölemen Abdullah Pasza
Iwan Ficzew
Radko Dimitriew
Siły
98 000 154 000 żołnierzy
Straty
1500 zabitych i rannych, 2000-3000 wziętych do niewoli 887 zabitych, 4034 rannych, 824 zaginionych
brak współrzędnych
Bitwy wojen bałkańskich (1912-1913)
KyrdżaliKırklareliKumanowoPrilepMonastirSzkodraAdrianopolCzataldżaSarantaporoJenidzeBulairBizaniLüleburgazBregałnicaKresnaKalimanciDojranKilkisWidyń

Spis treści

Przygotowania do bitwyEdytuj

W toku działań I wojny bałkańskiej miasto Kırklareli odgrywało szczególną rolę. Znajdowało się ono na styku dwóch armii osmańskich, operujących na terenie Tracji Wschodniej, a jego zajęcie mogło otworzyć Bułgarom drogę na Stambuł. Bułgarska 3 armia dowodzona przez gen. Radko Dimitriewa po przekroczeniu granicy 21 października zmierzała na południe. W rejonie Kırklareli oddziały Dimitriewa napotkały zorganizowany opór skoncentrowanej w tym rejonie osmańskiej Armii Wschodniej. Jednostki osmańskie po przegrupowaniu zajęły linię obronną znajdującą się 15 km na północ od drogi Kırklareli-Adrianopol. Z pomocą 3 armii nadciągały pojedyncze jednostki 1 armii bułgarskiej (dow. gen. Wasił Katinczew).

Przebieg bitwyEdytuj

Walki o miasto rozpoczęły się 22 października. Strona bułgarska posiadała znaczną przewagę sił i środków, zwłaszcza w centralnej części frontu. Tam też atak przeprowadziła 1 sofijska dywizja piechoty (dow. gen. Stefan Toszew), wspierana przez 4 presławską dywizję piechoty (dow. gen. Kliment Bojadżiew). 3 bałkańska dywizja piechoty (dow. gen. Iwan Sarafow) działała w zachodniej części frontu, próbując uniemożliwić oddziałom osmańskich przeprowadzenie kontrnatarcia. Działająca na wschodnim odcinku 5 dunajska dywizja piechoty (dow. gen. Paweł Hristow) opanowała wieś Erikleri. Wsparcie 7 dywizji piechoty pozwoliło 23 października stronie osmańskiej na chwilowe powstrzymanie ataku bułgarskiego, ale uderzenie nowych sił (6 dywizji piechoty gen. Prawosława Tenewa) przesądziło o wyniku bitwy. O nieskuteczności działań jednostek osmańskich przesądził także brak komunikacji między nimi oraz deszczowa pogoda i bardzo słaba widoczność[1]. Kiedy oddziały 3 i 10 bułgarskich dywizji piechoty działające na lewym skrzydle opanowały drogę na Adrianopol zaistniała groźba okrążenia jednostek osmańskich. W nocy 23/24 października oddziały armii osmańskiej rozpoczęły odwrót.

Następstwa bitwyEdytuj

 
Pomnik w Kırklareli poświęcony ofiarom bitwy

W bitwie znacznie poważniejsze straty poniosła strona osmańska (ok. 1500 zabitych i rannych, 2000-3000 wziętych do niewoli). Strona bułgarska straciła 887 zabitych i 4034 rannych, większość ofiar stanowili żołnierze 3 armii. Zwycięstwo w bitwie miało głównie znaczenie psychologiczne, gdyż po zajęciu Kırklareli, armia bułgarska nie podjęła pościgu za wycofującym się wrogiem.

PrzypisyEdytuj

  1. Mesut Uyar, Edward J. Erickson, A Military History of the Ottomans: From Osman to Atatürk, ABC-KLIO 2009, s.227

BibliografiaEdytuj

  • Edward Erickson: Defeat in Detail, The Ottoman Army in the Balkans, 1912–1913. Greenwood Publishing Group: 2003, s. 86. ISBN 978-0-275-97888-4.
  • Nikołaj Iwanow: Балканската война 1912–1913 год. Действията на II армия. Обсада и атака на Одринската крепост.. Sofia: 1924, s. 53-60. (bułg.)