Otwórz menu główne

Bitwa pod Komorowem

Bitwa pod Komorowem – jedna z bitew powstania styczniowego stoczona 20 czerwca 1863 roku.

Bitwa pod Komorowem
powstanie styczniowe
Czas 20 czerwca 1863
Miejsce Komorów
Wynik przegrana powstańców
Strony konfliktu
Polska Rosja
Dowódcy
gen. Zygmunt Jordan
brak współrzędnych
Powstanie styczniowe

1863 r.: Ciołków (22 I)Szydłowiec (23 I)Lubartów (23 I)Mokobody (3 II)Węgrów (3 II)Wąchock (3 II)Rawa (4 II)Sosnowiec (6-7 II)Siemiatycze (6-7 II)Słupcza (8 II)Święty Krzyż (12 II)Miechów (17 II)Staszów (17 II)Krzywosądz (19 II)Nowa Wieś (I) (21 II)Dobra (24 II)Małogoszcz (I) (24 II) - Panki (26 II)Mrzygłód (1 III)Pieskowa Skała (4 III)Skała (5 III)Chroberz (17 III)Grochowiska (18 III)Igołomia (21 III) - Radoszewice i Kiełczygłów (27 III)Krasnobród (24 III)Praszka (11 IV)Buda Zaborowska (14 IV)Borowe Młyny (16 IV)Ginietyny (21 IV)Golczowice (22 IV)Wąsosz (23 IV)Jaworznik (24 IV)Nowa Wieś (II) (26 IV)Pyzdry (29 IV)Kobylanka (1-6 V)Pobiednik Mały (4 V)Stok (4-5 V)Krzykawka (5 V)Birże (7-9 V)Ignacewo (I) (8 V)Huta Krzeszowska (11 V)Horki (17-25 V)Łososin (24 V)Koniecpol (25 V)Salicha (26 V)Chruślina (I) (30 V)Nagoszewo (2-3 VI)Miłowidy (3 VI)Ignacewo (II) (8 VI)Lututów (15 VI)Góry (18 VI)Komorów (20 VI)Janów (6 VII)Świerże (9 VII)Ossa (10 VII)Rudniki (27 VII)Chruślina (II) (4 VIII)Depułtycze (5 VIII)Żyrzyn (8 VIII)Złoczew (20 VIII)Fajsławice (24 VIII)Sędziejowice (26 VIII)Kruszyna (29 VIII)Biłgoraj (2 IX)Panasówka (3 IX)Batorz (6 IX)Małogoszcz (II) (16IX)Czarnca (24 IX)Mełchów (30 IX)Wiewiec (6 X)Rybnica (20 X)Łążek (22 X)Strojnów (4 XI)Opatów (I) (25 XI)Brody (2 XII)Sprowa (4 XII)Mierzwin (5 XII)Huta Szczeceńska (9 XII)Janik (16 XII)
1864 r.: Iłża (17 I) - Lipa (15 II)Opatów (II) (21 II)Wąchock (15 III)

PrzebiegEdytuj

20 czerwca 1863 r. oddział gen. Zygmunta Jordana przeprawił się przez Wisłę z Galicji. Wkrótce, w okolicy wsi Gace, zaatakowany został przez jedną rotę rosyjskiej piechoty. Kilku powstańców poległo, reszta wycofała się do Galicji. Drugi oddział powstańczy pod dowództwem Chościakiewicza, licząca ok. 350 piechurów i 50 kawalerzystów, przeprawiła się przez Wisłę w bród w okolicy wsi Maniów i wkrótce, na terenie folwarku Komorów, podjęła walkę z siłami rosyjskimi[1]. W międzyczasie siły rosyjskie otrzymały wsparcie i urosły do 4 rot piechoty, 2 szwadronów dragonów oraz oddziału kozaków[2].

Polacy zostali z trzech stron otoczeni przez Rosjan, z tyłu mając Wisłę. Powstańcy zaczęli cofać się przez Wisłę do Galicji. Ostatecznie bitwę przerwała burza. Moment ten tak wspominał jeden z powstańców:

Koło 4-ej godziny pozostała z całego oddziału już tylko mała garstka, a resztki te broniły się bądź w drobnych kupkach, obróciwszy się plecami do siebie, i dając odpór na wszystkie strony, bądź pojedynczo. Na jednego broniącego się godziło już kilku i kilkunastu atakujących. Jednocześnie wśród ogromnego upału dziennego ukazały się szeroko na horyzoncie groźne, czarne chmury, i zaczęła się straszna błyskawica i grzmoty. Zdawało się, że nadszedł sąd ostateczny. Wnet pociemniało i spadła ogromna nawałnica deszczowa, która rozerwała i rozpędziła walczących i położyła kres walce[3].

BilansEdytuj

Wielu powstańców straciło życie na polu bitwy, inni potonęli próbując przeprawić się przez rzekę. Wielu pojmali Rosjanie. Łączny bilans strat to blisko 200 zabitych i ponad 100 pojmanych [1]. Życie stracili m.in. Juliusz Tarnowski i Władysław Jabłonowski. Ciała 72 powstańców pochowano w zbiorowej mogile na cmentarzu w Beszowej.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Jerzy Kowalczyk: Komorów. Miejsce bitwy powstańców 1863 r.. W: Muzeum Historii Kielc [on-line]. [dostęp 13-01-2013].
  2. Zieliński Stanisław: Bitwy i potyczki 1963–64; na podstawie materyałów drukowanych i rękopiśmiennych Muzeum Narodowego w Rapperswilu. Lwów: 1913.
  3. Słomka: Bitwa pod Komorowem. W: Pamiętniki włościanina. Od pańszczyzny do dni dzisiejszych. [on-line]. [dostęp 13=01-2013].