Bitwa pod Vittorio Veneto

Bitwa pod Vittorio Veneto – bitwa stoczona w czasie I wojny światowej (24 października - 3 listopada 1918) pomiędzy armią austro-węgierską a wojskami włoskimi wspomaganymi przez pozostałe państwa koalicji.

Bitwa pod Vittorio Veneto
I wojna światowa
Ilustracja
Operacja aliancka na froncie włoskim (X/XI 1918)
Czas 24 października – 3 listopada 1918
Miejsce Vittorio Veneto i okolice
Terytorium Włochy
Wynik decydujące zwycięstwo aliantów na froncie włoskim
koniec imperium Austro-Węgierskiego
Strony konfliktu
 Włochy
 Francja
 Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
 Austro-Węgry
Dowódcy
Armando Diaz Svetozar Boroević von Bojna
Siły
57 dywizji:
51 włoskich
3 brytyjskie
2 francuskie
1 amerykański pułk
7700 dział
52 dywizje, 6030 dział
Straty
38 tys. (zabici i ranni) 35 tys. zabitych
100 tys. rannych
300 tys. pojmanych
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, u góry znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
45°57′21″N 12°20′49″E/45,955833 12,346944

Przed bitwąEdytuj

Po klęsce Włochów pod Caporetto końcem 1917 front przesunął się na linię rzeki Piawa, jednakże siły Państw Centralnych nie przełamały tej pozycji, nie udało się zajęcie Wenecji, walki zmieniły charakter na pozycyjny.

 
Żołnierze amerykańscy nad Piawą

W czerwcu 1918 roku Austriacy przypuścili ostatnią ofensywę na froncie włoskim (bitwa nad Piawą), przy dużych stratach z obu stron ofensywa ta załamała się.

BitwaEdytuj

W październiku 1918 roku wojska włoskie pod dowództwem gen. Armando Diaza, wspomagane przez innych aliantów przeszły do ofensywy, przekroczono rzekę i zmuszono wojska austro-węgierskie do pospiesznego odwrotu, zamieniającego się niekiedy w panikę (do niewoli dostało się ponad 300 tysięcy żołnierzy przeciwnika).

RezultatyEdytuj

Bitwa doprowadziła do całkowitego załamania sił państw centralnych na froncie włoskim. W obliczu całkowitej klęski, Austro-Węgry zostały zmuszone do proszenia o rozejm (3 listopada 1918).

Zobacz teżEdytuj