Bitwa pod Wojniczem

Bitwa pod Wojniczem stoczona została 3 października 1655 roku.

Wojnicz 1655, fragment ryciny Erika Dahlbergha
Bitwa pod Wojniczem
potop szwedzki
II wojna północna
Ilustracja
Erik Dahlbergh, Bitwa pod Wojniczem 1655
Czas 3 października 1655
Miejsce Wojnicz
Terytorium Małopolska
Przyczyna próba opanowania basenu Morza Bałtyckiego przez Szwedów
Wynik zwycięstwo Szwedów
Strony konfliktu
Rzeczpospolita Obojga Narodów Szwecja
Dowódcy
Stanisław Lanckoroński
Stanisław Rewera Potocki
Karol X Gustaw
Siły
5800 pancerni
400 husarii
460 spieszonych dragonów
5700
Położenie na mapie Wojnicza
Mapa konturowa Wojnicza, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Położenie na mapie powiatu tarnowskiego
Mapa konturowa powiatu tarnowskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Położenie na mapie gminy Wojnicz
Mapa konturowa gminy Wojnicz, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
49°58′00,1200″N 20°49′59,8800″E/49,966700 20,833300

W tej bitwie chorągwie polskie miały nieznaczną przewagę liczebną nad armią szwedzką. Były to oddziały hetmana polnego koronnego Stanisława Lanckorońskiego, które odstąpiły spod Krakowa, kiedy sytuacja dalszej obrony stała się beznadziejna i wyruszyły z królem Janem Kazimierzem w kierunku Tarnowa. Król z orszakiem udał się dalej przez Wiśnicz do Nowego Sącza, a siły Stanisława Lanckorońskiego połączyły się z chorągwią hetmana wielkiego koronnego Stanisława Rewery Potockiego i pod Wojniczem stoczyły bitwę.W skład polskich wojsk weszło wojsko kwarciane i husaria Koniecpolskiego.

Rajtarzy Boddekera zostali odparci przez husarię, następnie husaria została ostrzelana przez ukrytych dragonów i muszkieterów oraz nastąpił dwustronny atak wojsk szwedzkich na skrzydła polskiej jazdy. Z lewej flanki zaatakował Karol Gustaw a z prawej Sulzbach. Husaria nie wsparta przez lekką jazdę w obliczu przytłaczającej przewagi liczebnej Szwedów w ślad za innymi chorągwiami wycofała się za Dunajec .

Dowódca wojsk polskich, hetman polny koronny Stanisław Lanckoroński, cudem uniknął śmierci. Ocalili go Stefan Bidziński i Wespazjan Kochowski.

W Tarnowie pod wpływem agitacji wysłanników szwedzkich i ich zwolenników Aleksandra Koniecpolskiego, Dymitra Wiśniowieckiego, Jana Sobieskiego (którzy liczyli na pomoc Karola Gustawa w walkach na wschodzie), większość żołnierzy uznała władzę króla szwedzkiego. 3 października został zajęty także Tarnów.