Bitwa w wąwozie Kresna

Bitwa w wąwozie Kresna – bitwa w czasie II wojny bałkańskiej, stoczona w dniach 21-31 lipca 1913 roku, pomiędzy armią bułgarską a grecką w wąwozie Kresna w południowo zachodniej Bułgarii[1].

Bitwa w wąwozie Kresna
II wojna bałkańska
Ilustracja
Grecka litografia przedstawiająca scenę z bitwy
Czas

21 lipca–31 lipca 1913

Miejsce

wąwóz Kresna, płd. zach. Bułgaria

Terytorium

Bułgaria

Wynik

zatrzymanie ofensywy greckiej na Sofię

Strony konfliktu
 Bułgaria  Królestwo Grecji
Dowódcy
Michaił Sawow
Nikoła Iwanow
Konstantyn I Grecki
Siły
110 batalionów 80 batalionów
Straty
nieznane 10 000 zabitych, rannych i zaginionych
Położenie na mapie Bułgarii
Mapa konturowa Bułgarii, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Ziemia41°48′03,19″N 23°09′34,93″E/41,800886 23,159703

Przyczyny konfliktuEdytuj

Po zatrzymaniu ofensywy serbskiej przeciwko Bułgarii i zwycięstwie Greków w bitwie pod Dojran, król Grecji Konstantyn I zdecydował się podjąć ofensywę na terytorium Bułgarii, z zamiarem opanowania stolicy tego państwa - Sofii. Ofensywę rozpoczęto mimo sprzeciwu premiera Eleftheriosa Venizelosa, który obawiał się, że Serbowie po uzyskaniu planowanych zdobyczy terytorialnych nie będą skłonni wesprzeć greckiej ofensywy[1].

Siły obu stronEdytuj

Do działań na kierunku bułgarskim dowództwo armii greckiej skierowało 7 dywizji piechoty i dywizję kawalerii (łącznie 80 batalionów). Siłami tymi dowodził osobiście król Konstantyn I. Siły bułgarskie w rejonie walk były liczniejsze - w centrum zgromadzono siły II armii (dow. gen. Nikoła Iwanow), na prawym skrzydle rozlokowano dwie dywizje i jedną brygadę piechoty wchodzące w skład IV armii bułgarskiej (dow. ugrupowania gen. Wiczo Dikow). Na lewym skrzydle operowały dwie grupy taktyczne: oddział Samokow (dow. gen. Rada Sirakow) i oddział Zachodnie Rodopy (gen. Wasił Dełow)[1].

Przebieg bitwyEdytuj

W dniu 18 lipca oddziały greckie weszły w kontakt bojowy z jednostkami bułgarskimi zajmując pozycje do ataku na południe od wąwozu Kresna[1]. Pozycje greckie zostały zaatakowane przez jednostki bułgarskie, które przybyły z frontu serbskiego. Po zaciętych walkach Grecy przedarli się przez przełęcz Kresna i zdobyły wieś Krupnik, a następnie 26 lipca miasto Simitli. W nocy 27/28 lipca jednostki armii greckiej dotarły w rejon Gornej Dżumaji, znajdującej się 76 km od Sofii. W walce o strategicznie położone wzgórze 1378 doszło do starcia między 1 pułkiem piechoty greckiej, a bułgarskim pułkiem gwardii - w trakcie walk oba pułki poniosły tak duże straty, że praktycznie przestały istnieć. 28 lipca Bułgarzy opuścili Gorną Dżumaję, ale zarazem rozpoczęli manewr oskrzydlający, zmierzający do okrążenia jednostek greckich na zachód od wąwozu Kresna. Co prawda jednostki greckie utrzymały swoje pozycje w rejonie Mehomii, ale kontrataki bułgarskie w rejonie Berowa ograniczyły możliwości odwrotu Grekom do jednej drogi[1]. 31 lipca głównodowodzący sił greckich król Konstantyn uznał, że podległe mu oddziały są wyczerpane walką i poinformował premiera Venizelosa, aby ten rozpoczął działania zmierzające do zakończenia wojny[2].

 
Oddziały greckie w wąwozie Kresna (1913)

Konsekwencje bitwyEdytuj

Bitwa w wąwozie Kresna była ostatnim większym starciem w II wojnie bałkańskiej. Obie strony uznawały się za zwycięzców w bitwie[2]. Armii bułgarskiej nie udało się okrążyć Greków, co z perspektywy Aten zostało uznane za sukces skutecznych działań obronnych. Z perspektywy Sofii zatrzymanie ofensywy greckiej na Sofię uznano za zwycięstwo w bitwie[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Започва битката за Кресненския пролом, bgnow.eu [dostęp 2022-05-25] (bułg.).
  2. a b Richard Hall: The Balkan Wars, 1912-1913: Prelude to the First World War. Routledge: 2000, s. 121-122. ISBN 0-415-22946-4.

BibliografiaEdytuj

  • Richard Hall: The Balkan Wars, 1912-1913: Prelude to the First World War. Routledge: 2000, s. 121-122. ISBN 0-415-22946-4.