Bobby Lashley

Franklin Roberto Lashley, znany jako Bobby Lashley (ur. 16 lipca 1976) – amerykański zapaśnik, wrestler, który obecnie występuje w federacji WWE, pod pseudonimem Bobby Lashley, w marce Raw, jako członek grupy The Hurt Business, gdzie jest obecnym WWE Champion, w swoim pierwszym panowaniu[1].

Bobby Lashley
Ilustracja
Imię i nazwisko Franklin Roberto Lashley
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1976
Junction City, Kansas
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Lashley
Bobby Lashley
Blaster Lashley
Wzrost 191 cm
Masa ciała 124 kg
Zapowiadany z Colorado Springs, Kolorado
Denver, Kolorado
Trenerzy Ohio Valley Wrestling
Debiut 2001

Oprócz tego znany jest jako już nieaktywny zawodnik mieszanych sztuk walk (głównie występy w Strikeforce).

Kariera sztuk walkiEdytuj

Wrestling zawodowy (2005-obecnie)Edytuj

Występował w World Wrestling Entertainment oraz Total Nonstop Action Wrestling. Dwukrotny zdobywca pasa ECW Championship oraz posiadacz pasa WWE United States Championship. Zadebiutował na gali WWE SmackDown! w 2005. W 2006 został przeniesiony do brandu Extreme Championship Wrestling.

Powrócił do WWE w 2018 roku na gali Monday Night RAW po WrestleManii. Przerwał on występ Eliasa, którego zaatakował. Następnie prowadził program z m.in. Kevinem Owensem i Samim Zaynem. Z tym drugim zmierzył się podczas Money in the Bank PPV. Walkę wygrał Lashley. Prowadził również rywalizację z Romanem Reignsem, którego pokonał na Extreme Rules. Jednak przegrał z nim na Raw walkę o miano pretendenta do Universal Championship. Następnie rywalizował ponownie z Eliasem, czy Kevinem Owensem. Na Raw z 17 września zadebiutował Lio Rush, który został nowym menadżerem Bobby'ego. Zaś 8 października po walce zaatakował on Kevina Owensa i przeszedł on tym samym heel turn. Lashley był członkiem zwycięskiej drużyny Raw na gali Survivor Series. Na gali TLC: Tables, Ladders & Chairs przegrał on Ladder Match o gitarę z Eliasem, jednak po walce zaatakował on swojego przeciwnika. Pod koniec roku prowadził on rywalizację z Sethem Rollinsem, który jednocześnie miał również feud z Deanem Ambrosem o Intercontinental Championship. Wskutek tego na Raw z 14 stycznia doszło do Triple threat matchu, który wygrał Lashley przy pomocy Lio Rusha i został on po raz pierwszy mistrzem Interkontynentalnym. Brał udział w Royal Rumble Matchu, jednak został z niego szybko wyeliminowany przez Rollinsa. Po Royal Rumble zaczął program z Finnem Balorem. Na Elimination Chamber doszło do Handicap Matchu o Intercontinental Championship. Balor odliczył Lio Rusha i został nowym mistrzem. Po walce Lashley zaatakował swojego menadżera. Ten jednak pomógł mu odzyskać tytuł na jednym z RAW. Podczas WrestleManii doszło do kolejnej walki pomiędzy Balorem i Lashleyem o Intercontinental Championship. Tym razem jednak Balor pojawił się jako 'Demon'. Później Lashley był w drużynie z Corbinem i McIntyrem w ich walce z The Shield, dla której była to ostatnia walka wskutek odejścia z WWE Deana Ambrose'a. Lashley kolejną rywalizację rozpoczął z Braunem Strowmanem na SuperShowDown, jednak starcie przegrał. Uległ 'Potworowi' również w Last Man Standing Matchu na Extreme Rules.

Powrócił na Raw 30 września 2019 r. z nową menadżerką i zarazem dziewczyną Laną. Tym samym rozpoczął on program z Rusevem, który skończył się wygraną Lashleya na TLC w grudniu. Od tego czasu nie prowadził on żadnych większych rywalizacji.

11 maja 2020, w jednym z odcinków Raw, MVP obiecał pomóc Bobby'emu Lashleyowi, w zdobyciu WWE Championship, z rąk Drew McIntyre[2]. Na Backlash Lashley nie zdołał zdobyć tytułu, po tym jak jego żona Lana, odciągnęła jego uwagę[3]. Następnego dnia Lashley, za namową MVP i sfrustrowaniem sytuacją z zeszłej nocy, zażądał od Lany rozwodu, kończąc storyline "Romantycznego małżeństwa"[4].Shelton Benjamin, któremu wcześniej Lashley i MVP pomogli zdobyć 24/7 Championship dołączył do nich, tworząc grupę o nazwie The Hurt Business[5].

Na Payback, Lashley pokonał Apollo Crews'a, aby zdobyć mistrzostwo Stanów Zjednoczonych WWE[6].

Począwszy od grudnia Lashley miał na pieńku z Riddle'm, który niedługo potem stał się pretendentem do trzymanego przez niego mistrzostwa Stanów Zjednoczonych WWE[7]. Lashley zdołał utrzymać nad nim mistrzostwo 1 lutego 2021, kiedy spowodował dyskwalifikację, zapinając mu full nelson, dookoła lin[8]. Riddle co tydzień wygrywał z innymi członkami Hurt Business, doprowadzając nawet do kontuzji MVP'iego, a za każdym razem Lashley odpłacał się na nim atakując go po walce. 8 lutego, Keith Lee pokonał Riddle'a, a następnie Lashley zaatakował ich obu, gdzie WWE później potwierdziło Triple Threat o tytuł na Elimination Chamber[9]. Na gali Lee został zastąpiony przez John'a Morrison'a, którego podczas meczu przypiął Riddle, aby zdobyć WWE United States Championship. Zdenerwowany Lashley pojawił się następnie po głównym wydarzeniu gali, gdzie zaatakował świętującego mistrza WWE, Drew McIntyre, pomagając Miz'owi pomyślnie zrealizować kontrakt Money in the Bank na McIntyre, gdzie Miz został ponownie mistrzem WWE[10].

Nieco ponad tydzień później, Lashley pokonał Miz'a na Raw z 1 marca 2021, aby wygrać WWE Championship po raz pierwszy, w swojej karierze[11]. Mecz został mu przyznany, ponieważ Miz przed wygraniem mistrzostwa tydzień przed, obiecał że jak wygra dzięki ataku Lashleya, to ten otrzyma mecz o mistrzostwo. Tydzień później Lashley obronił pas w walce rewanżowej z The Mizem po raz kolejny dewastując swojego oponenta. 15 marca na Raw zostało oficjalnie potwierdzone, że Lashley na WrestleManii stanie do walki z Drew McIntyre'm w obronie tytułu WWE.

MMA (2008-2016)Edytuj

W 2008 roku zadebiutował w MMA. Walczył m.in. w Strikeforce. 27 czerwca 2009 roku wygrał z Bobem Sappem na gali Ultimate Chaos przez poddanie uderzeniami w parterze. 11 listopada 2011 roku zdobył mistrzostwo organizacji Shark Fight w wadze ciężkiej poddając kluczem na stopę Karla Knothe. 6 maja 2012 roku na gali Super Fight League 3 przegrał na punkty z Anglikiem Jamesem Thompsonem.

OsiągnięciaEdytuj

  Bobby Lashley
 
Bobby Lashley
Pseudonim The Boss, The Dominator
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1976
Juncton City
Obywatelstwo   Stany Zjednoczone
Wzrost 191 cm
Masa ciała 124 kg
Styl walki zapasy
Klub American Top Team
Zwycięstwa 15
Przez nokauty 6
Przez poddania 7
Przez decyzje 3
Porażki 2
Remisy 0
Nieodbyte 0

ZapasyEdytuj

  • Armed Forces Championship (2 razy)
  • srebrny medalista mistrzostw świata CISM (2002)
  • Missouri Valley College National Championship (1996–1998)
  • National Association of Intercollegiate Athletics – National Wrestling Championship (1997, 1998)

WrestlingEdytuj

Mieszane sztuki walkiEdytuj

  • 2011: Shark Fight - mistrz w wadze ciężkiej

Lista walk MMAEdytuj

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wygrana 15-2   Josh Appelt Poddanie (duszenie zza pleców) 2 1:43 Bellator 162 21.10.2016   Memphis, Tennessee
Wygrana 14-2   James Thompson TKO 1 0:54 Bellator 145 06.11.2015   St. Louis, Missouri
Wygrana 13-2   Dan Charles TKO 2 4:31 Bellator 138 19.06.2014   St. Louis, Missouri
Wygrana 12-2   Karl Etherington TKO 1 1:31 Bellator 130 24.10.2014   Mulvane, Kansas
Wygrana 11-2   Josh Burns Poddanie (duszenie zza pleców) 2 3:54 Bellator 123 05.09.2014   Uncasville, Connecticut
Wygrana 10-2   Tony Melton Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 Xtreme Fight Night 15 08.11.2013   Catoosa, Oklahoma
Wygrana 9-2   Matthew Larson Poddanie (duszenie zza pleców) 1 1:38 GWC: The British Invasion: U.S. vs. U.K. 29.06.2013   Kansas City
Wygrana 8-2   Kevin Asplund Poddanie (americana) 2 1:13 Titan FC 25 07.06.2013   Fort Riley, Kansas
Przegrana 7-2   James Thompson Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 Super Fight League 3 06.05.2012   New Delhi
Wygrana 7-1   Karl Knothe Poddanie (klucz na stopę) 1 3:44 Shark Fight 21: Knothe vs. Lashley 11.11.2011   Lubbock zdobył mistrzostwo Shark Fight w wadze ciężkiej
Wygrana 6-1   John Ott Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 Titan FC 17: Lashley vs. Ott 25.03.2011   Kansas City
Przegrana 5-1   Chad Griggs TKO (poddanie przez narożnik) 2 5:00 Strikeforce: Houston 21.08.2010   Houston
Wygrana 5-0   Wes Sims TKO (ciosy pięściami) 1 2:06 Strikeforce: Miami 30.01.2010   Sunrise
Wygrana 4-0   Bob Sapp Poddanie (ciosy pięściami) 1 3:17 Ultimate Chaos: Lashley vs. Sapp 27.06.2009   Biloxi
Wygrana 3-0   Mike Cook Poddanie (duszenie gilotynowe) 1 0:24 MFC 21: Hard Knocks 15.05.2009   Edmonton
Wygrana 2-0   Jason Guida Decyzja sędziów (jednogłośna) 3 5:00 SRP: March Badness 21.03.2009   Pensacola
Wygrana 1-0   Joshua Franklin TKO (rozcięcie) 1 0:41 MFA: There Will Be Blood 13.12.2008   Miami

PrzypisyEdytuj

  1. a b WWE Championship, WWE [dostęp 2021-03-03] (ang.).
  2. Raw results, May 11, 2020: Orton challenges Edge to a wrestling match, WWE [dostęp 2020-12-29] (ang.).
  3. WWE Backlash results, June 14, 2020: Randy Orton outlasts Edge in battle for wrestling superiority, WWE [dostęp 2020-12-29] (ang.).
  4. 6/15 WWE Raw Results: Powell's live review of Asuka vs. Nia Jax for the Raw Women's Championship, Ric Flair's appearance, Drew McIntyre and R-Truth vs. Bobby Lashley and MVP, Randy Orton's opening segment, Dominick Mysterio accepting Seth Rollins' invitation, Pro Wrestling Dot Net, 15 czerwca 2020 [dostęp 2020-12-29] (ang.).
  5. 7/20 WWE Raw Results: Powell's live review of Randy Orton vs. Big Show in an unsanctioned match, Seth Rollins vs. Aleister Black, Bayley vs. Kairi Sane in a non-title match, fallout from Extreme Rules, Pro Wrestling Dot Net, 20 lipca 2020 [dostęp 2020-12-29] (ang.).
  6. WWE Payback results: Powell's review of The Fiend vs. Bray Wyatt vs. Roman Reigns vs. Braun Strowman in a Triple Threat for the WWE Universal Championship, Keith Lee vs. Randy Orton, Sasha Banks and Bayley vs. Shayna Baszler and Nia Jax for the WWE Women's Tag Titles, Matt Riddle vs. King Corbin, Pro Wrestling Dot Net, 30 sierpnia 2020 [dostęp 2020-12-29] (ang.).
  7. Raw results, Jan. 25, 2021: Randy Orton burns Alexa Bliss’ title hopes from out of nowhere, WWE [dostęp 2021-02-22] (ang.).
  8. Raw results, Feb. 1, 2021: Alexa Bliss brings a horrifying end to The Viper’s rivalry with Edge, WWE [dostęp 2021-02-22] (ang.).
  9. Raw results, Feb. 8, 2021: Sheamus suffers the Claymore after charging at McIntyre in The Viper’s nest, WWE [dostęp 2021-02-22] (ang.).
  10. 2021 WWE Elimination Chamber results: Miz spoils McIntyre's Chamber victory and cashes in Money in the Bank to claim the WWE Title, WWE [dostęp 2021-02-22] (ang.).
  11. Bobby Lashley finally holds WWE Title after 16-year journey: WWE Network Exclusive, Mar. 1, 2021. [dostęp 2021-03-02].
  12. AWF Results from 3/14/2015 |, web.archive.org, 2 kwietnia 2015 [dostęp 2021-03-03] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02].
  13. https://www.cagematch.net//?id=1&nr=122491
  14. Wrestling Information Archive - Pro Wrestling Illustrated Award Winners - Rookie of the Year, web.archive.org, 16 czerwca 2008 [dostęp 2021-03-03] [zarchiwizowane z adresu 2008-06-16].
  15. Wrestling Information Archive - Pro Wrestling Illustrated Top 500 - 2007, web.archive.org, 7 lipca 2011 [dostęp 2021-03-03] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-07].
  16. Lashley Defeats Eric Young to Win First TNA World Heavyweight Championship, web.archive.org, 16 kwietnia 2015 [dostęp 2021-03-03] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-16].
  17. Bobby Lashley Net Worth, Celebrity Net Worth, 1 maja 2018 [dostęp 2021-03-03] (ang.).
  18. 7/21 TNA Impact Results - Lashley wins X Division Title, BFG Playoffs begin - Pro Wrestling Torch, pwtorch.com [dostęp 2021-03-09] (ang.).
  19. PWTorch.com - WILKENFELD'S TNA IMPACT REPORT 11/26: Ongoing "virtual time" coverage of Spike TV broadcast, www.pwtorch.com [dostęp 2021-03-03].
  20. https://www.cagematch.net//?id=26&nr=3691
  21. ECW Championship, WWE [dostęp 2021-03-03] (ang.).
  22. United States Championship, WWE [dostęp 2021-03-03] (ang.).
  23. Intercontinental Championship, WWE [dostęp 2021-03-03] (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj