Otwórz menu główne

Bogdan Kamieński

polski fizykochemik

Bogdan Edward Stanisław Kamieński (ur. 14 marca 1897 w Oświęcimiu, zm. 9 sierpnia 1973 w Krakowie), polski fizykochemik, przedmiotem jego badań były elektrochemia i fizykochemia zjawisk powierzchniowych.

Bogdan Edward Kamieński
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1897
Oświęcim
Data i miejsce śmierci 9 sierpnia 1973
Kraków
Profesor
Specjalność: Fizykochemik
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1924
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1929
Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Politechnika Lwowska
Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Był synem Władysława, dyrektora urzędu ksiąg gruntowych w Wadowicach i Jadwigi Kuhn. Naukę w gimnazjum rozpoczął w 1911 w Wadowicach, a następnie w latach 1911–1914 kontynuował w Gimnazjum Św. Anny w Krakowie maturę zdając w gimnazjum w Cieszynie. W czasie I wojny światowej walczył w latach 1915–1918 jako żołnierz armii austriackiej na froncie włoskim. Po wojnie podjął studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim studiując w latach 1918–1923, między innymi pod opieką Tadeusza Estreichera. W czasie studiów został asystentem Katedry Chemii Nieorganicznej na UJ gdzie pracował w latach 1920–1924. Pracę doktorancką obronił w 1924, przez dwa kolejne lata pracował w przemyśle. W 1926 został starszym asystentem Katedry Chemii Nieorganicznej, a po habilitacji w 1929 przeniósł się na Politechnikę Lwowską, gdzie został mianowany profesorem. W 1932 powrócił do pracy w Krakowie i został profesorem i kierownikiem Katedry Chemii Fizycznej i Elektrochemii Wydziału Filozoficznego UJ. 6 listopada 1939 został aresztowany wraz z innymi profesorami w ramach Sonderaktion Krakau. Po trzech tygodniach pobytu w więzieniach w Krakowie i Wrocławiu 27 listopada został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen skąd zwolniono go 8 lutego 1940. W czasie okupacji od 1942 pracował w fabryce kosmetyków Miraculum, od 1944 pracował również w wytwórni szczepionek prof. Odo Bujwida. Był zaangażowany w pracę tajnego uniwersytetu oraz prowadził pracę naukową przygotowując materiały do książki Elementy chemii fizycznej wydanej w 1947. Po wojnie został mianowany profesorem zwyczajnym UJ. W latach 1947–1952 sprawował funkcję dziekana Wydziału Matematyczno – Fizycznego UJ, był także kierownikiem budowy gmachu Instytutu Chemicznego UJ. Ponadto od 1945 r. był członkiem – korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1947 r. członkiem czynnym. W latach 1955–1967 był kierownikiem Zakładu Fizykochemii Zjawisk Powierzchniowych Instytut Chemii Fizycznej PAN, a w latach 1965–1968 prezesem Oddziału PAN w Krakowie. W 1967 r. przeszedł na emeryturę. Za zasługi dla rozwoju polskiej nauki otrzymał nagrodę państwową II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie zastosowania metody elektrometrycznej w analizie adsorpcyjnej w 1951.

Był zięciem profesora Władysława Natansona, ożeniony z Julią Natanson, miał córkę Marię. Pochowany na krakowskich Rakowicach[1]

Wybrane praceEdytuj

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Uczeni polscy XIX–XX stulecia pod red. Andrzeja Śródka, tom II wyd. Warszawa 1994 s. 147–149.
  • Encyklopedia Popularna PWN, Warszawa 1987.