Bogusław Drewniak

polski historyk i archiwista

Bogusław Drewniak (ur. 6 lutego 1927 w Poznaniu[1], zm. 4 czerwca 2017[2]) – polski uczony specjalizujący się w kulturze i historii Niemiec; nauczyciel akademicki związany z uczelniami w Gdańsku i Słupsku[3].

Bogusław Drewniak
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1927
Poznań
Data śmierci 4 czerwca 2017
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: Historia Niemiec
Alma Mater Uniwersytet Poznański
Uczelnia Uniwersytet Gdański
Okres zatrudn. od 1963
Odznaczenia
POL Polonia Restituta Kawalerski BAR.svg POL Medal KEN BAR.svg

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1927 roku w Poznaniu, gdzie spędził dzieciństwo i młodość. Ojciec Jan Drewniak (ur. 1891) był kapitanem intendentury Wojska Polskiego (http://www.muzeumwp.pl/oficerowie/?letter=D&page=20). Tam też rozpoczął naukę w renomowanej Prywatnej Szkole Powszechnej im. Marii Brownsford. Naukę przerwał wybuch II wojny światowej. W czasie wojny wysiedlony z Poznania, zesłany na roboty przymusowe do Rzeszy, więziony w Tarnowie i Krakowie, działał w konspiracji. Po zakończeniu wojny,  powróciwszy do Poznania, podjął naukę w słynnej „Marynce”, tj. Gymnasium ad St. Mariam Magdalenam, którą ukończył egzaminem maturalnym złożonym w 1947 roku. W 1951 r. obronił na Uniwersytecie Poznańskim pracę magisterską z zakresu historii pod kierunkiem prof. Janusza Pajewskiego, który patronował również jego pracy doktorskiej pt. „Robotnicy sezonowi na Pomorzu Zachodnim” (1958), wydanej rok później drukiem nakładem poznańskiego Instytutu Zachodniego[4].

Bogusław Drewniak przez dekadę pracował w państwowej służbie archiwalnej; początkowo w Szczecinie, a 1960 r. powierzono mu organizowanie Wojewódzkiego Archiwum Państwowego w Koszalinie, którego w latach 1961-1963 był dyrektorem[4][5].

W 1963 roku Rada Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu nadała Bogusławowi Drewniakowi stopień doktora habilitowanego w zakresie historii powszechnej najnowszej; podstawę habilitacji stanowiła monografia pt. „Początki ruchu hitlerowskiego na Pomorzu Zachodnim (1923–1934)” [4].

Od 1963 roku pracownik naukowo-dydaktyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku (od 1970 roku Uniwersytet Gdański) - w latach 1964-1968 prodziekan i dziekan. W 1971 roku Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nauk humanistycznych[3]. Od 1971 roku profesor nadzwyczajny, a od 1982 profesor zwyczajny na Uniwersytecie Gdańskim[1]. W 1992 roku podjął się organizacji, a następnie objął kierownictwo Zakładu Historii i Kultury Niemiec Uniwersytetu Gdańskiego w Katedrze Filologii Germańskiej UG[4].  Był opiekunem ponad dwustu magistrantów (w tym kilkunastu z filologii germańskiej), promotorem czternastu prac doktorskich, z wyraźną preferencją tematyki niemcoznawczej. Siedmiu z jego doktorantów dotarło do stanowisk profesorskich[4].

Poza gdańską uczelnią pracował także m.in. w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Słupsku, której w latach 1969-1971 był organizatorem i pierwszym rektorem[3].

W 1985 roku był promotorem doktoratu honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego dla Profesora Gerarda Labudy, a w 1996 roku dla  Prezydenta Republiki Federalnej Niemiec Richarda von Weizsäckera[4].

W latach 80.–90. był wieloletnim Przewodniczącym Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu (poprzednio Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce) Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku[1].

Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich i polskiego PEN Clubu[1] oraz szeregu innych stowarzyszeń i towarzystw.

Za swoją działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną został uhonorowany licznymi odznaczeniami i nagrodami, m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej[4].

W latach 1957–1981 (do pacyfikacji kopalni „Wujek”) był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Mąż dr Heleny Łucejko-Drewniak (ur. 1934) – filolog germańskiej Uniwersytetu Gdańskiego.

Zmarł 4 czerwca 2017 r[6]. Pochowany w kolumbarium Cmentarza Oliwskiego.

 
grób prof. Bogusława Drewniaka na Cmentarzu Oliwskim (kolumbarium V)

Najważniejsze publikacje[4]Edytuj

  • Robotnicy sezonowi na Pomorzu Zachodnim 1890-1918 (Poznań 1959),
  • Polonia szczecińska 1890-1939 (współautorstwo Anna Poniatowska) (Poznań 1961),
  • Początki ruchu hitlerowskiego na Pomorzu Zachodnim 1923-1934 (Poznań 1962),
  • Emigracja z Pomorza Zachodniego 1816-1914 (Poznań 1966),
  • Dzieje Koszalina. Red. Bogusław Drewniak i Henryk Lesiński (Poznań 1967),
  • Kultura w cieniu swastyki (Poznań 1969),
  • Teatr i film Trzeciej Rzeszy w systemie hitlerowskiej propagandy (Gdańsk 1972) (tuż po opublikowaniu zakaz rozpowszechniania),
  • Das Theater im NS-Staat. Szenarium deutscher Zeitgeschichte 1933-1945 (Düsseldorf 1983),
  • Organizacja niemieckiego życia teatralnego na obszarach okupowanej Polski w latach II wojny światowej, „Pamiętnik Teatralny”, 1997, Warszawa, XLVI, z. 1–4.
  • Der deutsche Film 1938-1945. Ein Gesamtüberblick (Düsseldorf 1987),
  • Pomorze Gdańskie i problem tzw. korytarza w historiografii i publicystyce Polski i Niemiec (w:) Stosunki polsko-niemieckie w historiografii. Cz. 3, pod red. J. Krasuskiego, G. Labudy, A.W. Walczaka (Poznań 1991),
  • The Foundations of Theater Policy in Nazi Germany (w:) National Socialist Cultural Policy (New York 1993),
  • Polen und Deutschland 1919-1939. Wege und Irrwege kultureller Zusammenarbeit (Düsseldorf 1999),
  • Polsko-niemieckie zbliżenia w kręgu kultury 1919-1939. Studia – szkice – sylwetki (Gdańsk 2005).
  • Teatr i film Trzeciej Rzeszy w systemie hitlerowskiej propagandy, wyd. 2 (znacznie poszerzone) (Gdańsk 2011).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Biografia Bogusława Drewniaka w „Encyklopedii Gdańskiej” [on-line] [dostęp: 21.01.2014]
  2. Zmarł prof. dr hab. Bogusław Drewniak (pol.). stutthof.org. [dostęp 2017-06-15].
  3. a b c Sylwetka w bazie „Ludzie Nauki” [on-line] [dostęp: 21.01.2014]
  4. a b c d e f g h Krzysztof Kuczyński. Pod urokiem historii i kultury współczesnych Niemiec. Profesorowi dr hab. Bogusławowi Drewniakowi w dniach Jubileuszu. „Niemcy - Austria - Szwajcaria”. V, s. 17-28, 2012. Łódź: Katedra Badań Niemcoznawczych UŁ. ISSN 1897-225X. 
  5. Krzysztof (red.) Pikoń: Złota księga nauk humanistycznych. Gliwice: Mastermedia, 2004, s. 70. ISBN 83-920014-1-9.
  6. „Głos Wielkopolski”, nr 132 (22 2838) z 8 czerwca 2017 r., s. 21 - nekrolog od syna

Linki zewnętrzneEdytuj