Bogusław Samborski

polski aktor

Bogusław Samborski, ps. Gottlieb Sambor (ur. 14 kwietnia 1897 w Warszawie, zm. 1971 w Argentynie) – polski aktor scen warszawskich.

Bogusław Samborski
Ilustracja
H. Ordonówna i B. Samborski w scenie filmu Szpieg w masce (1933)
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1897
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1971
Argentyna
Zawód aktor
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Był synem Piotra Franciszka i Marii Cecyli z Wierzbowskich h. Jastrzębiec[1]. Ukończył Gimnazjum im. Ziemi Mazowieckiej w Warszawie. Od 1913 roku został przez Arnolda Szyfmana zaangażowany do Teatru Polskiego w Warszawie. W latach 1914–1915 kształcił się w szkole dramatycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Występował w kabarecie Bi-Ba-Bo (1916). W latach 1918–1919 grał w teatrach miejskich w Krakowie i Łodzi. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako żołnierz Armii Ochotniczej. W okresie międzywojennym był nadal aktorem Teatru Polskiego w Warszawie. Występował również gościnnie w warszawskich teatrach Rozmaitości i Małym oraz na scenach teatrów Lwowa, Krakowa, Poznania i Lublina. Po wybuchu II wojny światowej początkowo prowadził kawiarnię przy Teatrze Polskim, zlikwidowaną po przejęciu budynku na okupacyjny „Theater der Stadt Warschau” (od 1940 r.). Dyrektor tej placówki, kolaborant Igo Sym przekonał Samborskiego do zagrania roli w antypolskim filmie Heimkehr. Prawdopodobnie Samborski zdecydował się na taką współpracę, żeby ochronić swoją żonę Stellę, która z pochodzenia była Żydówką[2]. Po wykonaniu wyroku śmierci na Syma przez żołnierzy Związku Walki Zbrojnej Samborski wyjechał do Niemiec, gdzie pozostał także po wojnie. Kontynuował karierę aktorską pod pseudonimem Gottlieb Sambor; wystąpił w dwóch filmach Shiva und die Galgenblume (1945, ostatni film wyprodukowany przez przemysł filmowy III Rzeszy) i Am Ende der Welt (1947). Po wojnie, w 1946 został uchwałą Zarządu Głównego Związku Zawodowego Artystów Scen Polskich dożywotnio relegowany z grona aktorstwa polskiego[3]. W 1948 roku, po zaocznym wyroku polskiego sądu skazującym go na dożywocie za współpracę z okupantem, wyjechał do Argentyny.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

FilmografiaEdytuj

 
H. Ordonówna i B. Samborski w scenie filmu Szpieg w masce (1933)

PrzypisyEdytuj

  1. Bogusław Antoni Samborski, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-01-30].
  2. Aneta Nisiobęcka, Artyści w czasie okupacji, Biuletyn IPN, 2003, nr 2.
  3. „Teatr”, 1947, nr 1–2, s. 78.
  4. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 469 „za zasługi na polu pracy zawodowej”.

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj