Bohdan Gadomski

polski dziennikarz i publicysta

Bohdan Gadomski (ur. 7 października 1949 w Łodzi, zm. 24 marca 2020 tamże[1]) – polski dziennikarz i publicysta.

Bohdan Gadomski
Ilustracja
Bohdan Gadomski
Data i miejsce urodzenia 7 października 1949
Łódź
Data i miejsce śmierci 24 marca 2020
Łódź
Zawód, zajęcie dziennikarz, publicysta
Narodowość  Polska
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się w Łodzi[2] jako syn Eweliny Gadomskiej, śpiewaczki, i Jerzego Gadomskiego, który występował publicznie grając na harmonijce ustnej[3]. We wczesnych latach brał wielokrotnie udział w łódzkich „Spotkaniach z polską piosenką”, zwyciężając kilkanaście razy[3]. W klasie piątej szkoły podstawowej należał do teatrzyku dziecięcego w łódzkim Pałacu Młodzieży, gdzie wystąpił w operetce dziecięcej Drewniaczek na motywach baśni Pinokio[3]. W filmie dokumentalnym łódzkiej Wytwórnia Filmów Oświatowych Komu dwójkę? (1963) pojawił się w głównej roli Janka. Jako uczeń czwartej klasy licealnej pisał na lamach miesięcznika pracy twórczej „Radar[4]. Będąc w klasie maturalnej wygrał radiowy konkurs dla młodych piosenkarzy amatorów „Bez protekcji” Włodzimierza Korcza zorganizowany przez Radio Łódź, śpiewając piosenkę „Nikt nie pomoże” z repertuaru Teresy Tutinas[3].

Początkowo zdawał konkursowy egzamin na wydział wokalno-aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi; jednak choć jego występ spodobał się komisji egzaminacyjnej, której przewodniczyła Olga Olgina, w ocenie końcowej stwierdzono, że jego głos bardziej nadaje się do piosenki aniżeli opery[3]. Studiował filologię polską w dwóch uczelniach pedagogicznych, bo chciał zostać nauczycielem języka polskiego. Ukończył Studium Dziennikarstwa i Wiedzy o Prasie w Łodzi oraz Państwowe Studium Kultury i Oświaty w Warszawie (reżyseria teatralna teatrów niezawodowych).

KarieraEdytuj

Na początkowym etapie swojej działalności dziennikarskiej, pisał w wielu tytułach prasowych: „Film”, „Ekran”, „Scena”, „Teatr”, „itd”, „TIM”, „Panorama”, „Tygodnik Kulturalny”, „Kultura”, „Wprost”, „Walka Młodych”, „Non Stop”, „TV Sat Magazyn”, „Synkopa”, „Śpiewamy i Tańczymy”, „Do Rzeczy”, „Kalejdoskop” (miesięcznik, regionalny informator kulturalny wydawany przez Łódzki Dom Kultury), „Zwierciadło”, „Znane i nieznane”, „Kurier Szczeciński” i „Wieczór Wybrzeża”, ale przede wszystkim w łódzkim tygodniku „Odgłosy”, gdzie specjalizował się w dużych formach dziennikarstwa prasowego i uczył warsztatu[4]. Był autorem licznych publikacji na temat życia i działalności Violetty Villas, Michaela Balla, Shirley Bassey i Ymy Sumac oraz wielu programów radiowych i telewizyjnych o gwiazdach piosenki z Polski i zagranicy[5]. Laureat „Złotego Pióra”, „Złotego Taboru”, „Złotego Prometeusza”, „Diamentowej Nuty”, „Diamentowego Liścia Medialnego” oraz medalu „Serce za serce”[4].

Wystąpił w filmowej etiudzie fabularnej Bronisławy Nowickiej Mantra (2004) z Gabrielą Muskałą. W komedii kryminalnej Lawstorant (2005) zagrał postać sąsiada tytułowego bohatera (w tej roli Michał Wiśniewski)[2]. Wystąpił także w czterech teledyskach.

Nagrał piosenki takie jak „Duch, dusza i ciało” (2015) z muzyką i słowami Agnieszki Chrzanowskiej, „Czy pani tańczy twista” (2016) w duecie z Aldoną Orłowską, „Wszystko przeminie, wszystko przepadnie” (6 grudnia 2016) z repertuaru płytowego Zdzisławy Sośnickiej (1977) oraz świąteczny utwór „Ten wyjątkowy czas” (grudzień 2018).

Redagował autorskie rubryki w tygodniku „Angora” oraz gazecie „Express Ilustrowany”. Występował jako recenzent muzyczny i gość programów na antenach TVP1, TVP2, Polsatu, TVN i Superstacji. Współpracował z TVP3 Katowice. Przez kilkanaście lat był redaktorem muzycznym trzech łódzkich stacji radiowych: Radio Łódź, Radio Classic i Radio Parada. Przez trzy lata prowadził nocne programy telewizyjne Noc z telewizją Katowice i przez rok program telewizyjny Poznajmy ich prywatnie w TV Toya.

Nakręcono o nim pięć programów telewizyjnych i film Diamentowo - Złoty Redaktor (2012), będący filmem dyplomowym Moniki Jeznach-Nowickiej, który prezentowany był na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych we Wrocławiu w 2015. Był recenzentem muzycznym festiwali piosenki i gal telewizyjnych.

W maju 2019 wydał książkę pt. „Andrzej z piekła Rodan – portret pisarza”, będąca dalszym ciągiem opublikowanej przed 10 laty biografii współczesnego pisarza pt. „Andrzej Rodan – pisarz zakazany”[6].

W 2019 przebył zawał serca[2]. Zmarł 24 marca 2020, w wieku 70 lat, w jednym z łódzkich szpitali[1][7]. Został pochowany 27 kwietnia 2020 roku na Cmentarzu Doły w Łodzi (część komunalna)[8].

Życie prywatneEdytuj

Utrzymywał, że przez krótki czas był w związku z Violettą Villas[9]. Oprócz muzyki jego największą pasją było przygotowywanie swoich psów rasy bichon frise, których był miłośnikiem do różnego rodzaju konkursów i wystaw. Jego czworonogi wielokrotnie były nagradzane na pokazach krajowych i międzynarodowych[10].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

  • 1999: „Złote Pióro” dla najlepszego recenzenta festiwali: Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i Sopot Festival.
  • 1999: „Złota Nuta” na 20-lecie pracy dziennikarza muzycznego.
  • 2009: „Diamentowa Nuta” w plebiscycie „Złota Nuta 2009” od pięciu mediów internetowych i prasowych, za 30-lecie działalności dziennikarza muzycznego.
  • 2010: „Diamentowy Liść Medialny 2010” – nagroda kapituły programu medialnego „Polska w Europie – Europa w Polsce”.
  • „Złota Odznaka Prometeusza” – wyróżnienie Kapituły Fundacji Pro Publico Bono za wielkie serce dla dzieci pokrzywdzonych przez los i niepełnosprawnych.
  • „Złoty Tabor” – wyróżnienie nadane na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Cygańskiej w Ciechocinku przez Kapitułę Królewskiej Rady Starszych pod przewodnictwem Króla Romów za popularyzację kultury Romów.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Bohdan Gadomski nie żyje. Trwa śledztwo w prokuraturze (pol.). Plejada.pl, 2020-04-08. [dostęp 2020-04-08].
  2. a b c Bohdan Gadomski przeszedł zawał serca: „Wracam do was ze świata chorych” (pol.). „Gala”. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-13)].
  3. a b c d e Cudowne dziecko (pol.). b-gadomski.com. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)].
  4. a b c Bohdan Gadomski (pol.). www.gadomski.net.pl. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)].
  5. Nie żyje Bohdan Gadomski. Zmarł po długotrwałej chorobie (pol.). MSN. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)].
  6. Bohdan Gadomski: Andrzej Rodan – pisarz zakazany. Editorex, 1991. ISBN 83-85055-02-9.
  7. Nie żyje dziennikarz Bohdan Gadomski. Prokuratura prowadzi śledztwo (pol.). TVP Info. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)].
  8. Pogrzeb Bohdana Gadomskiego. Łódzki dziennikarz muzyczny spoczął na Cmentarzu Doły, Dziennik Łódzki, 27 kwietnia 2020 [dostęp 2020-04-27] (pol.).
  9. Polscy dziennikarze muzyczni. Bohdan Gadomski: dziennikarz multimedialny (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-06)].
  10. Strona Bohdana Gadomskiego: Champion Polski Bu-Bu Mon Cheri Adorea (pol.). Strona Bohdana Gadomskiego. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)].

Linki zewnętrzneEdytuj