Otwórz menu główne

Bohdan Stachlewski

polski oficer

Bohdan Kazimierz Stachlewski ps. „Dan” (ur. 9 października 1891 w Koninie, zm. 1939) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, dwukrotnie odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Bohdan Kazimierz Stachlewski
„Dan”
Ilustracja
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 9 października 1891
Konin
Data i miejsce śmierci 28 września 1939 (?)
Pnikut (?)
Przebieg służby
Lata służby 1914-1939
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 27 Pułk Ułanów
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa pod Krasnobrodem
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Odznaka 1 Kompanii Kadrowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Bohdan Kazimierz Stachlewski urodził się 9 października 1891 roku w Koninie. W 1912 roku wstąpił do Związku Strzeleckiego. Został wcielony do IV plutonu Pierwszej Kompanii Kadrowej, a następnie przeniesiony do 1 pułku ułanów. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Posiadał wówczas stopień wachmistrza sztabowego[1]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a potem w Łomży, gdzie wybrano go komendantem obozu.

W listopadzie 1918 brał udział w rozbrajaniu Niemców, a następnie podjął służbę w 32 pułku piechoty i awansowany do stopnia podporucznika. Następnie przeniesiony do 11 pułku ułanów, 1 maja 1920 awansowany do stopnia porucznika, a miesiąc później do stopnia rotmistrza. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i odniósł ranę pod Kustymą.

W czerwcu 1923 roku został przeniesiony z 27 pułku ułanów do 25 pułku ułanów[2]. Od 1926 był dowódcą Szwadronu Zapasowego w Łukowie, awansowany do stopnia majora. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[3]. 24 grudnia 1929 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4]. 3 sierpnia 1931 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Południowej Grupy Szwadronów KOP w Łucku[5]. W 1933 roku został przeniesiony na stanowisko Inspektora Północnej Grupy Szwadronów KOP w Wilnie[6]. 31 sierpnia 1935 roku otrzymał przeniesienie do Komendy Straży Granicznej w Warszawie na stanowisko II zastępcy komendanta[7]. W 1937 roku objął dowództwo 25 pułku Ułanów Wielkopolskich w Prużanie. 19 marca 1938 roku został awansowany na pułkownika. Dowodził pułkiem w czasie kampanii wrześniowej. Zamordowany najprawdopodobniej przez nacjonalistów ukraińskich podczas próby przedarcia się na Węgry[6].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 11.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 29 czerwca 1923 roku, s. 431.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 192.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 245.
  6. a b Wykaz Legionistów ↓.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 117.
  8. M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 77.
  10. 6 sierpień: 1914 - 1934, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 20.

BibliografiaEdytuj