Otwórz menu główne

Bolesław Koperski (ur. 17 sierpnia 1921 w Łodzi, zm. 1991[1]) – polski robotnik, działacz partyjny (komunistyczny) i dyplomata.

Bolesław Koperski
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1921
Łódź
Data śmierci 1991
Szef Polskiej Misji Wojskowej w Niemczech
Okres od 1965
do 1971
Poprzednik Władysław Tykociński
Następca Stanisław Kopa
Ambasador PRL w Rumunii
Okres od 22 stycznia 1981
do 19 maja 1988
Poprzednik Jerzy Kusiak
Następca Jerzy Woźniak
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi

Syn Jana i Józefy. W okresie II wojny światowej był robotnikiem w Zakładach Włókienniczych „Scheibler i Grohman” w Łodzi (1941–1942), następnie przebywał na robotach przymusowych w Niemczech (1942–1945). Po wyzwoleniu powrócił do pracy w zakładach, ówcześnie pod nazwą Państwowych Zakładów Przemysłu Bawełnianego nr 1 w Łodzi (1945–1948). W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, w której był II sekretarzem Komitetu Zakładowego. W 1948 wraz z PPR przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił też funkcję przewodniczącego koła Związku Walki Młodych w Łodzi, pracownika Zarządu Łódzkiego Związku Młodzieży Polskiej (1948–1950) i Zarządu Głównego ZMP w Warszawie (1950–1952), skąd skierowano go jako słuchacza Szkoły Partyjnej przy KC PZPR w Warszawie (1952–1954). Po jej ukończeniu pełnił obowiązki starszego inspektora Wydziału Organizacyjnego KC PZPR (1954–1955), powierzono mu funkcję I sekretarza Komitetu Zakładowego MSZ (1955–1959), wicedyrektora Departamentu Kadr MSZ (1959–1965), radcy Ambasady w Berlinie (1965), szefa Misji Wojskowej PRL w Berlinie (1965–1971), I sekretarza KW PZPR w Łodzi (1971–1980) i ambasadora w Rumunii (1981–1988). Ukończył Szkołę Główną Służby Zagranicznej. Był też członkiem KC PZPR (1971–1981), oraz posłem na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji (1972–1981).

Odznaczony Krzyżem Kawalerski i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Brązowym Krzyżem Zasługi. Był ostatnią osobą pochowaną w alei zasłużonych cmentarza Zarzew w Łodzi (w kwietniu 1991)[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Antoni Dudek, Aleksander Kochański, Krzysztof Persak, Centrum władzy: protokoły posiedzeń kierownictwa PZPR: wybór z lat 1949–1970, Instytut Studiów Politycznych PAN, 2000, s. 373
  2. Bogdan Dmochowski, Ci z Alei Zasłużonych. Towarzysze za kaplicą, świętej pamięci przy rondzie, expressilustrowany.pl, 2 listopada 2014

BibliografiaEdytuj