Otwórz menu główne

Bolesław Korolewicz

Oficer Wojska Polskiego

Bolesław Korolewicz (ur. 11 września 1874 w Krakowie, zm. 18 stycznia 1942 tamże) – polski lekarz z tytułem doktora wszech nauk lekarskich, pułkownik lekarz Wojska Polskiego, uczestnik czterech wojen.

Bolesław Korolewicz
Piotr Korolewicz
Ilustracja
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 11 września 1874
Kraków
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1942
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1930
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Krzyż Legionowy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 11 września 1874[1][2][3][4]. Był synem Wincentego (zarządca lasów) i Zofia z domu Śmiałowskiej[1][3][4]. Uczył się w C. K. III Gimnazjum Klasycznym im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie (1885-1890), C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1891-1892), C. K. Gimnazjum w Bochni (1893-1894) oraz w C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie jako Piotr Korolewicz zdał egzamin dojrzałości w 1896[5][1][3][4]. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego[1][3][4]. W 1904 uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich[1][4]. Od 1903 do 1916 pracował jako asystent w Klinice Chorób Wewnętrznych UJ u boku profesorów Edwarda Korczyńskiego oraz Walerego Jaworskiego[1][3][4]. Wraz z tym drugim naukowcem publikował prace w fachowych czasopismach[3][4]. Jednocześnie praktykował prywatnie, od 1910 wyłącznie w tym zakresie (m.in, jako lekarz domowy Jacka Malczewskiego)[3][4].

Od 1 kwietnia 1897 odbywał pół- lub jednoroczną służbę wojskową w 13 pułku piechoty c. i k. armii, w której w 1905 został mianowany chorążym rezerwy lekarzem[3][4]. Przed 1914 był członkiem konnego „Sokoła” w Krakowie[1]. Po wybuchu I wojny światowej 1 sierpnia 1914 został powołany do armii austriackiej, w szeregach której służył jako lekarz w kampanii wojennej (wyprawa na Lublin i Dęblin, ofensywa majowa w 1915 na odcinku od Nidy do Dubna)[3][4]. Został awansowany do stopnia podporucznika pospolitego ruszenia lekarza, następnie 1 lutego 1915 do stopnia porucznika pospolitego ruszenia lekarza[3]. Pod koniec 1915 został odkomenderowany do służby w Legionach Polskich[1][3]. Od 13 grudnia 1915 do 1 marca 1916 był komendantem zakładu sanitarnego III Brygady[3][4]. Został awansowany do stopnia kapitana lekarza 30 stycznia 1916[3][4]. Później kierował Dywizyjnym Zakładem Sanitarnym tj. głównym szpitalem polowym Komendy Legionów Polskich, był zastępcą szefa sanitarnego Legionów Polskich płk. lek. Wojciecha Rogalskiego[3]. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był zastępcą szefa sanitarnego Polskiego Korpusu Posiłkowego[1][3]. Po próbie przejścia frontu w bitwie pod Rarańczą został zatrzymany przez Austriaków i od 15 lutego do 27 maja 1918 był internowany w Talaborfalva i Huszt, gdzie pełnił funkcję lekarza obozowego[1][3][4]. Po odzyskaniu wolności był szefem oddziału w I szpitalu garnizonowym w Krakowie[3][4].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego[1]. Od 1 listopada 1918 służył jako referent zdrowia w dowództwie Wojska Polskiego w Krakowie, od 5 listopada 1918 był komendantem szpitalu w Krakowie[3][4]. Na przełomie 1919/1920 brał udział w wojniej polsko-ukraińskiej w tym w walkach o Przemyśl i w obronie Lwowa oraz w wojnie polsko-bolszewickiej, jako organizator Armii „Wschód”, w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego (w stopniu majora szef sanitarny grup bojowych[6]), w dowództwie Frontu Podolskiego i dowództwie 6 Armii[3][4]. Z racji pełnionej funkcji był lekarzem osobistym dowódcy frontu i armii, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[7].

Po wojnie pozostawał w rezerwie personalnej Ministerstwa Spraw Wojskowych, był zatrudniony w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie[3]. Od września 1921 był szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była wówczas kompania zapasowa sanitarna Nr 6[8]. Do 7 lutego 1924 był szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, będąc wówczas oficerem nadetatowym 10 batalionu sanitarnego[9][3][4]. Od 8 lutego 1924 do 31 marca 1930 był szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, będąc wówczas oficerem nadetatowym 5 batalionu sanitarnego[10][11][3][4]. W tym czasie pracował w Okręgowym Szpitalu Wojskowym nr 5[4]. Z dniem 31 marca 1930 przeniesiony w stan spoczynku[1][4][3]. Jako pułkownik lekarz w stanie spoczynku w 1934 był w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto[12].

Działał społecznie. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego, członkiem zarządu komitetu powiatowego ZS od 1 kwietnia 1930 do 1 stycznia 1934, przewodniczącym komisji rewizyjnej oraz od maja 1933 prezesem zarządu Okręgu V Związku Rezerwistów[13][1][4]. W wyborach samorządowych 1933 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Krakowa[14][1][4].

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej jako oficer 6 Dywizji Piechoty w strukturze Armii „Kraków”[3][4]. Został wzięty do niewoli przez Niemców 20 września 1939. Na podstawie zapisów konwencji haskiej dotyczących jeńców lekarzy został zwolniony[3][4]. Po powrocie do Krakowa podczas okupacji niemieckiej pracował jako lekarz w Szpitalu dla Inwalidów Wojennych Czerwonego Krzyża[3][4]. Zmarł 18 stycznia 1942 w Krakowie[3][4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 362.
  2. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-12-08].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Bolesław Korolewicz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-12-09].
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae Jerzy Lisiewicz: Internetowy Polski Słownik Biograficzny. Bolesław Korolewicz. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2016-12-09].
  5. Sprawozdanie Dyrektora c. k. Gimnazyum Św. Jacka w Krakowie za rok szkolny 1896. Kraków: 1896, s. 65.
  6. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 172.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 16 czerwca 1920 roku, s. 459.
  8. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 307.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 114, 1179, 1197.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 52, 1043, 1078.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 709, 724.
  12. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 375, 770.
  13. Kronika. Nowy Zarząd Okr. Związku Rezerwistów. „Nowy Dziennik”, s. 13-14, Nr 136 z 19 maja 1933. 
  14. Oficjalny wynik wyborów w Krakowie. „Dziennik Ludowy”. Nr 288, s. 6, 14 grudnia 1933. 
  15. Czterokrotne odznaczenie Krzyżem Walecznych podał Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. Rocznik Oficerski 1923 podał Krzyż Walecznych jednokrotnie, a Roczniki Oficerskie 1924 i 1928 wskazały Krzyż Walecznych trzykrotnie.

BibliografiaEdytuj