Otwórz menu główne

Bolesław Kornel Popowicz (ur. 2 września 1878 w Warężu, zm. 9 stycznia 1937 we Lwowie) – generał brygady Wojska Polskiego, senator IV kadencji w II RP, wolnomularz, działacz harcerski.

Bolesław Popowicz
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 2 września 1878
Waręż, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 9 stycznia 1937
Lwów, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Piechoty, 6 Pułk Piechoty Legionów24 Pułk PiechotyIII Brygada Piechoty Legionów1 Dywizja Piechoty LegionówDowództwo Okręgu Korpusu Nr VI
Stanowiska dowódca Okręgu Korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż ZasługiOrder Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Komandor Orderu Korony Rumunii Order Wojenny Pogromcy Niedźwiedzia (Łotwa) Złoty Medal Waleczności (Królestwa Serbii)
Odznaka ZHP „Wdzięczności”
Bolesław Popowicz podczas służby w legionach (1916)
Nagrobek Bolesława Popowicza

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W latach 1904–1907 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Pracował jako nauczyciel i działał w Związku Strzeleckim. W 1907 został powołany do odbycia służby wojskowej w armii austro-węgierskiej. Był czynnym członkiem Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie[1].

Po wybuchu I wojny światowej w 1914 jako porucznik Landwehry został zmobilizowany i skierowany na front włoski, gdzie wkrótce został ranny. Latem 1915 wstąpił do Legionów Polskich[2]. 10 czerwca 1916 roku został przydzielony do 6 pułku piechoty w składzie III Brygady na stanowisko komendanta kompanii[3]. W 5 pułku piechoty pełnił funkcję dowódcy 2 kompanii, później był komendantem batalionu (według różnych źródeł - I lub III). W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, odwołany z powrotem do armii austriackiej. Walczył w Albanii, Czarnogórze i na Ukrainie. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim. W okresie od listopada 1918 roku do stycznia 1919 roku szef sztabu Grupy Operacyjnej płk. Mieczysława Norwid-Neugebauera, dowódca 24 pułku piechoty w wojnie polsko-ukraińskiej. Krótko dowódca Okręgu Wojskowego Radom. Od stycznia 1919 do sierpnia 1920 dowódca batalionu, a potem 6 pułku piechoty Legionów. Na czele pułku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Brał udział w zajęciu Kijowa. Od sierpnia 1920 do marca 1921 dowódca III Brygady Piechoty Legionów. Dowodząc brygadą walczył w obronie Warszawy i uczestniczył w bitwie nad Niemnem. Od marca 1921 do września 1926 dowódca piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie, od września 1926 do marca 1928 dowódca 1 Dywizji Piechoty Legionów.

16 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki na wniosek ministra spraw wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 15. lokatą w korpusie generałów[4].

W okresie od marca 1928 do października 1935 dowódca Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[5]. Po zwolnieniu stan spoczynku osiadł we Lwowie. 15 września 1935 wybrany został senatorem RP IV kadencji z województwa lwowskiego.

Od założenia 22 września 1928 do 1935 był prezesem zarządu głównego Towarzystwo Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich, a także otrzymał tytuł członka honorowego tegoż[6]. Był działaczem harcerskim, przewodniczącym Okręgu ZHP we Lwowie[7]. Był członkiem loży wolnomularskiej Tomasz Zan w Wilnie[8].

Zmarł nagle w nocy 9/10 stycznia 1937 we Lwowie. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa 12 stycznia 1937[9][10][11].

Jego żona Władysława pełniła funkcję prezesa Towarzystwa Rodziny Wojskowej[12].

AwanseEdytuj

  • podporucznik – 1 lipca 1914
  • porucznik – 1 maja 1916
  • kapitan – 1 listopada 1916
  • podpułkownik – 11 czerwca 1920 zatwierdzony ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920
  • pułkownik – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty
  • generał brygady – 16 marca 1927 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 15. lokatą w korpusie generałów

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdanie roczne Akademickiego Klubu Turystycznego we Lwowie za rok 1910. Lwów: 1911, s. 18.
  2. Przemówienie gen. Norwid-Neugebauera nad mogiłą ś. p. gen. Popowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 9 z 14 stycznia 1937. 
  3. Komenda Legionów Polskich i Dowództwo Polskiego Korpusu Posiłkowego 1914-1918, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.294, s. 53 [1].
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 10 z 19 marca 1927
  5. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 468.
  6. Kronika działalności Towarzystwa. „Rocznik Towarzystwa Badania Historii Obrony Lwowa i Województw Południowo-Wschodnich”. Nr I, s. 149, 1936. 
  7. Harcerstwo czci pamięć gen. Bolesława Popowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 13 z 19 stycznia 1937. 
  8. Cezary Leżeński, Legiony to braterska nuta... czyli od Legionów do masonów, Wolnomularz Polski, nr 40, listopad-grudzień 2003, s. 15.
  9. Przed pogrzebem ś. p. gen. Popowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 7 z 12 stycznia 1937. 
  10. Pogrzeb ś. p. gen. Popowicza. „Gazeta Lwowska”, s. 3-4, Nr 8 z 13 stycznia 1937. 
  11. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 363. ISBN 83-04-02817-4.
  12. Pamiętajmy o grobach bohaterów. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 248 z 28 października 1936. 
  13. Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8 poz. 239
  14. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 103 z 6 maja 1927. 
  15. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-10-23].
  16. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

BibliografiaEdytuj