Otwórz menu główne

Bolesław Andrzej Waligóra (ur. 10 września 1898 w Krakowie, zm. 1 listopada 1940 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Bolesław Andrzej Waligóra
major major
Data i miejsce urodzenia 10 września 1898
Kraków
Data i miejsce śmierci 1 listopada 1940
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914 - 1940
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
4 Pułk Piechoty
4 Pułk Piechoty Legionów
Wojskowe Biuro Historyczne
Archiwum Wojskowe
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Waleczności (Austro-Węgry)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Franciszka urzędnika Kasy Chorych w Rzeszowie i Zofii z domu Stanek. 14 sierpnia 1914 Waligóra wstąpił do 3 kompanii Związku Strzeleckiego w Rzeszowie. Od września 1914 do marca 1915 roku służył w stopniu szeregowego w 4 kompanii 2 pułku piechoty Legionów Polskich, a następnie do września 1917 w 8 kompanii 4 pułku piechoty. Wraz ze swoim oddziałem brał udział we wszystkich walkach Legionów w Karpatach i na Wołyniu. Jesienią 1916 Waligóra ukończył kurs instruktorów szturmowych w Baranowiczach, a następnie kurs oficerów piechoty w Zegrzu. W listopadzie 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego w stopniu plutonowego. Przydzielono go do kompanii szturmowej 4 pułku piechoty Legionów, z którą brał udział w odsieczy Lwowa i do końca lipca 1919 walczył na froncie polsko-bolszewickim. 7 kwietnia 1920 został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku podporucznikiem, w piechocie, w grupie podoficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Kompanii Przybocznej Naczelnego Wodza[1].

W lutym 1927 kapitan Waligóra został przeniesiony do Wojskowego Biura Historycznego na stanowisko referenta. W styczniu 1932 awansował na stopień majora, 29 czerwca 1933 został przeniesiony z Wojskowego Biura Historycznego do Archiwum Wojskowego, na stanowisko kustosza. W okresie od 1 grudnia 1933 do września 1939 był szefem Archiwum Wojskowego. Pisał książki o tematyce wojskowej. Do Londynu przybył 28 lipca 1940 i wkrótce został mianowany kierownikiem Archiwum Sztabu Naczelnego Wodza. Bezzwłocznie przystąpił do rozpakowywania przewiezionych z Francji skrzyń z ewakuowanymi z Warszawy aktami wojskowymi. Zginął podczas nocnego bombardowania Londynu. Jest obecnie uznawany za pioniera polskiej archiwistyki wojskowej. Został pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu Streatham Hill w południowej części Londynu[2]. Od 10 lipca 2003 roku major Waligóra jest patronem Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Wybrana bibliografiaEdytuj

Książki, których autorem bądź współautorem był major Waligóra.

  • Zarys historii wojennej 85-go Pułku Strzelców Wileńskich, Warszawa 1928.
  • Bój na przedmościu Warszawy w sierpniu 1920 r.
  • Służba zdrowia 1-szej Armji w obronie przedmościa Warszawy w sierpniu 1920 roku. Warszawa: Lekarz Wojskowy, 1932.
  • Walka o Wilno
  • Fortyfikacja przedmościa Warszawy
  • Zajęcie Wilna przez gen. Żeligowskiego
  • Bój pod Jastkowem w dniach 31 lipca 3 sierpnia 1915 roku
  • Okupacja Litwy i Białorusi w 1918-1919 r. przez Rosję Sowiecką
  • Wilno a Legiony Polskie
  • Zadania i metody pracy Archiwum Wojskowego
  • Zarys wysiłku około gromadzenia pamiętników, wspomnień, relacji itp. do historii przedwojennych polskich związków wojskowych, formacji i wojska polskiego
  • Gromadzenie źródeł do historii Legionów Polskich
  • Bitwa Warszawska

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 17 kwietnia 1920 roku, poz. 438.
  2. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 36.
  3. Życiorys i fotografia na stronie CAW
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 82)