Bologna FC 1909

włoski klub piłki nożnej
(Przekierowano z Bologna FC)

Bologna Football Club 1909włoski klub piłkarski z Bolonii, założony w 1909 roku.

Bologna FC
Ilustracja
Pełna nazwa

Bologna Football Club 1909 S.p.A.

Przydomek

I Rossoblù (Czerwono-niebiescy)

Maskotka

Mascotte Bally

Barwy

         
czerwono-ciemnoniebieskie

Data założenia

3 października 1909

Debiut w najwyższej lidze

1910

Liga

Serie A

Państwo

 Włochy

Region

 Emilia-Romania

Adres

via Casteldebole 10 40132 Bolonia

Stadion

Stadio Renato Dall'Ara

Sponsor techniczny

Macron

Właściciel

Saputo Inc.

Prezes

Joey Saputo

Menedżer generalny

Claudio Fenucci

Trener

Siniša Mihajlović

Asystent trenera

Miroslav Tanjga

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Bologna Football Club został oficjalnie założony w niedzielę 3 października 1909 roku w browarze Ronzani przy via Spaderie w Bolonii jako sekcja „ćwiczeń sportowych na otwartym boisku” w bolońskim klubie turystycznym[1]. Prezydentem klubu został wybrany szwajcarski stomatolog Louis Rauch a inicjatywa wyszła od pochodzącego z Czech, Austriaka Emilio Arnsteina który po przybyciu do Bolonii szukał młodych ludzi, których łączyła wspólna pasja do piłki nożnej[2]. W lasku miejskim Prati di Caprara spotykali się wówczas młodzi mężczyźni, głównie studenci wśród których byli bracia Gradi, Martelli, Puntoni, Nanni, sam Rauch oraz uczniowie Kolegium Hiszpańskiego – Yeste i Antonio Bernabeu, bracia Santiago, piłkarza i prezesa Realu Madryt[2]. Arrigo Gradi został wybrany pierwszym kapitanem Bologny. Zapoczątkował on również czerwono-niebieskie barwy klubu występując na treningu w koszulce szwajcarskiej uczelni Schoenberg w Rorschach, gdzie studiował[2]. Wkrótce potem te kolory stały się oficjalnymi barwami klubu. Zimą 1910 boloński klub piłkarski opuścił dotychczasowe miejsca treningowe oraz zmodyfikował projekt koszulek na pionowe pasy – przy zachowaniu oryginalnej kolorystyki: czerwonej i niebieskiej. 20 marca 1910 (sezon 1909/1910) po zwycięstwach w mistrzostwach regionu Emilia-Romania, w dwóch meczach rozegranych tego samego dnia zespół z Bolonii pokonał Semper Avanti 10-0 i SEF Virtus 9-1[2]. W maju 1910 zorganizowano mecz towarzyski przed liczną publicznością z mistrzem Włoch Interem, który mediolańczycy wygrali 1-0. Wyniki tych meczów pozwoliły zespołowi z Bolonii na zgłoszenie drużyny do krajowych mistrzostw organizowanych przez FIGC. Sezon 1910/1911 był pierwszym w gronie zespołów Pierwszej Kategorii a zespół z Bolonii zajął trzecie miejsce w grupie Campionato Emiliano – Veneto (Wenecja Euganejska - Emilia Romania)[2]. 26 lutego 1911 drużyna przeniosła się na boisko Campo della Cesoia. Sezon 1911/1912 klub zakończył na czwarte miejscu w swojej grupie. W sezonach 1912/1913, 1913/1914 i 1914/1915 drużyna z Emilii-Romanii również nie zakwalifikowała się do fazy finałowej grupy północnych Włoch. 30 listopada 1913 roku na nowym Stadio Sterlino w inauguracjnym meczu zespół z Bolonii zremisował z Brescią 1-1. W kolejnych latach I wojna światowa przerwała oficjalną działalność piłkarską we Włoszech, rozgrywano tylko mecze towarzyskie i mniejsze turnieje[1]. Po wznowieniu działalności klub podjął decyzję o zatrudnieniu austriackiego trenera Hermana Felsnera. Po przegranym finale w grupie północnej, w sezonie 1920/1921 z Pro Vercelli 1892, w 1922 roku w drużynie zadebiutował Angelo Schiavio – najlepszy strzelec w historii klubu. Sezony 1922/1923 i 1923/1924 zakończyły się brakiem awansu do finalu rozgrywek o mistrzostwo Włoch. W sezonie 1924/1925 klub wygrał w piątym meczu final Ligi Północnej z Genoa CFC (2-0), a następnie pokonał w finale zwycięzcę Ligi Południowej zespół Alby Roma (w dwumeczu 4-0 i 2-0) i zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Włoch[1]. W tym samym okresie rozpoczęła się budowa nowego Stadio Littoriale, przeznaczonego dla większej liczby widzów[3]. W połowie lat dwudziestych XX wieku Bologna była jedną z najsilniejszych drużyn we Włoszech. W sezonie 1925/1926 drużyna ponownie dotarła do finału Ligi Północnej w którym po trzech meczach z Juventusem, nie zdołała awansować do finału ktajowgo. W finale sezonu 1926/1927 klub z Bolonii zajął drugie miejsce. W sezonie 1928/1929 Scudetto ponownie wróciło do klubu z Bolonii po czterech latach[1]. Trzeci mecz finałowy w Rzymie przeciwko Torino FC zakończył się zwycięstwem bolończyków 1-0. Bologna prowadzona na ławce trenerskiej przez Węgra Gyula Lelovicsa, który zastąpił Felsnera w styczniu 1931, zdobyła Puchar Mitropa w 1932 po dyskwalifikacji, powtarzając ten wyczyn również w 1934 ostatecznym zwycięstwem nad Admirą Wiedeń. Były to czasy zmian na poziomie organizacyjnym klubu, w 1934 roku prezesem klubu mianowany został Renato Dall'Ara, przemysłowiec z Reggio nell’Emilia i rozpoczął się złoty okres dla bolończyków: cztery zdobyte mistrzostwa Włoch w sezonach 1935/1936, 1936/1937, 1938/1939, 1940/1941 w rozgrywkach bez podziału na grupy[1]. Kolejnym sukcesem była wygrana z Chelsea w międzynarodowym turnieju Universal Expo 1937 rozgrywanym w Paryżu[1]. Bologna prowadzona wówczas przez Árpáda Weisza stała się w ten sposób pierwszą włoską drużyną która pokonała angielską drużynę w międzynarodowym turnieju. W październiku 1938 roku na ławkę trenerską powrócił twórca pierwszych sukcesów klubu Hermann Felsner, zastepujac Weisza, ponieważ ówczesne prawo faszystowskie zmuszało osoby pochodzenia żydowskiego do opuszczenia Italii. W sezonach 1941/1942 i 1942/1943 Bologna ustępowała silniejszym drużynom z Mediolanu i Turynu w walce o tytuł mistrza Włoch, zajmując odpowiednio siódme i szóste miejsce w ligowej tabeli. Po zakończeniu II wojny światowej w 1946 roku drużyna zdobyła Coppa Alta Italia, czyli turniej pocieszenia pomiędzy drużynami które odpadły z rund finałowych rozgrywek Divisione Nazionale 1945/1946 oraz Serie B i Serie C. W latach 1946-1954 klub zajmował miejsca między piątym a szesnastym. Sezony 1954/1955, 1955/1956 i 1956/1957 to odpowiednio czwarte i dwa razy piąte miejsca w tabeli. Sezon 1957/1958 to szóste miejsce w tabeli. Sezony 1958/1959 i 1959/1960 to odpowiednio dziesiąte i piąte miejsce w tabeli. Na początku lat sześćdziesiątych XX wieku, wraz z przybyciem Fulvio Bernardiniego, byłego trenera Fiorentiny, mistrza Włoch w latach 1955/1956, do grających już Ezio Pascuttiego i Francesco Janicha dołączyli młodzi zawodnicy: Giacomo Bulgarelli, Romano Fogli, Paride Tumburus, Mirko Pavinato, Helmut Haller oraz młody środkowy napastnik Harald Nielsen[2]. Sezon 1962/1963 zespół zakończył na czwartym miejscu w tabeli. 4 marca 1964 roku w drużynie wybuchła afera dopingowa: pięciu zawodników (Pavinato, Romano Fogli, Paride Tumburus, Marino Perani i Ezio Pascutti) uzyskało wynik pozytywny po testach przeprowadzonych miesiąc wcześniej przy okazji meczu z Torino FC[1]. Zawodnicy, trener i klubowy lekarz zostali zawieszeni na 18 miesięcy a klub ukarany trzema ujemnymi punktami[1]. Analizy wykonane kilka tygodni później nie wykazały nieprawidłowości i piłkarze, trener i lekarz zostali uniewinnieni a trzy punkty zostały zwrócone oraz zawieszenia zostały anulowane[1]. 7 czerwca 1964 roku, trzy dni po śmierci wieloletniego prezydenta klubu Renato Dall'Ary, na stadionie w Rzymie zespół z Bolonii pokonał Inter Mediolan 2:0 i zdobył swój siódmy tytuł mistrza Włoch[2]. Rok po siódmym zdobyciu Scudetto drużyna brała udział w Pucharze Europy 1964/1965 i została wyeliminowana w rundzie wstępnej przez Anderlecht, co zostało rozstrzygnięte na korzyść Belgów w meczu barażowym w Barcelonie przez rzucenie monetą[1]. W sezonie 1964/1965 roku Bologna zajęła szóste miejsce w lidze. Po tym sezonie na trenera klubu został wybrany Argentyńczyk Luis Carniglia[1]. Wyniki zespołu szybko się poprawiły: zespół zajął drugie miejsce w latach 1965/1966 i trzecie w latach 1966/1967. W kolejnych trzech latach z drużyny odeszło kilku ważnych zawodników: sprzedani do innych klubów zostali Harald Nielsen i Helmut Haller, Ezio Pascutti odszedł na emeryturę a William Negri spędził rok nieaktywny z powodu kontuzji i również został sprzedany[1]. W 1969 roku trenerem drużyny został Edmondo Fabbri. W pierwszym roku pracy w sezonie 1969/1970 były trener reprezentacji Włoch zdobył Puchar Włoch: w decydującym meczu drużyna Bologny pokonała Torino FC 2-0, po dwóch bramkach Giuseppe Savoldiego. W kolejnych sezonach drużynie nie udało się osiągnąć najwyższych miejsc w tabeli, zajmując odpowiednio piąte, jedenaste i siódme miejsce w latach 1970/1971, 1971/1972, 1972/1973[1]. W sezonie 1973/1974 zespół zajął dziewiąte miejsce w tabeli i zdobył drugi Puchar Włoch, pokonując po rzutach karnych Palermo na Stadio Olimpico w Rzymie[1]. Terenem klubu był wówczas Bruno Pesaola[1]. W sezonach 1974/1975 i 1975/1976 zespół z Bolonii zajął siódme miejsca. Z kolei w latach 1976/1977 i 1977/1978 zespół zakończył rozgrywki na dwunastych pozycjach w ligowej tabeli. W sezonie 1978/1979 drużyna po remisie z AC Perugia Calcio 2-2, uratowała się przed spadkiem do Serie B.  Sezony 1979/1980 i 1980/1981 to siódme miejsca w tabeli a sezon 1980/1981 drużyna z Bolonii zaczynała z bilansem 5 ujemnych punków po aferze "Totonero"[1][2]. W sezonie 1981/1982 drużyna z Bolonii zajęła piętnaste miejsce w tabeli i po raz pierwszy pożegnała się z najwyższą klasą rozgrywek we Włoszech. Sezon 1982/1983 w Serie B klub zakończył na siedemnastym miejscu co zakończyło się kolejnym spadkiem, tym razem do Serie C1[1]. Po jednorocznym pobycie na trzecim szczeblu rozgrywek we Włoszech, Bologna awansowała w sezonie 1983/1984 do Serie B[1]. Lata 1984-1988 Bologna spędziła na zapleczu Serie A. W sezonie 1987/1988 drużyna wygrała rozgrywki Serie B i ponownie awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej we Włoszech[2]. W sezonie 1988/1989 po trudnym starcie, Bologna zdołała uratować się przed spadkiem zajmując czternaste miejsce[1]. W sezonie 1989/1990 zespol zajął ósme miejsce w ligowej tabeli co pozwoliło na udział w Pucharze UEFA (1990/1991). Po pokonaniu Zagłębia Lubin i Heart of Midlothian FC drużyna w 1/4 została wyeliminowana przez Sporting CP. Początek sezonu 1990/1991 rozpoczęł się z zaledwie dwoma punktami w ciągu pierwszych sześciu meczów i zwolniony został trener Francesco Scoglio[1]. Do klubu na ławkę trenerską powrócił Luigi Radice a klub pod jego wodzą z zaledwie 18 punktami na koncie i 63 golami straconymi spadł do Serie B[1]. Po spadku do Serie B zespół z Bolonii w sezonie 1991/1992 zajął jedenaste miejsce ex-equo z Piacenzą, Padwą i Modeną. Sezon 1992/1993 okazał się bardzo rozczarowujący dla kibiców Rossoblu[1]. Kolejnymi zwolnionymi trenerami byli Eugenio Bersellini i Aldo Cerantola, których zastąpił Romano Fogli, ale po tych technicznych przetasowaniach zespół nadal spadał niżej w tabeli i zakończył sezon na osiemnastym miejscu, co było drugim spadkiem do Serie C1 w ciągu jedenastu lat. W 1993 roku, dokładnie 19 czerwca klub piłkarski Bologna zbankrutował. Zobowiązania wynosiły dwa miliardy lirów, zaangażowanie banków sięgało 34 miliardy lirów[1]. Na podstawie orzeczenia sądu klub został ponownie założony pod koniec czerwca pod nazwą Bologna Football Club 1909, wydzielony z firmy Gnudi's Finsport zaangażowanej w bankructwo i dzięki ambitnemu projektowi udało się zagwarantować udział w kolejnych rozgrywkach Serie C1[1]. Nowym prezesem został Giuseppe Gazzoni Frascara, trenerem Alberto Zaccheroni a dyrektorem sportowym Eraldo Pecci[2]. Po bankurctwie i degradacji do Serie C1 zespół w sezonie 1993/1994 nie awansował do Serie B i zakończył zmagania w grupie A na czwartym miejscu, następnie przegrywając baraże o awans do Serie B z drużyną SPAL[1]. W drugiej próbie awansu do Serie B w sezonie 1994/1995, kierowanej najpierw przez trenera Edoardo Reje i dyrektora sportowego Eraldo Pecciego a następnie przez trenera Renzo Ulivieriego i dyrektora sportowego Gabriele Orialiego, klub zrobił pierwszy krok w kierunku powrotu do Serie B, kończąc rok na pierwszym miejscu z 81 punktami i tylko jedną porażką[1]. W sezonie 1995/1996 pod okiem trenera Renzo Ulivieriego udało się awansować do Serie A dzięki pierwszemu miejscu w tabeli, dwa lata wcześniej niż początkowo zakładano[1]. W pierwszym roku po powrocie do Serie A w sezonie 1996/1997, klub zakończył rozgrywki na siódmym miejscu, tuż poza strefą uprawniającą do udziału w europejskich pucharach. Ponadto w Pucharze Włoch 1996/1997 drużyna Renzo Ulivieriego została wyeliminowana w półfinale przez Vicenzę prowadzoną przez Francesco Guidolina, który następnie zdobył trofeum[1]. Sezon 1997/1998, czwarty z Renzo Ulivierim na ławce trenerskiej zakończył się zajęciem ósmego miejsca. Lokata ta dała bolończykom prawo do udziału w Pucharze Intertoto[1]. Był to także jedyny sezon w Rossoblu Roberto Baggio, wcześniej zawodnika Fiorentiny, Juventusu i Milanu oraz autora 22 goli dla klubu z Bolonii[1]. W lecie 1998 roku Baggio został sprzedany do Interu Mediolan, również Renzo Ulivieri opuścił zespół na rzecz SSC Napoli[1]. W miejsce Ulivieriego przybył nowy trener Carlo Mazzone, asystowany przez dyrektora sportowego Oreste Cinquiniego oraz nowy napastnik Giuseppe Signori, były zawodnik SS Lazio[1]. Drużyna wygrała Puchar Intertoto 1998, tym samym zakwalifikowała się do Pucharu UEFA, gdzie drużyna wyeliminowała kolejno Sporting CP, Real Betis, Slavie Praga i Olympique Lyon, zanim odpadła z rozgrywek z Olympique Marsylia[1]. W sezonie 1998/1999 zespół z Bolonii w Serie A zajął dziewiąte miejsce, zwyciężył w play-offach z Interem i zapewnił sobie awans do Pucharu UEFA. W sezonie ligowym 1999/2000 kierownictwo klubu powierzyło drużynę Sergio Buso, byłemu trenerowi drużyny młodzieżowej Bologny i byłemu bramkarzowi Rossoblu w latach 60. Jego przygoda na ławce trwała zaledwie cztery miesiące a na jego miejsce został zatrudniony Francesco Guidolin, także były piłkarz Bologny. Drużyna zakończyła rozgrywki na jedenastym miejscu, natomiast w Pucharze UEFA 1999/2000 odpadła w trzeciej rundzie z Galatasaray. Drugi sezon Guidolina 2000/2001 zakończył się na dziesiątym miejscu. Latem 2001 roku skargi kibiców przeciwko zarządowi, związane z kampanią transferową skłoniły prezydenta klubu Gazzoniego do rezygnacji ze stanowiska i powołania w to miejsce Renato Cipolliniego. Sezon 2001/2002 był pozytywny dla Bologny a drużyna walczyła do końca o miejsce w europejskich pucharach, zajmując siódmą lokatę gwarantującą udział w Pucharze Intertoto 2002. W finale tych rozgrywek zespół z Bolonii przegrał w Londynie z Fulham w sierpniu 2002 roku. W latach 2002/2003 i 2003/2004 zespół zajmował odpowiednio jedenaste i dwunaste miejsce w tabeli. W sezonie 2004/2005 klub zajął osiemnaste miejsce w tabeli i przegrał baraże o pozostanie w lidze z Parmą. Wraz z wybuchem afery Calciopoli odkryto że mecze Bologny z Fiorentiną, Juventusem i Lazio zostały ustawione. Wraz ze spadkiem do Serie B klub opuścił trener Carlo Mazzone a w jego miejsce zatrudniony został ponownie Renzo Ulivieri, który pracował w klubie w latach 1994-1998. Po pierwszych dniach sezonu 2005/2006, były prezes i główny udziałowiec klubu Giuseppe Gazzoni Frascara sprzedał swoje udziały w klubie bolońskiemu przedsiębiorcy Alfredo Cazzoli który został większościowym udziałowcem i nowym prezesem[2]. W listopadzie 2005 roku Renzo Ulivieri został zastąpiony przez Andre Mandorliniego ale ten nie zdołał poprawić wyników zespołu i został zwolniony w marcu 2006. Renzo Ulivieri został następnie przywrócony na stanowisko trenera drużyny. Sezon 2005/2006 zespół zakończył na ósmym miejscu bez prawa walki o awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. W kolejnym sezonie 2006/2007 trenerem nadal był Renzo Ulivieri, ale podobnie jak w poprzednim roku został zwolniony po słabych meczach i zastąpiony przez Luce Cecconiego, jego asystenta. Posunięcie jednak nie przyniosło oczekiwanych efektów i bolończycy zajeli siódme miejsce, po tym jak przez całą pierwszą rundę przebywali w strefie zespołów walczących o awans do Serie A. W sezonie 2007/2008 trenerem zespołu został Daniele Arrigoni. Pod jego wodzą zespół zajął drugie miejsce w tabeli i awansował do Serie A. Po awansie do Serie A władze w klubie przejął Renzo Menarini a prezydentem klubu została jego córka Francesca Menarini. Na początku sezonu Serie A 2008/2009 trenerem drużyny był Daniele Arrigoni. 3 listopada 2008 roku Arrigoni został zwolniony a zespół przejął debiutujący na ławce trenerskiej Siniša Mihajlović. Po dobrym starcie 14 kwietnia 2009, 7 dni przed końcem sezonu, Mihajlović został zwolniony ze stanowiska a jego miejsce zajął Giuseppe Papadopulo. 31 maja 2009 dzięki wygranej 3-1 z Catanią, Bologna zakończyła sezon na siedemnastej pozycji i utrzymała się w najwyższej klasie rozgrywkowej. W sezonie 2009/2010 klub obchodził setną rocznicę powstania. Kilka dni po rozpoczęciu sezonu Giuseppe Papadopulo został zwolniony a trenerem drużyny został Franco Colomba. Pod koniec sezonu rodzina Menarini od dłuższego czasu kwestionowana przez kibiców, rozpoczęła negocjacje mające na celu sprzedaż klubu i znalazła porozumienie z sardyńskim przedsiębiorcą Sergio Porceddą, który 7 lipca 2010 nabył pakiet większościowych udziałów klubu i objął urząd prezydenta. Sezon 2009/2010 klub zakończył na siedemnastym miejscu. Z początkiem nowego sezonu 2010/2011 zwolniony został trener Franco Colomba a na jego miejsce zatrudniony został Alberto Malesani. Kierownictwo klubu po kilku miesiącach okazało się całkowicie niewypłacalne do tego stopnia że na klub nałożono karę odjęcia 3 punktów za niezgodności finansowe. W połowie listopada 2010 roku klub ogłosił niewypłacalność i był na skraju bankructwa a gracze od miesięcy nie otrzymywali żadnej pensji. Komitet "Bolonia 2010" zorganizowany przez bankiera Giovanniego Consorte i kierowany przez Massimo Zanettiego, właściciela firmy Segafredo w grudniu 2010 przejął wszystkie udziały w klubie od Porcedda i Menariniego[4]. 21 stycznia 2011 po 28 dniach w klubie ze stanowiska prezesa zrezygnował Massimo Zanetti. Następnie przez 76 dni prezesem był Marco Pavignani. Od 7 kwietnia 2011 po rezygnacji Pavignaniego nowym prezesem został Albano Guaraldi. Sezpn 2010/2011 po zmianach w zarządzaniu klubem zespół z Bolonii zakończył na szesnastym miejscu. Na zakończenie sezonu 2010/2011 nowym trenerem został wybrany Pierpaolo Bisoli, który po rozpoczęciu sezonu 2011/2012 został zastąpiony przez Stefano Pioliego. Sezon 2011/2012 klub zakończył na dziewiątym miejscu a drużynę opuścił najlepszy strzelec Marco di Vaio, by kontynuować karierę w Montrealu Impact[2]. Po sezonie 2012/2013, który zakończył się na trzynastym miejscu, kolejny sezon 2013/2014 był katastrofą na wszystkich frontach: zespół zakończył rozgrywki na przedostatnim miejscu z 29 punktami i zaledwie 28 strzelonymi bramkami i po raz czwarty w swojej historii spadł do Serie B[3]. W sezonie Serie B 2014/2015 północnoamerykańska grupa kierowana przez Joe Tacopinę i Joeya Saputo (właściciela CF Montréal) wyraziła zainteresowanie nabyciem klubu po tym jak pojawiła się kolejna oferta od byłego prezesa Massimo Zanettiego[2]. 15 października 2014 rada dyrektorów zatwierdziła sprzedaż klubu BFC 1909 Lux SPV a nowym prezesem klubu został Joe Tacopina. Nowym trenerem został wybrany Diego López[2] który pracował do początku maja 2015 roku a drużyna po dwóch remisach w barażach z Pescarą i zajęciu wyższego miejsca po sezonie zasadniczym, zapewniła sobie awans do Serie A już pod kierownictwem Delio Rossiego, którego zatrudniono w pod koniec sezonu 2014/2015[2]. Tuż po rozpoczęciu sezonu 2015/2016 Joe Tacopina zrezygnował ze stanowiska prezesa po nieporozumieniach z Joeyem Saputo. Po słabym starcie sezonu Delio Rossi został zwolniony a na jego miejsce zatrudniony został Roberto Donadoni[3]. Rossoblu pod jego wodzą pokonali między innymi SSC Napoli i AC Milan oraz przerywali serię 15 zwycięskich meczów Juventusu[5]. Ostatecznie zespół zakończył rozgrywki na czternastym miejscu. Kolejne rozgrywki sezonu 2016/2017 i 2017/2018 Bologna zakończyła na pozycjach niżej czyli na piętnastych miejscach. W sezonie 2018/2019 Donadoni został zwolniony a klub postanowił powierzyć ławkę trenerską Filippo Inzaghiemu[2]. 1 stycznia 2019 Bologna ustanowiła niechlubny rekord, bez zwycięstwa na wyjeździe w całym poprzednim 2018 roku[6]. Po 11 porażkach i 4 miesiącach bez wygranej Inzaghi został zwolniony a na jego miejsce zatrudniony został ponownie Siniša Mihajlović[7]. Drugą część sezonu 2018/2019, pod dowództwem Mihajlovica zespół zakończył na dziesiątym miejscu. Sezon 2019/2020 Bologna zakończyła na dwunastym miejscu z 47 punktami, najwyższą sumą punktów od sezonu 2011/2012. Sezon 2020/2021 to ponownie dwunasta lokata na koniec sezonu i największa liczba kolejnych meczów z co najmniej jedną straconą bramką w Serie A.

OsiągnięciaEdytuj

Władze KlubuEdytuj

Zarząd Bologna FC 1909[8]

Imię i nazwisko Funkcja
Joey Saputo Prezydent Bologna FC 1909
Claudio Fenucci Dyrektor Generalny
Joe Marsilii Doradca
Anthony Rizza Doradca
Francesco Catenacci Rada Rewidentów
Renato Santini Rada Rewidentów
Massimo Tamburini Rada Rewidentów
Imię i nazwisko Funkcja
Luca Befani Sekretarz Generalny
Daniel Maurizi Sekretarz ds. Sportu
Riccardo Bigon Dyrektor Sportowy
Marco Di Vaio Szef Działu Skautingu
Daniele Corazza Kierownik Sektora Młodzieży
Valerio Chiatti Kierownik Szkółki Piłkarskiej

Obecny składEdytuj

Stan na 13 marca 2022[9]

Nr Poz. Piłkarz
2 OB   Luis Binks
3 OB   Aaron Hickey
4 OB   Kevin Bonifazi
5 OB   Adama Soumaoro
6 OB   Arthur Theate (wypożyczony z KV Oostende)
7 NA   Riccardo Orsolini
8 PO   Nicolás Domínguez
9 NA   Marko Arnautovic
10 NA   Nicola Sansone
11 PO   Luis Rojas (wypożyczony z FC Crotone)
12 BR   Marco Molla
14 PO   Nicolas Viola
15 OB   Ibrahima Mbaye
16 PO   Kingsley Michael
Nr Poz. Piłkarz
17 OB   Gary Medel
19 NA   Federico Santander
20 PO   Michel Aebischer (wypożyczony z BSC Young Boys)
21 PO   Roberto Soriano (kapitan)
22 BR   Francesco Bardi
28 BR   Łukasz Skorupski
29 OB   Lorenzo De Silvestri (wicekapitan)
30 PO   Jerdy Schouten
32 PO   Mattias Svanberg
35 OB   Mitchell Dijks
55 PO   Emanuel Vignato
71 OB   Denso Kasius
91 NA   Diego Falcinelli
99 NA   Musa Barrow

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
BR   Sebastian Breza (w CF Montréal do 31 grudnia 2022)
BR   Federico Ravaglia (w Frosinone Calcio do 30 czerwca 2022)
OB   Emanuele Acampora (w ASD Sona Calcio do 30 czerwca 2022)
OB   Gabriele Corbo (w CF Montréal do 31 grudnia 2022)
OB   Stefano Denswil (w Trabzonspor do 30 czerwca 2022)
OB   Omar Khailoti (w Carrarese Calcio 1908 do 30 czerwca 2022)
PO   Andri Baldursson (w FC København do 30 czerwca 2022)
Nr Poz. Piłkarz
PO   Cesar Falletti (w Ternana Calcio do 30 czerwca 2022)
PO   Gianmarco Cangiano (w FC Crotone do 30 czerwca 2022)
PO   Flavio Di Dio (w AZ Picerno do 30 czerwca 2022)
NA   Orji Okwonkwo (w AS Cittadella do 30 czerwca 2022)
NA   Simone Rabbi (w Piacenza Calcio 1919 do 30 czerwca 2022)
NA   Sydney van Hooijdonk (w SC Heerenveen do 30 czerwca 2022)

Sztab szkoleniowyEdytuj

Sztab szkoleniowy i medyczny w sezonie 2021/2022[9]

Funkcja Imię i nazwisko
Trener   Siniša Mihajlović
Asystent   Miroslav Tanjga
Asystent techniczny   Emilio de Leo
Asystent techniczny   Renato Baldi
Trener bramkarzy   Luca Bucci
Trener przygotowania fizycznego   Massimiliano Marchesi
Trener przygotowania fizycznego   Nicolo Prandelli
Trener przygotowania fizycznego   Paolo Aiello
Analityk meczowy   Davide Lamberti
Funkcja Imię i nazwisko
Kierownik drużyny   Tommaso Fini
Lekarz drużyny   Gianni Nanni
Lekarz drużyny   Giovanbattista Sisca
Lekarz drużyny   Luca Bini
Fizjoterapeuta   Federico Picchetti
Fizjoterapeuta   Luca Ghelli
Fizjoterapeuta   Luca Govoni
Fizjoterapeuta   Simone Spelorzi
Kitman   Matteo Campagna
Kitman   Nicola Capelli
Kitman   Davide Nicolini

SponsorzyEdytuj

Edytuj

Przedsiębiorstwo Lata działalności
Admiral Sportswear 1978–1979
Tepa Sport 1980–1982
Ennere 1982–1988
Uhlsport 1988–1993
Erreà 1993–1996
Diadora 1996–2000
Umbro 2000–2001
Macron 2001–obecnie

Edytuj

Przedsiębiorstwo Lata działalności
Febal 1982
Ebano 1985
Idrolitina 1985–1986
Segafredo 1987–1989
Mercatone Uno 1988–1991
Sinudyne 1990–1992
Buona Natura 1993–1994
Carisbo 1995–1997
Granarolo 1997–2001
Area Banca 2001–2004
Amica Chips 2004–2005
Europonteggi 2005–2006
Motor Show 2006–2007
Joe Marmellata 2007–2008
Carisbo 2008
Przedsiębiorstwo Lata działalności
Unipol 2008–2009
Ceramica Serenissima 2009–2010
Cogei 2009–2010
Cerasarda 2009–2010
Ceramica Serenissima 2010–2011
Cerasarda 2010–2011
NGM 2011–2012
Ceramica Serenissima 2011–2012
NGM 2012–2015
FAAC 2015–2018
Liu Jo 2018–2019
Facile Ristrutturare 2020–obecnie

Prezesi w historiiEdytuj

Lista prezydentów Klubu[11]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.   Louis Rauch 1909 1910
2.   Pio Borghesani 1910 1911
3.   Emilio Arnstein 1910 1911
4.   Domenico Gori 1910 1911
5.   Rodolfo Minelli 1912 1915
6.   Arturo Gazzoni 1915 1919
7.   Cesare Medica 1919 1921
8.   Angelo Sbarberi 1921 1922
9.   Antonio Turri 1922 1923
10.   Ruggero Murè 1923 1923
11.   Enrico Masetti 1923 1925
12.   Paolo Graziani 1925 1928
13.   Gianni Bonaveri 1928 1934
14.   Renato Dall'Ara 1934 1964
15.   Luigi Goldoni 1964 1968
16.   Raimondo Venturi 1968 1970
17.   Filippo Montanari 1970 1972
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
18.   Luciano Conti 1972 1979
19.   Tommaso Fabbretti 1979 1983
20.   Giuseppe Brizzi 1983 1985
21.   Luigi Corioni 1985 1991
22.   Piero Gnudi 1991 1993
23.   Giuseppe Gazzoni Frascara 1993 2001
24.   Renato Cipollini 2001 2005
25.   Alfredo Cazzola 2005 2008
26.   Francesca Menarini 2008 2010
27.   Sergio Porcedda 2010 2010
28.   Massimo Zanetti 2010 2011
29.   Marco Pavignani 2011 2011
30.   Albano Guaraldi 2011 2014
31.   Joe Tacopina 2014 2015
32.   Joey Saputo 2015 obecnie

Trenerzy w historiiEdytuj

Lista trenerów Klubu[12]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
  Hermann Felsner
1920
1931
2.
  Gyula Lelovics
1931
1932
3.
  József Nagy
1932
1933
4.
  Achille Gama Malcher
1933
1933
5.

  Pietro Genovesi
  Bernardo Perin
  Angelo Schiavio
(Komisja techniczna)
1933
1934
6.
  Lajos Kovács
1934
1935
7.
  Árpád Weisz
1935
1938
8.
  Hermann Felsner
1938
1942
9.
  Mario Montesanto
1942
1943
10.
  Bruno Maini
1943
1944
11.
  Alexander Popovic
1945
1946
12.

  Pietro Genovesi
  Angelo Schiavio
(Komisja techniczna)
1946
1946
13.
  József Viola
1946
1947
14.
  Gyula Lelovics
1947
1948
15.
  Tony Cargnelli
1948
1949
16.
  Ted Crawford
1949
1951
17.
  Raffaele Sansone
1951
1951
18.
  Giuseppe Galluzzi
1951
1952
19.
  Gyula Lelovics
1952
1952
20.
  Giuseppe Viani
1952
1956
21.
  Aldo Campatelli
1956
1957
22.
  Ljubo Benčić
1957
1957
23.
  Raffaele Sansone
1957
1957
24.
  György Sárosi
1957
1958
25.
  Ljubo Benčić
1958
1959
26.
  Federico Allasio
1959
1961
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
27.
  Fulvio Bernardini
1961
1965
28.
  Manlio Scopigno
1965
1965
29.
  Luis Carniglia
1965
1968
30.
  Cesarino Cervellati
1968
1969
31.
  Edmondo Fabbri
1969
1972
32.
  Cesarino Cervellati
1972
1972
33.
  Bruno Pesaola
1972
1976
34.
  Gustavo Giagnoni
1976
1977
35.
  Cesarino Cervellati
1977
1977
36.
  Bruno Pesaola
1977
1978
37.
  Marino Perani
1978
1979
38.
  Cesarino Cervellati
1979
1979
39.
  Marino Perani
1979
1980
40.
  Luigi Radice
1980
1981
41.
  Tarcisio Burgnich
1981
1982
42.
  Francesco Liguori
1982
1982
43.
  Alfredo Magni
1982
1982
44.
  Paolo Carosi
1982
1983
45.
  Cesarino Cervellati
1983
1983
46.
  Giancarlo Cadé
1983
1984
47.
  Pietro Santin
1984
1984
48.
  Bruno Pace
1984
1985
49.
  Carlo Mazzone
1985
1986
50.
  Vincenzo Guerini
1986
1987
51.
  Giovan Battista Fabbri
1987
1987
52.
  Luigi Maifredi
1987
1990
53.
  Francesco Scoglio
1990
1990
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
54.
  Luigi Radice
1990
1991
55.
  Luigi Maifredi
1991
1991
56.
  Nedo Sonetti
1991
1992
57.
  Eugenio Bersellini
1992
1993
58.
  Aldo Cerantola
1993
1993
59.
  Romano Fogli
1993
1993
60.
  Alberto Zaccheroni
1993
1993
61.
  Edoardo Reja
1993
1994
62.
  Renzo Ulivieri
1994
1998
63.
  Carlo Mazzone
1998
1999
64.
  Sergio Buso
1999
1999
65.
  Francesco Guidolin
1999
2003
66.
  Carlo Mazzone
2003
2005
67.
  Renzo Ulivieri
2005
2005
68.
  Andrea Mandorlini
2005
2006
69.
  Renzo Ulivieri
2006
2007
70.
  Luca Cecconi
2007
2007
71.
  Renzo Ulivieri
2007
2007
72.
  Luca Cecconi
2007
2007
73.
  Daniele Arrigoni
2007
2008
74.
  Siniša Mihajlović
2008
2009
75.
  Giuseppe Papadopulo
2009
2009
76.
  Franco Colomba
2009
2010
77.
  Paolo Magnani
2010
2010
78.
  Alberto Malesani
2010
2011
79.
  Pierpaolo Bisoli
2011
2011
80.
  Stefano Pioli
2011
2014
81.
  Davide Ballardini
2014
2014
82.
  Diego López
2014
2015
83.
  Delio Rossi
2015
2015
84.
  Roberto Donadoni
2015
2018
85.
  Filippo Inzaghi
2018
2019
86.
  Siniša Mihajlović
2019
obecnie

Europejskie pucharyEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1964/65 Puchar Europy Q   RSC Anderlecht 2–1 0–1 2–2, los.
1966/67 Puchar Miast Targowych 1R   Göztepe A.Ş. 3–1 2–1 5–2
2R   Sparta Praga 2–1 2–2 4–3
1/8   West Bromwich Albion 3–0 3–1 6–1
1/4   Leeds United 1–0 0–1 1–1, los.
1967/68 Puchar Miast Targowych 1R   Lyn Fotball 2–0 0–0 2–0
2R   Dinamo Zagrzeb 0–0 2–1 2–1
1/8 wolny los
1/4   Vojvodina 0–0 2–0 2–0
1/2   Ferencvaros 2–2 2–3 4–5
1968/69 Puchar Miast Targowych 1R   FC Basel 4–1 2–1 6–2
2R   OFK Beograd 1–1 0–1 1–2
1970/71 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   Vorwärts Berlin 1–1 0–0 1–1, Dogr., w.
1971/72 Puchar UEFA 1R   RSC Anderlecht 1–1 2–0 3–1
2R   FK Željezničar 2–2 1–1 3–3, w.
1974/75 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   Gwardia Warszawa 2–1 1–2 3–3, k: 3–5
1990/91 Puchar UEFA 1R   Zagłębie Lubin 1–0 1–0 2–0
2R   Heart of Midlothian 3–0 1–3 4–3
1/8   Admira Wacker 3–0 0–3 3–3, k: 6–5
1/4   Sporting CP 1–1 0–2 1–3
1998 Puchar Intertoto 3R   Progresul Bukareszt 2–0 1–3 3–3, w.
1/2   UC Sampdoria 3–1 0–1 3–2
F   Ruch Chorzów 1–0 2–0 3–0
1998/99 Puchar UEFA 1R   Sporting CP 2–1 2–0 4–1
2R   Slavia Praga 2–1 2–0 4–1
1/8   Real Betis 4–1 0–1 4–2
1/4   Olympique Lyon 3–0 0–2 3–2
1/2   Olympique Marsylia 1–1 0–0 1–1, w.
1999/2000 Puchar UEFA 1R   Zenit Petersburg 2–2 3–0 5–2
2R   RSC Anderlecht 3–0 1–2 4–2
3R   Galatasaray SK 1–1 1–2 2–3
2002 Puchar Intertoto 3R   BATE Borysów 2–0 0–0 2–0
1/2   FK Teplice 5–1 3–1 8–2
F   Fulham 2–2 1–3 3–5

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag D-sign.it, Il Bologna Football Club - Storia e Memoria di Bologna, www.storiaememoriadibologna.it [dostęp 2022-03-07] (wł.).
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p Storia | Bolognafc, www.bolognafc.it, 19 grudnia 2018 [dostęp 2022-03-07] (wł.).
  3. a b c Storia, Zerocinquantuno [dostęp 2022-03-07] (wł.).
  4. Zanetti nuovo presidente: eccomi, non sono un ricco scemo - Corriere di Bologna, corrieredibologna.corriere.it [dostęp 2022-03-13].
  5. Bologna-Juventus 0-0: i rossoblù fermano la corsa bianconera, la Repubblica, 19 lutego 2016 [dostęp 2022-03-07] (wł.).
  6. Marco Vigarani, Bologna a zero, altro pari senza gol, Corriere di Bologna, 22 grudnia 2018 [dostęp 2022-03-07] (wł.).
  7. GIACOMO GUIZZARDI, Mihajlovic al Bologna Fc, ecco chi è il nuovo allenatore rossoblù, il Resto del Carlino, 28 stycznia 2019 [dostęp 2022-03-07] (wł.).
  8. Società | Bolognafc, www.bolognafc.it, 18 kwietnia 2016 [dostęp 2022-03-13] (wł.).
  9. a b Prima Squadra | Bolognafc, www.bolognafc.it, 19 grudnia 2018 [dostęp 2022-03-13] (wł.).
  10. a b Old Bologna football shirts and soccer jerseys, oldfootballshirts.com [dostęp 2022-03-18] (ang.).
  11. Rossoblù | Bolognafc, www.bolognafc.it, 19 grudnia 2018 [dostęp 2022-03-13] (wł.).
  12. Bologna FC - Manager history, worldfootball.net [dostęp 2022-03-13] (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj