Otwórz menu główne
Oryginalna bombarda krzyżacka z początku XV wieku na zamku w Kwidzynie

Bombardamachina oblężnicza miotająca kamienie lub belki, a od XIV wieku odprzodowe działo dużego kalibru i krótkiej lufie[1].

Bombarda była pierwszym prymitywnym działem. Jej lufa miała węższą część denną i szerszą część wylotową[2]. Początkowo lufa składała się z kilku listew, połączonych pierścieniami. W wyniku udoskonaleń przeprowadzonych w XIV i XV wieku zaczęto odlewać lufy do bombard z brązu. Największe działa, jak na przykład szwajcarska Szalona Greta, były ustawiane na rusztowaniu belkowym.

Bombardy były przeznaczone głównie do burzenia murów obronnych, ale umieszczano je także na okrętach (głównie śródziemnomorskich galerach). Strzelano z nich kulami kamiennymi, później żelaznymi a donośność wynosiła 200–600 metrów.

Proces załadowania bombardy i wystrzału był bardzo skomplikowany i powolny. Dodatkowo wyprodukowanie bombardy było bardzo kosztowne.

Największą bombardą na świecie jest ważąca ponad 39 ton Car-puszka z 1586, przechowywana do dziś na Kremlu w Moskwie.

PrzypisyEdytuj

  1. Bombarda (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2018-09-09].
  2. Gradowski i Żygulski 1994 ↓, s. 108.

BibliografiaEdytuj