Bouldering w dachu na sztucznej ścianie
Spotting na łatwym bulderze

Bouldering (z ang. boulder – głaz) – wspinaczka po zazwyczaj wolnostojących, kilkumetrowych blokach skalnych bez użycia asekuracji liną. Sportowy charakter boulderingu wiąże się z częstymi, zazwyczaj niekontrolowanymi odpadnięciami od skały, stąd też podstawową metodą asekuracji jest stosowanie tzw. crashpadów, czyli przenośnych materaców oraz pomoc tzw. spottera, czyli partnera, który pomaga w kontrolowaniu lotu, zabezpieczając górną część ciała przed bezpośrednim uderzeniem o ziemię. Bouldering to forma wspinaczki składającej się z niewielkiej liczby trudnych ruchów. Zgodnie z ogólnie przyjętą przez środowiska wspinaczy normą za boulder uznać można nawet jednoruchowe przejście danego problemu skalnego. Wspinaczka boulderowa (spolszczone formy: bulderowa, balderowa) wymaga dużej siły maksymalnej, czyli takiej, która swój najwyższy poziom wytwarza w jak najkrótszym czasie. Popularną i coraz częściej praktykowaną formą treningu, jest bouldering na sztucznej ścianie wspinaczkowej (na tzw. panelu)[1].

Trudności wspinaczkowe ocenia się zazwyczaj w skali francuskiej lub amerykańskiej[2].

Do rozwoju boulderingu jako osobnej formy wspinaczki jako pierwszy przyczynił się John Gill w połowie XX wieku. Jednym z najsłynniejszych rejonów boulderowych na świecie jest las Fontainebleau, niedaleko Paryża[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Craig Luebben, Wspinaczka w skale, Tomasz Kliś (tłum.), Łódź: "Galaktyka", 2006, ISBN 83-89896-51-6.
  2. Roman Batsenko, Coto jest i jak zacząć bouldering ? [dostęp 2019-12-23].
  3. Allen Fyffe, Iain Peter, Podręcznik wspinaczki, Łódź: "Galaktyka", 2003, ISBN 83-87914-09-6.

Linki zewnętrzneEdytuj