Otwórz menu główne

Bracia Włosi

włoska partia polityczna

Bracia Włosi (wł. Fratelli d’Italia, FdI) – włoska partia polityczna o profilu narodowo-konserwatywnym[1]. Do 2014 działała pod nazwą Bracia Włosi – Centroprawica Narodowa (wł. Fratelli d’Italia – Centrodestra Nazionale, FdI-CN), następnie do 2017 pod nazwą Bracia Włosi – Sojusz Narodowy (wł. Fratelli d’Italia – Alleanza Nazionale, FdI-AN).

Bracia Włosi
ilustracja
Skrót FdI
Lider Giorgia Meloni
Data założenia 17 grudnia 2012
Adres siedziby Rzym
Ideologia polityczna konserwatyzm, eurosceptycyzm, narodowy konserwatyzm
Liczba członków ok. 60 tys. (2016)
Członkostwo
międzynarodowe
Sojusz Europejskich Konserwatystów i Reformatorów
Grupa w Parlamencie
Europejskim
Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy
Młodzieżówka Gioventù Nazionale
Barwy niebieska
Strona internetowa

Spis treści

HistoriaEdytuj

Ugrupowanie powstało z połączenia dwóch grup politycznych utworzonych w połowie grudnia 2012. Pierwszą z nich (Centroprawicę Narodową) powołał Ignazio La Russa, jeden z krajowych koordynatorów Ludu Wolności. Nastąpiło to w uzgodnieniu z liderem PdL Silviem Berlusconim, aby zapewnić w przyszłych wyborach w ramach centroprawicowej koalicji dodatkową listę o profilu bardziej prawicowym[2]. Frakcję Bracia Włosi utworzyli mniej więcej w tym samym czasie Giorgia Meloni i Guido Crosetto, również należący do Ludu Wolności[3]. Obie grupy, reprezentujące w znacznej mierze dawnych działaczy Sojuszu Narodowego i polityków przeciwnych rządowi Mario Montiego, skonsolidowały się po kilku dniach[4]. Do nowej formacji przyłączyło się łącznie około 25 parlamentarzystów krajowych i europejskich, którzy m.in. powołali własną frakcję w Senacie[5]. Na potrzeby wyborów parlamentarnych w 2013 FdI-CN przystąpiła do bloku centroprawicy opartego na PdL i Lidze Północnej.

W wyniku wyborów partia nie uzyskała mandatów w Senacie. Do Izby Deputowanych XVII kadencji wynik na poziomie 2% głosów przełożył się na 9 mandatów[6]. Samodzielnie wystartowała następnie w wyborach europejskich w 2014, uzyskując około 3,7% głosów i nie przekraczając wyborczego progu[7].

W wyborach w 2018 Bracia Włosi wystartowali w ramach koalicji centroprawicy, która otrzymała najwyższe poparcie na poziomie około 37% głosów. FdI poparło po około 3,5% głosujących w wyborach do każdej z izb. Ugrupowanie wywalczyło łącznie około 50 mandatów w parlamencie z puli proporcjonalnej i większościowej[8][9][10]. W 2019 Marco Marsilio został pierwszym należącym do partii prezydentem regionu, wygrywając z ramienia centroprawicowej koalicji wybory w Abruzji[11]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku partia po raz pierwszy przekroczyła próg wyborczy, wprowadzając 6 deputowanych[12].

LiderzyEdytuj

Partią początkowo kierowała trójka jej założycieli, w latach 2013–2014 przewodniczył jej Ignazio La Russa, następnie na jej czele stanęła Giorgia Meloni[13].

PoparcieEdytuj

Izba Deputowanych
Wybory[14] Głosy (tys.) % Mandaty Zmiana
2013 666 2,0 9
2018 1427 4,4 32 +23
Senat
Wybory[14] Głosy (tys.) % Mandaty Zmiana
2013 590 1,9 0
2018 1286 4,3 18 +18
Parlament Europejski
Wybory[14] Głosy (tys.) % Mandaty Zmiana
2014 1004 3,7 0
2019 1723 6,5 6 +6[15]

PrzypisyEdytuj

  1. Parties and Elections in Europe: Italy (ang.). parties-and-elections.eu. [dostęp 2013-02-17].
  2. Pdl, la destra in fermento La Russa se ne va e fonda «Centrodestra nazionale» (wł.). corriere.it, 18 grudnia 2012. [dostęp 2013-02-17].
  3. Meloni e Crosetto dicono addio Ma il Cavaliere si riprende il Pdl (wł.). corriere.it, 21 grudnia 2012. [dostęp 2013-02-17].
  4. Dal Centrodestra nazionale ai Fratelli d’Italia: Giorgia Meloni e Guido Crosetto vicini a Ignazio La Russa (wł.). huffingtonpost.it, 20 grudnia 2012. [dostęp 2013-02-17].
  5. Variazioni nella composizione dei gruppi del Senato nella XVI Legislatura (wł.). senato.it. [dostęp 2013-02-17].
  6. Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 2013-02-26].
  7. Elezioni 2014: Europee (wł.). interno.it. [dostęp 2014-06-01].
  8. Elezioni 2018 (wł.). ilsole24ore.com. [dostęp 2018-03-07].
  9. Camera: il nuovo Parlamento (wł.). corriere.itm. [dostęp 2018-03-07].
  10. Senato: il nuovo Parlamento (wł.). corriere.itm. [dostęp 2018-03-07].
  11. Elezioni Abruzzo, i risultati: vince il centrodestra, Marsilio governatore. Lega primo partito, crollo M5s (wł.). repubblica.it, 10 lutego 2019. [dostęp 2019-04-02].
  12. Eligendo: Europee, Regionali e Comunali del 26 maggio 2019 (wł.). interno.gov.it. [dostęp 2019-05-29].
  13. Biografia (wł.). giorgiameloni.it. [dostęp 2018-02-04].
  14. a b c Archivio storico delle elezioni (wł.). interno.gov.it. [dostęp 2019-04-02].
  15. W tym jeden mandat, którego objęcie zawieszono do czasu zakończenia procedury brexitu.

Linki zewnętrzneEdytuj